η εθνική ενότητα στην πράξη

«Πονάει η καρδιά όλων των Ελλήνων με τις εικόνες των καταστροφικών πυρκαγιών» δηλώνει ο κ. Σουφλιάς. Ας αφήσουμε στην άκρη το άκρως εύστοχο «με τις εικόνες …». Δεν πονάει κανείς για τις πυρκαγιές τις ίδιες, οι εικόνες είναι που δημιουργούν τα καρδιακά προβλήματα.

Το κρίσιμο είναι αλλού. Η καρδιά του κ. Σουφλιά πονάει το ίδιο με την καρδιά μιας δασκάλας που μένει στους Αμπελόκηπους, έχει δυό παιδιά και πήγαινε μια-δυό φορές το μήνα εκδομή στο Βαρνάβα ή στον Άγιο Πέτρο να περπατήσει. Γιατί και οι δύο φέρουν γονίδια ελληνικά.

Η καρδιά του μεσίτη και του εργολάβου που ετοιμάζονται να ριχτούν με τα μούτρα στα «φιλέτα» που απελευθέρωσε η φωτιά πονάει ακριβώς το ίδιο με την καρδιά όσων έχουν αγωνιστεί όλη τους τη ζωή για να μη γίνει η Αττική μια απέραντη «Βωβόπολις».

Η καρδιά του κ. Μαρκογιαννάκη, νυν υπεύθυνου για την μη-κάλυψη 3000 κενών στο πυροσβεστικό σώμα πονάει ακριβώς το ίδιο με την καρδιά των συγγενών και των φίλων των εποχιακών πυροσβεστών που σκοτώθηκαν το 2007, και βλέπουν τη «θυσία τους να πηγαίνει εντελώς χαμένη», αν μας επιτρέπεται να χρησιμοποιήσουμε τέτοιες συναισθηματικά φορτισμένες εκφράσεις, ενώ δεν μιλάμε για μέλη της βαρυπενθούσας κυβέρνησης.

Ο κ. Σουφλιάς είναι σοβαρός άνθρωπος. Δεν θα μιλούσε ποτέ για ασύμμετρες απειλές, ανθελληνικά σχέδια από τους Τούρκους, τους αναρχοκομμουνιστές ή άλλους εχθρούς της φυλής. Μιλάει μόνο για ελληνικές καρδιές που πάλλονται όλες στον ίδιο ρυθμό και πονάνε όλες το ίδιο, άσχετα αν μερικές ανήκουν σε εμπρηστές, συνενόχους και ηθικούς αυτουργούς ενώ άλλες σε καμμένους.

Advertisements

11 Σχόλια to “η εθνική ενότητα στην πράξη”

  1. Ο Λύκος της Στέππας Says:

    Εξαίσια τά’πε ο καθ’ ύλην αρμόδιος κυβερνητικός αξιωματούχος.

  2. Μόνο που δεν τον πήραν τα δάκρυα τον θεομπαίχτη, τον προνοητικό νομοθέτη, το θωρακιστή των δασών της χώρας. Αυτός καλέ, μια τούφα αγριάδα να φυτρώσει στην αττική οδό είναι ικανός να χτίσει με τα ίδια του τα χέρια (ή έστω επιβλέποντας προσωπικά το συνεργείο του) παράκαμψη χιλιομέτρων μέσα από τον Υμηττό για να μην κινδυνέψει ούτε στιγμή το μικρό φυτούλι.
    Ευτυχώς που βρέθηκε Αυτός στο τιμόνι και του υπ. περιβάλλοντος, αλλιώς είχαμε καεί.

    υγ. Ευχαριστούμε για την παραπομπή.

  3. και για να μην ξεχνάμε κάποιες εικόνες από τα παλιά http://historiasmarginales.wordpress.com/2009/08/25/pirkagies2007/

  4. από την πρώτη στιγμή η μόνιμη ερώτηση/διαπίστωση στα δελτία ειδήσεων στη Γερμανία ήταν: «δεν έμαθαν τίποτα οι Έλληνες από την καταστροφή του 2007;» Τι να πεις; Ότι οι Σουφλιάδες μάθανε πώς (πρέπει) να κάνουν καθαρές δουλειές, δηλαδή χωρίς ανθρώπινα θύματα;

  5. …………………..
    Σου είχα ορκιστεί πως θ’ αλλάξει ο κόσμος
    πως απ’ το σπίτι σου μπροστά θα περάσει ένας δρόμος
    που θα μας πάει στην αγάπη με οποιοδήποτε μέσο
    μετά χωρίσαμε και είπα «ξέχασέ το»

    απατηλά όνειρα, φωνές του δρόμου
    χωρισμοί, σπίτια, μεγάλη ανεργία
    είδαμε τόσους ηλίθιους σε τόσα γραφεία

    αν η καρδιά μου είχε φωνή
    θα έκανε «κρακ, κρακ» σα ρωγμή

    κοιτάζω τα φύλλα να πέφτουν απ’ τα δέντρα
    από μια πινακοθήκη να φεύγουν τα έργα
    επανάσταση, αγάπη, τέχνη, ζωή
    για τι έψαχνα, πες μου, δε θυμάμαι τι

    μέχρι που έσπασε το χρώμα και ήρθε το πρωί

    Κόπηκαν δέντρα, χτίσαν κτίρια
    σταματήσαν όλα για να γίνουν μεγαθήρια
    άδικοι πόλεμοι μες στα καλοκαίρια
    χιλιάδες ψέματα. πλαστικά αστέρια

    μου είπες για όλα αυτά που γυαλίζουν στο σκοτάδι
    και στο σαλόνι σου μεταμορφώθηκες σε ψάρι
    κι όλα τ’ αθώα κορίτσια χάθηκαν εκείνο το βράδι
    σ’ ένα βαθύ αντίο
    σ’ ένα σκληρό χάδι
    γιατί;

    όταν κοιμάσαι γίνεσαι παιδί
    χαρταετός, παλίρροια, ταξιδιάρικο πουλί

    μπορείς να καθορίσεις τη ζωή με τη σκανδάλη
    να πατήσεις σαν τσιγάρο ένα παραπάνω
    μπορείς να πας όπου θες να βρεις ελευθερία
    να πετάξεις τα λεφτά σου σε μια μεγάλη πλατεία
    εσύ έφυγες, εγώ είχα μείνει εκεί
    μέχρι που έσπασε το χρώμα και ήρθε το πρωί

    πιθανόν να βρέχει στα μάτια σου

    τα μεγάλα γυαλισμένα αυτοκίνητα
    περιμένουν τ’ αφεντικά τους
    ακόμα κι αυτή σ’ αυτή τη γωνία
    αυτόν περιμένει
    με θέλει στο στόμα της μαζί με τα λεφτά μου
    για να ξεμπερδέψει οριστικά

    μία πετρελαιοπηγή φλέγεται μέχρι τον ουρανό

    πιθανόν να βρέχει στα μάτια σου

    Γιατί;
    ………………………

    Κ. Βήτα (αποσπάσματα δια χειρός θεωρήματος, που πιστεύει πως, κατά διαβολική σύμπτωση, το ποίημα ταιριάζει γάντι στην περίσταση)

  6. είναι, ωστόσο, κι αυτό μια κάποια παρηγοριά, να μπορείς να έχεις απατηλά όνειρα (και τι άλλο θα ήταν άλλωστε τα όνειρα, αν όχι τέτοια;) — ή μήπως όχι; Ή μήπως τα καμμένα όνειρα που δεν ξεχνάς μπορούν να γίνουν η … της ιστορίας; Τι να χρειάζεται άραγε η ιστορία; Μια μαμή ή μια στιβαρή πατρική φιγούρα; (προς άρσιν πάσης παρεξηγήσεως, το τελευταίο ρητορικό. Τα άλλα όχι και τόσο.)

  7. Θαρραλαίους (προσοχή στην τολμηρή κι επίμονη ανορθογραφία, σε όλα τα λάθη ενδέχεται να κρύβεται και κάτι σωστό) ανθρώπους χρειάζεται η Ιστορία, μαυροχάλι. Που να μπορούν είτε να την ξεχάσουν είτε να την υπερβούν. Ούτε πατερούληδες ούτε μαμίτσες.
    Νομίζω πως ενδιάμεση λύση θα ήταν δύσκολο να υπάρξει. Αν και ποτέ δεν ξέρεις, φυσικά.
    Μέχρι ώρας φαίνεται πως περνάει στα αζήτητα. Ας ελπίσουμε πως μια μελλοντική υπέρβαση είναι ακόμα εφικτή, έτσι, για να περάσουν και τα καμμένα σε μια κάποια ιστορία και τη θέση τους να πάρουν καινούριες ζωές και καινούριες ιδέες, πιο άξιες και πιο συνεπείς.

    (ναι, είναι σίγουρα μια κάποια παρηγοριά τα απατηλά όνειρα, ειδικά αν πεισμώσεις και βάλεις σκοπό να τα κάνεις χειροπιαστά και να τα κατακτήσεις).

  8. αυτά τα κροκοδειλια είναι από τον κουβά του Δεκέμβρη, και τότε συντετριμμένοι έβγαιναν, κι είναι και τόσο μα τόσο κακοί ως ηθοποιοί ρε γαμώτο… μα σε παρακαλώ, πείθουν κανέναν; έτσι όπως τα γράφεις, ακριβώς είναι, κακό θέατρο, πάνω σε κακό έργο, και λίγα λέω. Στη Γερμανία ζεις; συγγνώμη για την ερώτηση, δεν σε παρακολουθώ συχνά, αλλά τυχαίνει να πέρασα από κει πρόσφατα και σκοπεύω να ζητήσω «πνευματικό άσυλο» σ΄ αυτή τη χώρα, με την έννοια ότι χωρίς να μιλάω τη γλώσσα παρά ελάχιστα αισθανόμουν ότι κανείς δεν με δούλευε κανονικά.

  9. Μόνο που βλέπω τ’ όναμα σου, μαυροχάλι μου φτάνει, ο αυτοσαρκασμός είναι από τα μεγαλύτερα χαρίσματα, αυτό το blog, είναι η απόδειξη…

  10. Αλό? Είναι κανείς εδώ?…

  11. όλα καλά!
    επιστρέφουμε οσονούπω.
    μχ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: