τι έμαθα (μέχρι τώρα) από την υπόθεση του επίμαχου μπλογκ

    Σε αυτό το ποστ τα σχόλια τείνουν να γίνουν πολύ πιο ενδιαφέροντα από το ίδιο το ποστ.

Η εμπειρία μου στον χώρο των ιστολογίων είναι ελάχιστων μηνών. Η εμπειρία μου στον χώρο του δημόσια εκφραζόμενου μη-επιστημονικού λόγου είναι σημαντικά μεγαλύτερη (όχι πολύ μεγάλη), αλλά σε σχετικά παλαιότερη εποχή και με άλλα μέσα.

Η πληθώρα των επισκέψεων του προηγούμενου πόστ (το θέμα του οποίου θίξαμε καταρχάς ο ΑΝεμος και τούτο το μπλογκ, ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον) μου είναι συνειδητό ότι δεν αφορά επί της ουσίας το μπλογκ με τίτλο «μαυροχαλι». Αφορά το μπλογκ με τίτλο: «stylιαnidκλ.π.κ.λπ.» Στο μπλογκ «μαυροχαλι» αναλογούν 20, άντε 30 αναγνώσεις ημερησίως και πολλές είναι. Και καλώς είναι έτσι.

Ομολογώ ότι με αιφνιδιάζει η εκρηκτική ταχύτητα μετάδοσης που μπορεί να αναπτύξει το μέσο (το «εκρηκτική» υπερβάλλει λιγάκι, αλλά ας είναι). Και αυτό είναι το πρώτο που μαθαίνω. Είναι άλλο να το γνωρίζεις απλώς και άλλο να το διαπιστώνεις ενώ εμπλέκεσαι αμεσότερα. Το δεύτερο όσων μαθαίνω, αφορά το περιεχόμενο του επίμαχου ποστ και τον κίνδυνο να πρόκειται για προβοκάτσια. Ενημερώνω το ποστ τακτικά με προσθήκες (ίσως δεν είναι δόκιμο, αλλά το βρίσκω χρηστικό). Μέχρι τα μέσα της επόμενης εβδομάδας πιστεύω θα μπορεί να υπάρξει τελικός απολογισμός. Το τρίτο πράγμα, το οποίο συνειδητοποιώ, είναι η δυσκολία να διατηρήσεις μια συγκεκριμένη φυσιογνωμία στο μπλογκ, ειδικά όταν πρόκειται για θέματα πολιτικής. Είναι λογικό να είναι έτσι, είναι σημαντικό να το έχεις υπόψη σου και να μπορείς να υπολογίσεις το περιβάλλον από το οποίο κάποια ποστ μπορεί να χρωματιστούν.

Υποθέτω ότι σε ένα-δυο μέρες θα έχω μάθει μερικά πράγματα ακόμα. Και θα τα προσθέσω εδώ.

Υ.Γ. Το κειμενάκι τούτο δεν λειτουργεί απολογητικά για το προηγούμενο ποστ. Αν θα ήθελα να το πάρω πίσω, θα το διέγραφα απλώς.

21. Σεπτ. 2007: Μη επώνυμες προκλητικές εκφράσεις (κάθε μόρφης), όταν αυτές εντάσσονται στο πλαίσιο μιας ευρύτερης αντιπαράθεσης και γίνονται αντικείμενο πολιτική ερμηνείας και χρήσης γεννούν μια ιδιότυπη διαλεκτική ερμηνειών που συχνά οδηγεί σε φαύλους κύκλους. Έτσι η ανώνυμη προκλητική έκφραση εννοείται ως: 1. Πρκλητική έκφραση, που χρεώνεται στο υποκείμενο, στο οποίο φαινομενικά ανήκει. 2. Προβοκάτσια που χρεώνεται σε αντιπάλους του υποκειμένου, στο οποίο φαινομενικά ανήκει η προκλητική έκφραση. 3. Αποπροσανατολισμός, από άλλα σοβαρότερα, ο οποίος μπορεί να χρεώνεται είτε στο υποκείμενο είτε στους αντιπάλους του. (Για το τελευταίο , σε σχέση με το επίμαχο μπλογκ βλ. την συζήτηση εδώ.)

Η ανάλυση αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί (και χρησιμοποιείται) είτε πρόκειται για την δράση των λεγόμενων «γνωστών-αγνώστων» είτε πρόκεται για την υπόθεση του επίμαχου μπλογκ. Δηλαδή σε ένα αρκετά μεγάλο εύρος πολιτικών φαινομένων. Είναι σαφές ότι τα πραγματικά στοιχεία παίζουν κάποιο ρόλο για να υπερισχύσει η μία από τις τρεις εκδοχές. Σε περίπτωση όμως που αυτά δεν οδηγούν σε κάποιο γενικά αποδεκτό (έστω σχετικά) αποτέλεσμα, είναι πολύ ενδιαφέρον να βλέπει κανείς για ποιους ακριβώς λόγους και με ποια συλλογιστική κάθε πλευρά υποστηρίζει την εκδοχή της και βεβαίως που μπορούν να υπάρξουν ρήγματα στο εσωτερικό καθεμίας από αυτές. Κατά την γνώμη μου, εκεί ακριβώς, στις ρωγμές, κρίνεται ο πολιτικός πολιτισμός του καθενός μας, αν έχουμε εμπλακεί σε μια τέτοιου είδους συζήτηση.

Υ.Γ. Προκειμένου για επώνυμες προκλητικές εκφράσεις προκύπτει συχνά μια ανάλογη διαλεκτική: μόνο που στην θέση της προβοκάτσιας βρίσκεται η «παρερμηνεία».

Advertisements

8 Σχόλια to “τι έμαθα (μέχρι τώρα) από την υπόθεση του επίμαχου μπλογκ”

  1. Es geht um Hochpolitik, mein Freund. Θα διαπίστωσες ότι τέτοια ζητήματα είναι ζητήματα ζωής και θανάτου για πολύ κόσμο, εξ ου και το πάθος τους να «φάνε ζωντανή» οποιαδήποτε άλλη υποψία. καλή δύναμη και καλή συνέχεια.

  2. ganz genau: Hochpolitik με πολύ χαμηλά μέσα. Για να πω την αλήθεια, δεν αισθάνθηκα ότι κάποιος από τους διαφωνούντες πάει να «με φάει ζωντανό». Και η προσπάθεια διαλόγου με τον/την Silicon Valley εμένα τουλάχιστον δεν με απογοήτευσε, καθώς στο βαθός διακρίνονταν μια δυνατότητα συνεννοήσης, όχι βέβαια σε αυτό το τόσο ναρκοθετημένο έδαφος. Ας είναι. Εξαιτίας όσων έμαθα, μάλλον το μετανιώνω που ανέβασα το post. Vielen Dank για τις ευχές.
    Y.Γ. Η αλλάγη στην μορφή είναι μέρος μιας ευρύτερης, εξαιρετικά ριζικής αλλαγής στο «μαυροχαλι», που αν όλα πάνε καλά θα δώσει τα πρώτα δείγματα γραφής στα μέσα της επόμενης βδομάδας.

  3. Δεν αναφερόμουνα τόσο στον Silicon Citizen, που για πολύ λογικός άνθρωπος μου φάνηκε, πέρα από τη σαφή του κομματική (και ύστερα πολιτική) προτίμηση, όσο για σχολιαστές σε άλλα μπλογκ που ασχολήθηκαν με το συγκεκριμένο ζήτημα.

  4. ω, ναι! Στον ΑΝεμο και στον Kaltsovrako έγινε χαμός. Εδώ προφανώς λόγω μη (μεγάλης) αναγνω(ρι)σιμότητας όχι. Silicon Citizen, έχεις δίκιο, του άλλαξα και το όνομα του ανθρώπου. Έχει σαφή κομματικήπολιτική (βλ. παρακάτω για την διαγραφή) τοποθέτηση, αλλά εγώ trotz allem τον συμπάθησα. Και νομίζω, θα τον επισκέπτομαι.

  5. Φίλε μου, το να αναγνωρίζεις ένα λάθος είναι σωστό και σε τιμάει.
    Η αντίθεσή μου στο θέμα που ανοίχτηκε με το δήθεν blog ήταν ιδεολογική, φίλε μου. Όχι κομματική. Το θέμα είναι πως με αυτό τον τρόπο, με την παραγωγή, αλλά και την αναπαραγωγή της λάσπης κάποιοι ωφελούνται και κάποιοι βλάπτονται. Αυτοί που πιστεύω πως χάνουν – αν ανοίξουμε τους ασκούς της λάσπης – θα είναι οι αδύνατοι. Όχι οι δυνατοί.
    Δεν μπορείς να αποδεικνύεις πως είσαι ό,τι σε κατηγορούν. Μόνο το αντίθετο έχουμε δεχτεί ως κοινωνία πως θα ισχύει. Κάποιος είναι αθώος, μέχρι να υπάρξουν ενδείξεις, μέχρι αυτές να γίνουν δυνατές. Τότε γίνεται φερόμενος ως… Ύστερα και μόνο αν οι ενδείξεις γίνουν αποδείξεις, είναι ένοχος. Αλλά ακόμη και τότε έχουμε τρόπους να επανεξετάζουμε την ετυμηγορία.

    Όλα τα παραπάνω όμως αφορούν τη δικαιοσύνη. Στην πολιτική αλλά και στο δημόσιο λόγο, όπως είναι και τα blog, και οι εφημερίδες, και τα άλλα μέσα, υπάρχει η σχολή της λάσπης. Αυτή απλά χρησιμοποιεί πρόχειρα και μη τεκμηριωμένα στοιχεία. Μιλάει με τίτλους που δεν επαληθεύονται. Μιλάει για «έγκυρες πληροφορίες», όταν απλά έτσι έχει αποφασίσει να πείσει τους άλλους.
    Η λογική της λάσπης είναι «πέτα, πέτα, όλο και κάτι θα μείνει». Κάποιοι είναι έτοιμοι να την πιστέψουν, κάποιοι άλλοι δεν έχουν καταλάβει το παιχνίδι των λασπολόγων. Πάντα κάτι μένει.
    Έχουν περάσει πολλά χρόνια από το 1985. Όμως κάποιοι ακόμη πιστεύουν πως ο Μητσοτάκης ήταν όργανο των SS. Έτσι τους βολεύει άρα έτσι ήταν. Και πέραν αυτών, υπάρχουν κάποιοι που απλά δεν άκουσαν την άμυνα του. Απλά δεν πληροφορήθηκαν τη συνέχεια.
    Η λάσπη, φίλε μου, είναι απλά …μαύρο χάλι. Διότι ψάχνει να βρει να κολλήσει οπουδήποτε. Την πετάει συνήθως όποιος δεν έχει επειχηρήματα. Όποιος δεν σέβεται τον εαυτό του. Όποιος απλά πιστεύει στο μίσος.

    Είμαστε ανώνυμοι και δεν μπορώ να ξέρω πόσο γίνεται πιστευτός. Θα σε καλούσα πάντως να θεωρήσεις πως δεν έχω σαφή κομματική τοποθέτηση. Ναι, ψήφισα ΝΔ αυτή τη φορά και το έχω κάνει κι άλλες φορές. Όμως έχω ψηφίσει κι άλλα κόμματα στο παρελθόν. Από ΠΑΣΟΚ μέχρι ΚΚΕ και από άκυρο μέχρι μειοψηφικά γκρουπούσκολα.
    Παρόλα αυτά, φίλε μου, έχω γνωστούς και φίλους σε όλα τα κόμματα. Κι είναι σοβαροί άνθρωποι. Ευτυχώς πλέον στην Ελλάδα δεν είμαστε διχασμένοι όπως παλιά. Δεν χάνουμε φίλους από τις ιδέες μας. Αντίθετα κάνουμε νέους φίλους. Ή έστω έτσι θα ήθελα.

    Δεν είμαι ενεργά πολιτικός από το 1993. Για ιδεολογικούς κυρίως λόγους, αλλά και προσωπικούς, δηλαδή εμπειρίας. Είμαι ελεύθερος επαγγελματίας. Δουλεύω για να ζήσω και δεν με ζει η πολιτική. Και δεν έχω την παραμικρή επαγγελματική σχέση με το κράτος, πόσο μάλλον με τα κόμματα. Είδα μάλιστα πως όσο περισσότερο ασχολείσαι με την πολιτική, που είναι και μικροπολιτική δυστυχώς, τόσο περισσότερο χρόνο χάνεις. Κι αν δεν ζεις, όπως κάποιοι από αυτήν, τόσο πιο πίσω θα μείνεις. Δεν θα έλθει κάποιος -ισμός να σε βοηθήσει τότε.

    Έχω μια ηλικία, 40 και κάτι, που με έχει κάνει (δυστυχώς) να ζήσω άσχημες εμπειρίες από την πολιτική. Μέχρι τα 25 μου (ίσως και λίγο πιο πριν) φανατιζόμουν κι εγώ. Πίστευα σε ιδέες και δυστυχώς τις πίστευα υπερβολικά. Πίστευα πως το να επιλέγεις τον χ ισμό θα κάνει τον κόσμο καλύτερο. Ο κόσμος δεν γίνεται όμως έτσι καλύτερος. Κανένας ισμός δεν μπορεί. Και κανείς δε φταίει. Όσο διαβάζεις, και κυρίως όσο ζεις, τόσο κατανοείς πως οι προθέσεις των ισμών είναι καλές. Καμμία κοσμοθεωρία δεν προβάλει πως ο κόσμος πρέπει να περνάει άσχημα. Όλες προσπαθούν να βρουν λύσεις. Έλα όμως που αυτές δεν είναι εύκολες. Έλα που έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους. Έλα που αυτοί ΕΧΟΥΜΕ αδυναμίες.

    Παρόλα αυτά όμως οι ιδέες εξακολουθούν να με ελκύουν. Ειδικά όσες ακόμη γεννιούνται και ορθοποδίζουν. Ειδικά όσες έχουν να προτείνουν πιθανές λύσεις. Όπως στο επάγγελμά μου που ψάχνω πιθανές λύσεις σε ένα πρόβλημα, που τις εξετάζω μία μία για να δοκιμάσω την αντοχή τους σε υπέρ και κατά, έτσι θα περίμενα και στην πολιτική. Να παράγονται ιδέες. Να γίνονται προτάσεις.
    Δεν λέω όχι στις καταγγελίες. Όμως έχουμε χορτάσει τέτοιες. ΟΚ, λοιπόν. Είναι όλοι άχρηστοι. Είναι όλοι χάλια. Όμως αν αυτοί είναι μαύρο χάλι, φίλε μου, εμείς είμαστε τελικά που χάνουμε. Βρίσκουν και τα κάνουν. Αν δεν έχουν προτάσεις εκείνοι πρέπει να κάνουμε εμείς.
    Και βέβαια; Να δούμε υπέρ και κατά. Έχουν όλες τους υπέρ και κατά.
    Τα σταθμίζουμε κι ύστερα επιλέγουμε. Δουλεύουμε, παράγουμε, κάνουμε λάθη, μαθαίνουμε από αυτά και προχωράμε και πάλι.

    Σου εύχομαι περισσότερη θετική κι όχι αρνητική εμπειρία από το blog σου. Λυπάμαι αν έγινα μέρος της δεύτερης.

  6. @Silicon Citizen: Λυπάμαι που δεν είμαι σε θέση να απαντήσω τώρα στο σχόλιο σας, για το οποίο σας ευχαριστώ πολύ. Θα το κάνω μέχρι την Κυριακή το μεσημέρι.
    Θα ήθελα μόνο να πω αυτό τώρα: Δεν είστε μέρος καμιάς αρνητικής εμπειρίας. Αν διαβάσατε τα προηγούμενα σχόλια, θα έχετε καταλάβει πως ισχύει το ακριβώς αντίθετο. (Χωρίς ειρωνείες και τέτοια· το αντιλαμβάνεστε φαντάζομαι, αλλά το αναφέρω σε περίπτωση που …) Και αυτό όχι απαραίτητα επειδή είμαι παχύδερμο (εδώ έχει λίγη ειρωνεία, ομολογουμένως· λίγη όμως μόνο).
    Δεν συμφωνώ με την γενικότερη προσέγγισή σας ή μάλλον ορθότερα: επιλέγω να τονίζω περισσότερο άλλες πλευρές και διαδικασίες στην άσκηση της πολιτικής, από αυτές που τονίζετε εσείς. Επ’ αυτού θα επανέλθω στο εκτενέστερο σχόλιο.
    Έχετε απόλυτο δίκιο, κατ’ εμέ όσον αφορά τον ασκό της λάσπης και τα θύματά του σε περίπτωση που τον ανοίγουμε. Το ζούμε άλλωστε ολημερίς ολονυχτίς από τα παραθύρα (κυρίως) της ιδιωτικής τηλεόρασης.
    Σας ευχαριστώ και πάλι για το σχόλιό σας. Σκεφτόμουν εχθές το βράδυ να μεταφέρω την συζήτησή μας στο μπλογκ σας. Το θεώρησα παρερμηνεύσιμο, δεδομένου του ναρκοπεδίου που είχε δημιουργηθεί και μου έλειπε ακόμα η κατάλληλη μορφή (ναι, από επαγγελματική διαστροφή η μορφή του λόγου έχει για μενα συχνά (υπερβολικά;) μεγάλη σημασία.) Χαίρομαι που δίνετε εσείς συνέχεια,διευκολύνοντάς με.

    Υ.Γ. Θα διορθώσω το «κομματική» τοποθέτηση στο προηγούμενο σχόλιο με διαγραφή και παραπομπή.

  7. @SiliconCitizen:
    Αν καταλαβαίνω καλά, αντιπαραθέτετε στους κάθε λογής -ισμούς την πρακτική προσπάθεια εύρεσης λειτουργικών πολιτικών λύσεων σε συγκεκριμένα προβλήματα. Και χρησιμοποιείτε ως μεταφορά τον τρόπο εργασίας ενός επαγγελματία, προκειμένου να δείξετε ότι, όπως και εκεί έτσι και στην πολιτική ύψιστο κριτήριο αξιολόγησης είναι η αποτελεσματικότητα.
    Τι καλύπτεται κάτω από την δύσφημη κατηγορία των „-ισμων“; Εγώ θα έλεγα: το γεγονός ότι εκτός από το ένα, τώρα λειτουργούν πλαίσιο μπορεί να υφίστανται και άλλα. Σκεφτείτε, αν θέλετε, το εξής: αυτή τη στιγμή το ιδιότυπο πολιτικο-οικονομικό σύστημα της Κίνας (μοιάζει να) λειτουργεί εξαιρετικά. Σημαίνει μήπως αυτό ότι κάποιον που αγωνίζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα θα τον καταδικάσουμε ως οπαδό κάποιου νεφελώδους -ισμού, ο οποίος δεν εννοεί ότι η πρακτική αποτελεσματικότητα προέχει;
    Η λύση ενός προβλήματος έχει κόστος. Το κρίσιμο είναι πώς αυτό το κόστος επιμερίζεται στα συμμετέχοντα μέρη. Το πώς επιμερίζεται το κόστος εξαρτάται κάθε φορά από την έκβαση του ανταγωνισμού ανάμεσα στα διαφορετικά συμφέροντα των διαφορετικών μερών. Βεβαίως εν προκειμένω πρέπει κανείς να παραδεχτεί πως υπάρχουν διαφορετικά μέρη με διαφορετικά και συχνά (τουλάχιστον ως ένα βαθμό) αντικρουόμενα συμφέροντα. Για την αγορά το θεωρούμε αυτονόητο, για την πολιτική όχι πάντα.
    Η λύση ενός νέου προβλήματος σημαίνει και επιλογή κατεύθυνσης. Το κρίσιμο είναι ποιος επιλέγει την κατεύθυνση αυτή και για ποιους λόγους. Έχω την εντύπωση ότι υποβαθμίζετε το γεγονός αυτό.
    Επιτρέψτε μου να χρησιμοποιήσω μια μεταφορά από τον δικό μου χώρο εργασίας. Έρευνα στην φιλολογία σημαίνει κατασκευή νέων ερμηνευτικών σχημάτων που λειτουργούν. Όχι για να αντικαταστήσουν απαραίτητα τα παλιά, αλλά για να διευρύνουν τον ορίζοντα κατανόησης ενός κειμένου, ενός λογοτεχνικού είδους, μιας εποχής. Έτσι μπορεί να συνυπάρχουν περισσότερα από ένα, ανταγωνιστικά μεταξύ τους ερμηνευτικά σχήματα και όλα να λειτουργούν με τον τρόπο τους, να λειτουργούν ακριβώς επειδή είναι ανταγωνιστικά, επειδή το ένα δεν έχει τίποτα θετικό να συνεισφέρει (άμεσα) στο άλλο. Υπάρχουν βεβαίως και συνθετικά ερμηνευτικά σχήματα, τα οποία συνήθως προκύπτουν όταν η συζήτηση ωριμάζει. Για να μην χαθείς μέσα σε αυτή την πολυφωνία πρέπει να κατανοείς κάθε φορά „πού το πάει“ κάθε ερμηνευτικό σχήμα. Ποιες αφετηρίες έχει, ποια οπτική υπηρετεί.
    Έχω την αίσθηση ότι στην πολιτική το επιχείρημα της αποτελεσματικότητας (Realpolitik το ονομάζουν οι γερμανοί και υφίσταται σε πλήθος εκδοχών) μπορεί να το χρησιμοποιεί κυρίως εκείνος που καθορίζει την κατεύθυνση της κίνησης και ΔΕΝ θέλει επ’ ουδενί να καταστήσει ορατό, ότι αυτή είναι μόνο ΜΙΑ από τις δυνατές κατευθύνσεις. Εμένα όμως είναι αυτό ακριβώς που με ενδιαφέρει.
    Εκεί εντοπίζετε νομίζω και η κρίσιμη πολιτικη/ιδεολογική διαφορά ανάμεσα σε έναν Silicon Citizen και σε ένα μαυροχαλι.

  8. Αγαπητέ φίλε. Συμβαίνουν δύο πράγματα. Ή εγώ δεν εξήγησα επιτυχώς, ή δεν με έχεις καταλάβει.
    Μάλλον θα συμβαίνουν και τα δύο. Διότι διαβάζοντάς σε συμφωνώ με όσα γράφεις.

    Καταρχήν τι δεν εννοώ:
    ΔΕΝ ΕΝΝΟΩ πως στην πολιτική ύψιστο κριτήριο αξιολόγησης είναι η αποτελεσματικότητα.
    Ή έστω ΟΧΙ πάντα. Διότι όπως σωστά επισημαίνεις όταν η συζήτηση ωριμάζει επέρχεται η σύνθεση.
    ΔΕΝ ΥΠΟΒΙΒΑΖΩ επίσης στο παραμικρό τα κριτήρια με τα οποία κάποιος παίρνει μια πολιτική απόφαση. Εννοείται πως είναι κυρίαρχα. Αυτό που υποβιβάζω είναι τις προκάτ λύσεις με βάση κάποια ιδεολογία και μόνον. Και ακόμη περισσότερο, την άρνηση για εξέταση πιθανών λύσεων, λόγω του ότι (θεωρητικά) προτείνονται από άλλες (της δικής μας) ιδεολογίας ή και πιο πρακτικά συμφέροντος.
    Απλά λέω το αυτονόητο, φίλε mavrohali. Πως δεν μπορείς να πάρεις μια απόφαση (και στην πολιτική όπως και στο επάγγελμά σου) από μία και μόνο πρόταση. Άλλωστε με τη μία πρόταση αυτοαναιρείται κι η ίδια η έννοια επιλογή. Αυτήν ακριβώς την έννοια υπερασπίζομαι.

    Πιο πρακτικά όμως στο σχόλιό μου.
    Ξεκινώντας να ερμηνεύσω το φαινόμενο των θεωριών συνωμωσίας και την ανάγκη μας να της αναπαράγουμε, παρατηρώ πως στην ουσία ο,τιδήποτε πιστέψουμε πως βοηθάει μια τοποθέτησή μας, το προβάλουμε ή το αναπαράγουμε. Αυτό έχει πολλές θεάσεις. Η μία είναι σίγουρα αρνητική, εφόσον ταυτίζεται με τον οπορτουνισμό και τον (κακώς εννοούμενο) μακιαβελισμό.
    Υπάρχει όμως και μια θετική θεώρηση. Την οποία δεν θα ήθελα να κρύψω από τον εαυτό μου. Πως κάποιος πιστεύει δυνατά σε μια ιδέα. Έρχεται λοιπόν – ακριβώς επειδή την πιστεύει – να την εξυπηρετήσει με κάθε τρόπο, δίνοντας ιδιαίτερο βάρος σε εκείνη σε σχέση με το μέσον.
    Προφανώς, όλοι συμφωνούμε πως η συνειδητή αναπαραγωγή ψευδών ή έστω μη εξακριβωμένων αληθειών είναι αρνητική. Φαντάζομαι όμως πως θα συμφωνήσουμε επίσης πως άνθρωποι που πιστεύουν δυνατά μια ιδέα είναι εξίσου χρήσιμοι. Ίσως όχι στη συγκεκριμένη στιγμή αλλά σε άλλες.

    Αυτό λοιπόν που πρότεινα είναι προφανές και λογικό (αν τουλάχιστον κάποιος έχει στοιχειώδη πολιτική εμπειρία ή έχει διαβάσει στοιχειωδώς ιστορία). Οι ιδεολογίες είναι χρησιμότατες. Και προσωπικά μου λείπουν πολύ. Θέλω μάλιστα να πιστεύω πως στην εποχή μας χρειάζονται περισσότερο από ποτέ και άρα κάποια στιγμή θα τις ξαναβρούμε μπροστά μας.
    Όμως οι ιδεολογίες είναι μια αφετηρία, ή ακόμη καλύτερα ένα χρονικό σημείο ανάμεσα σε παρελθόν και μέλλον. Δεν μπορούν (ακριβώς λόγω χρονικού, ποσοτικού, αλλά και φυσικού προσδιορισμού) να δώσουν (όσο και αν προσπαθήσουν) απάντηση σε κάθε περίπτωση. Διότι απλά η φύση, οι κοινωνίες και κάθε άλλο βιολογικό φαινόμενο είναι πολύ πιο σύνθετα από ό,τι έχει μπορέσει μια ιδεολογία να παρατηρήσει κι εξετάσει. Και φυσικά, οι ιδεολογίες είναι δημιουργήματα ανθρώπων και ομάδων. Άρα δεν είναι αλάνθαστες.
    Αυτός είναι ο λόγος που πιστεύω πως ο Μαρξ είναι εξαιρετικό ανάγνωσμα για τον καπιταλιστή. Όπως και η παρακολούθηση του χρηματιστηρίου ή της επιχειρηματικής ειδησεογραφίας είναι πολύ χρήσιμη σε ένα μαρξιστή. Όχι διότι το ένα ή το άλλο θα δώσει μια πλήρη και αποτελεσματική λύση, αλλά διότι θα πολλαπλασιάσει τις γωνίες παρατήρησης.
    Γράφεις:
    «Έχω την αίσθηση ότι στην πολιτική το επιχείρημα της αποτελεσματικότητας (Realpolitik το ονομάζουν οι γερμανοί και υφίσταται σε πλήθος εκδοχών) μπορεί να το χρησιμοποιεί κυρίως εκείνος που καθορίζει την κατεύθυνση της κίνησης και ΔΕΝ θέλει επ’ ουδενί να καταστήσει ορατό, ότι αυτή είναι μόνο ΜΙΑ από τις δυνατές κατευθύνσεις. Εμένα όμως είναι αυτό ακριβώς που με ενδιαφέρει.»
    Ακριβώς αυτό εννοώ. Το είπε τέλεια.

    Καλή συνέχεια στο blog σου. Σε κάθε περίπτωση χαίρομαι που το ανακάλυψα. Δυστυχώς δεν έχω τόσο χρόνο για κουβέντα, αλλά θα προσπαθήσω να σε παρακολουθώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: