Archive for the Uncategorized Category

για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο

Posted in Uncategorized with tags , on Ιανουαρίου 25, 2012 by maurochali

Με τα Λάβαρα

Oh, les oiseaux qui baignent notre terre!

Si je n’ avais la foi

J’ aimerais mieux mourir,

Mais ils chantent

Et je chante avec eux.

4.12.1939

Σε ποια θάλασσα θ’ ανθέξει η ζωή μου

Σε ποια πλημμύρα;

Πάνω στη θάλασσα εγώ τραγουδώ

Μα δε χορταίνω

Πάνω στη θάλασσα ο θάνατος

Έχει παλμό δικό μου

Και τρέχει με τα λάβαρα

Όταν εγώ σωπαίνω.

Γ. Σαραντάρης (Στους φίλους μια άλλης χαράς, 1940)

υγ. Τώρα που ο Τεό έφυγε για τη δική του αιωνιότητα (πόσο μακρά ο χρόνος θα δείξει), εμείς εδώ του χρωστάμε ακόμα μια μέρα. Εκείνη τη μέρη που μπορεί να κάνει τον τροχό να γυρίσει πάλι, αύριο.

Advertisements

η εθνική ενότητα στην πράξη

Posted in πολιτική, πολιτική πεζοδρομίου, καθεστώς εκτάκτου ανάγκης, state of emergency, Uncategorized with tags , , , , , on Αύγουστος 25, 2009 by maurochali

«Πονάει η καρδιά όλων των Ελλήνων με τις εικόνες των καταστροφικών πυρκαγιών» δηλώνει ο κ. Σουφλιάς. Ας αφήσουμε στην άκρη το άκρως εύστοχο «με τις εικόνες …». Δεν πονάει κανείς για τις πυρκαγιές τις ίδιες, οι εικόνες είναι που δημιουργούν τα καρδιακά προβλήματα.

Το κρίσιμο είναι αλλού. Η καρδιά του κ. Σουφλιά πονάει το ίδιο με την καρδιά μιας δασκάλας που μένει στους Αμπελόκηπους, έχει δυό παιδιά και πήγαινε μια-δυό φορές το μήνα εκδομή στο Βαρνάβα ή στον Άγιο Πέτρο να περπατήσει. Γιατί και οι δύο φέρουν γονίδια ελληνικά.

Η καρδιά του μεσίτη και του εργολάβου που ετοιμάζονται να ριχτούν με τα μούτρα στα «φιλέτα» που απελευθέρωσε η φωτιά πονάει ακριβώς το ίδιο με την καρδιά όσων έχουν αγωνιστεί όλη τους τη ζωή για να μη γίνει η Αττική μια απέραντη «Βωβόπολις».

Η καρδιά του κ. Μαρκογιαννάκη, νυν υπεύθυνου για την μη-κάλυψη 3000 κενών στο πυροσβεστικό σώμα πονάει ακριβώς το ίδιο με την καρδιά των συγγενών και των φίλων των εποχιακών πυροσβεστών που σκοτώθηκαν το 2007, και βλέπουν τη «θυσία τους να πηγαίνει εντελώς χαμένη», αν μας επιτρέπεται να χρησιμοποιήσουμε τέτοιες συναισθηματικά φορτισμένες εκφράσεις, ενώ δεν μιλάμε για μέλη της βαρυπενθούσας κυβέρνησης.

Ο κ. Σουφλιάς είναι σοβαρός άνθρωπος. Δεν θα μιλούσε ποτέ για ασύμμετρες απειλές, ανθελληνικά σχέδια από τους Τούρκους, τους αναρχοκομμουνιστές ή άλλους εχθρούς της φυλής. Μιλάει μόνο για ελληνικές καρδιές που πάλλονται όλες στον ίδιο ρυθμό και πονάνε όλες το ίδιο, άσχετα αν μερικές ανήκουν σε εμπρηστές, συνενόχους και ηθικούς αυτουργούς ενώ άλλες σε καμμένους.

Φοβηθείτε τους

Posted in Uncategorized on Δεκέμβριος 13, 2008 by maurochali

7129964sqkqo411Η οδύνη της απόστασης από αυτό που συμβαίνει στην πόλη που μας μεγάλωσε κι οι δεσμοί οικειότητας με την ορμή και την οργή που ως τώρα έμεναν κρυμμένες κάτω από την επιφάνεια, αθέατες σε όσους «δεν είχαν μάτια για να βλέπουν», οδήγησαν τη μνήμη μας σε τούτα τα λόγια, γραμμένα προτού ακόμα εμείς φτάσουμε στα «δεκαπέντε-δεκαεφτά» μας χρόνια, σ’έναν καιρό που δεν ήταν ακόμα και που είναι ήδη εδώ.

«Έληξε η αμφισβήτηση.
Αποφανατίστηκαν οι επαναστάσεις.
Καταγγέλθηκε η απάτη κάθε «πρωτοπορίας».
Μια οργιαστική Σιγή εβλάστησε σε όλες τις ρωγμές.
Κοιτάξτε αυτούς τους νεαρούς των δεκαπέντε-δεκαεφτά χρονών.
Κοιτάξτε τους καλά.
Προσέξτε την Κατήφεια τους.

Την νευρική τους απάθεια, την σιωπή τους, την δύσαρθρη ομιλία τους, την δύσθυμη σκληρότητα τους.

Προσέξτε πόσο ακίνητος είναι αυτός ο Νέος Άνθρωπος.

Πόσον αμίλητο φόνο κουβαλάει μέσα του.
Κι αν ακόμα δεν είναι αυτοί ο Συναγερμός, θα έρθουν παιδιά και έφηβοι που θα είναι προορισμένοι για τον Νέο Λόγο.
Απλά, για τον Λόγο.

Για λέξεις που ποτέ δεν διαπράχθηκαν, για νοήματα που ποτέ δεν ορθολογήθηκαν, για εικόνες που ποτέ δεν μιλήθηκαν.
Φοβηθείτε τους.»

Γ. Χειμωνάς, 1982.

Δεκεμβριανά και παπανδρεϊκές χρήσεις της ιστορίας

Posted in Uncategorized with tags , , , , on Δεκέμβριος 3, 2008 by maurochali

56 χρονών «τότε» και «τώρα»…

Γ. Παπανδρ�ου και Τσώρτσιλ, Ρώμη, Αύγουτος 1944

Αν στον επίσημο λόγο η αμήχανη σιωπή για εκείνο το μακρινό Δεκέμβρη του 1944 είναι μάλλον αναμενόμενη, λιγότερο αναμενόμενη είναι η εξαίρεση που εντοπίσαμε στον κυριακάτικο -και δη δεξιό- τύπο. Η τελευταία Καθημερινή της Κυριακής φιλοξενεί ένα κείμενο του έγκριτου νομικού και ιστορικού του δικαίου Ν. Αλιβιζάτου με τίτλο «ήταν αναπότρεπτος ο εμφύλιος πόλεμος;», που εκφωνήθηκε σε πρόσφατη εκδήλωση του «ιδρύματος Γεώργιος Παπανδρέου». Για να υποστηρίξει βασικά πως κατά τη σύντομη πρωθυπουργία του 1944,  «το εγχείρημα του Γ. Παπανδρέου για εθνική ενότητα και αποτροπή του Εμφυλίου ήταν ειλικρινές», όμως «οι συνθήκες δεν ήταν ακόμη ώριμες», ο συγγραφέας υιοθετεί ένα ύφος «αποστασιοποιημένης» και «ψύχραιμης» αποτίμησης της ιστορίας.

Άντι για άλλο σχόλιο θα σταθούμε μοναχά σε μια φαινομενικά ασήμαντη λεπτομέρεια, που εντοπίσαμε από «επαγγελματική διαστροφή».  Γιατί ακόμα και στα πιο «νηφάλια» κείμενα, κάποιες αδιόρατες ρητορικές λεπτομέρειες είναι αρκετές για να προδώσουν αμετάκλητα τις ιδεολογικές προθέσεις του συγγραφέα τους. Σε μιαν αποστροφή του,  ο Ν.Α. κρίνει σκόπιμο να αναφέρει πως «ο 56χρονος τότε Παπανδρέου έπρεπε να αποδείξει ότι συγκέντρωνε ξεχωριστές δυνατότητες»… Εκ πρώτης όψεως αυτή η αναφορά μοιάζει απλά να προσθέτει γλαφυρότητα στην περιγραφή. Αν όμως λάβει κανείς υπόψη πως ο συνονόματος εγγονός του εν λόγω ανδρός είναι σήμερα 56 χρονών, τότε η όλη ανάλυση φωτίζεται αλλιώς και η ιστορία με τις «συνθήκες που δεν ήταν ακόμα ώριμες» εμφανίζεται ως μια ατυχής αλληγορία του παρόντος.

Κατά τ’άλλα, πολλές είναι οι κριτικές παρατηρήσεις που θα μπορούσε να κάνει κανείς στο βασικό επιχείρημα του κειμένου. Αν μη τι άλλο, η επιλεκτική χρήση μαρτυριών της εποχής είναι απελπιστικά στενή: ο Ν.Α. διαβάζει, σχεδόν αποκλειστικά, το ημερολόγιο του θείου του Γ. Θεοτοκά, προσωπικού συμβούλου και οπαδού του Γ. Παπανδρέου εκείνο τον καιρό, και αγνοεί επιδεικτικά άλλες μαρτυρίες για τη στάση του «πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας» που κρυβόταν στη σουίτα του παριστάνοντας τον άρρωστο σαν ξεσπούσαν τα Δεκεμβριανά (όπως αναφέρει ο Κανελλόπουλος στο ημερολόγιό του), ή για τις επανειλημμένες εκκλήσεις του στον Τσώρτσιλ (από το καλοκαίρι κιόλας του 1944)  για στρατιωτική βοήθεια ούτως ώστε να χτυπήσει τον ΕΛΑΣ.

papandreou-familyΜα αυτά είναι θέματα μιας άλλης κουβέντας για μια τραυματική σελίδα της σύγχρονης ιστορίας μας, για την οποία έχουν ήδη χυθεί (και κατά πάσα βεβαιότητα θα συνεχίσουν να χύνονται) τόνοι μελάνης. Για το Ν.Α. όμως, που άλλοτε και αλλιώς έχει συμβάλλει στη διερεύνηση αυτών των ερωτημάτων, καταπώς φαίνεται επί του παρόντος άλλο είναι το θέμα: τί κληροδότησε ο οίκος των Παπανδρέου στο νεώτερο πολιτικό του γόνο, πέρα από την απόσταση και το φόβο του παππού του για την αριστερά και το λαϊκό κίνημα;

Έλα ντε…

the end of the world as we know it…

Posted in πολιτική, καθεστώς εκτάκτου ανάγκης, Uncategorized with tags , on Οκτώβριος 13, 2008 by maurochali

Η κατάρρευση των αξιών στις διεθνείς χρηματαγορές δεν κλονίζει μονάχα τους πακτωλούς δισεκατομμυρίων πάνω στα οποία κάθονταν ως τώρα οι διεθνείς μεγαλοσπεκουλαδόροι. Στον πανικό οι κυβερνήσεις χωρίς αιδώ μαζεύουν τα λεφτά των φορολογουμένων για να εξυπηρετήσουν την «έλλειψη ρευστότητας» των τραπεζών.   Τα ιερά και τα όσια της «νέας οικονομίας» κλονίζονται: ο Κρούγκμαν παίρνει το Νόμπελ Οικονομίας και ο Φουκουγιάμα πενθεί, μετανοημένος συνάμα κι αμετανόητος, για το τέλος της «Αμερικής ΕΠΕ«.

Ο Βαλερστάιν εκτιμά το πως ο καπιταλισμός πνέει πλέον τα λοίσθια.  Κι εμείς που ξέρουμε πως δεν αρκεί η αντικειμενική κρίση μα χρειάζεται κι ο υποκειμενικός παράγοντας για να ανατραπούν οι κυρίαρχες σχέσεις παραγωγής λέμε πως πρέπει μάλλον να αρχίσουμε επιτέλους να ετοιμαζόμαστε στα σοβαρά για τις μάχες που μέλλονται να’ρθούν στον κύκλο της ιστορίας που μόλις ανοίγει. Με λογισμό και μ’όνειρο. Μα για την ώρα, και πριν ακόμα αντικρύσουμε ό,τι μας περιμένει, μπορούμε να «νιώθουμε καλά» και να ξαναμουρμουρίζουμε που και που με χαιρέκακη απόλαυση το παλιό τραγουδάκι…

new new deal

Posted in Uncategorized on Οκτώβριος 3, 2008 by maurochali

Κρατικό, σοβαρό και σίγουρο

Οι ΗΠΑ βρήκαν επιτέλους με κόπο τον τρόπο.

Και η Ευρώπη, πάντα στην πρωτοπορία δοκιμάζει νέο, απάτητο δρόμο: «κρατικό, σοβαρό και σίγουρο».

«5000 εθελοντικές αποχωρήσεις»

Posted in γαλλία, καθεστώς εκτάκτου ανάγκης, Uncategorized with tags , , , , on Σεπτεμβρίου 10, 2008 by maurochali

Το έκτακτο χτεσινό Διοικητικό Συμβούλιο της RENAULT ανακοίνωσε πως τα κέρδη της αυξήθηκαν κατά 34% μέσα σε ένα χρόνο, και πως ο κύκλος εργασιών της εταιρείας ανήλθε μοναχά για το πρώτο εξάμηνο του 2008 στο μυθικό ποσό των 21 δισεκατομυρίων ευρώ. Στην ίδια συνεδρίαση, το ΔΣ της Renault προέβλεψε παράλληλα πως, δοθείσης της οικονομικής κρίσης, μετά την θεαματική εκτατική ανάπτυξη της εταιρείας και την άνοδο των πωλήσεών της που την έχει φέρει στην 4η θέση των κατασκευαστών αυτοκινήτων ανά τον κόσμο, οι πωλήσεις πρόκειται να πέσουν την προσεχή περίοδο. Για να προετοιμαστεί, το ΔΣ της Renault εξήγγειλε ένα πρόγραμμα 5 με 6 χιλιάδων «εθελοντικών αποχωρήσεων από την επιχείρηση μέχρι τα μέσα του 2009».

«Είναι ένα μέτρο ισορροπίας ανάμεσα στους πόρους και τις αποδόσεις της επιχείρησης, κι είναι καλύτερα να το κάνουμε τώρα, που νιώθουμε μόλις τον άνεμο να δυναμώνει, παρά όταν η θύελλα θα μας έχει πια προλάβει«,

λέει ο Γενικός της Διευθυντής Carlos Ghosn.
Στην ίδια συνεδρίαση, το ΔΣ της Renault, λάνσαρε το νέο μοντέλο του Megane που είναι το πλεόν ευπώλητο της εταιρείας. Όμως, επειδή η «επιδείνωση του οικονομικού περιβάλλοντος είναι χειρότερη από εκείνο που περίμενε και ο πλέον απαισιόδοξος» το σχέδιο μειώνει δραστικά το προσωπικό σε όλες τις εργοστασιακές μονάδες που βρίσκονται σε γαλλικό έδαφος. Μια από αυτές, στο Sandouville, κλείνει τελείως καθώς το μοντελο που παραγοταν εκεί δεν πουλάει. Η Renault με επικεφαλής τον «κύριο» Ghosn  έχει επεκτείνει τα τελευταία χρόνια τη δράση της αγοράζοντας τη Dacia καθώς και το 44% της Nissan (της οποίας την παραγωγή αναδιοργάνωσε εκ βάθρων). Τα αυτοκίνητα χαμηλού κόστους που παράγονται στη Ρουμανία ή στην Ασία πουλιούνται πιο εύκολα από τα πιο «πολυτελή» αυτοκίνητα που παράγουν τα ακριβά εργατικά χέρια στην Ευρώπη: καιρός λοιπόν να ξεφορτωθεί η εταιρεία αυτό το περιττό βαρίδι που ενοχλεί την απογείωση των δεικτών της.

Τούτη η ιστορία, δεν αποκαλύπτει  τη ληστρική επιδίωξη του κέρδους, ή την περιφρόνηση των ανθρωπίνων ζωών που μπλέκονται στον «κύκλο εργασιών» της επιχείρησης: αυτά δεν είναι δα και τίποτα καινούριο, ιδιαίτερα στη Γαλλία όπου η «μεταφορά» παραγωγικών μονάδων είναι μια τακτική που ακολουθείται σταθερά εδώ και τρεις δεκαετίες.  Ανοιγει όμως ένα νέο κεφάλαιο στη σύγχρονη ταξική πάλη, με τη χρήση της «διεθνούς οικονομικής κρίσης» σαν εργαλείο «μετακύλησής» της όπως έλεγαν παλιότερα στις πλάτες των εργαζομένων, και δη σε μια ανθούσα επιχείρηση. Εγκαινιάζει με κυνισμό μια περίοδο κατά την οποία το διεθνοποιημένο κεφάλαιο θα προσπαθεί να μετατρέπει την κρίση του σε εργαλείο για τη μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων στη δυτική «μητρόπολη» αλλά και στα ανατολικά Ελντοράντο όπου τρέχουν τώρα για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους.

Είναι μια ιστορία που μολις αρχίζει αφού στις 18 τρέχοντος, το ΔΣ της επιχείρησης θα ανακοινώσει κι άλλο κύκλο «εθελοντικών αποχωρήσεων» για τα ευρωπαϊκά εργοστάσια της επιχείρησης αυτή τη φορά. Οι εργαζόμενοι και (ακολουθωντας) τα επίσημα σωματεία ανακοινώνουν ήδη κινητοποιήσεις. Σε τούτη την κρίσιμη στροφή, η αλληλλεγγύη στους υπό απόλυση εργαζομένους της Renault θα είναι η πρώτη  σε έναν κύκλο αναμετρήσεων που μόλις ανοίγει,  «πριν καλά-καλά ξεσπάσει η θύελλα» που λέει κι ο «κύριος» Ghosn, που φαίνεται να ξεχνάει πως θύελλες θερίζει όποιος σπέρνει ανέμους.