Αρχείο για νεοφιλελευθερισμός

οι νεοφιλελεύθεροι στην κρίση χαίρονται

Posted in germania, πολιτική, γερμανία, καθεστώς εκτάκτου ανάγκης with tags , , , , on Ιουλίου 22, 2009 by maurochali

Προειδοποίηση: το ποστ που ακολουθεί ΔΕΝ είναι επίκαιρο. Το μχ πιστεύει ωστόσο ότι δεν είναι και άκαιρο. Το ποστ που ακολουθεί αφορά τη γερμανική πολιτική σκηνή. Ίσως όμως όχι μόνο.

Το γερμανικό FDP (Frei Demokratische Partei, Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα) θα μπορούσε ελαφρά τη καρδία να χαρακτηριστεί, με βάση τη σημερινή του πολιτική γραμμή, εκφραστής του πιο γνήσιου νεοφιλελευθερισμού, που θα μπορούσε να είναι υπαρκτός. Η οικονομική κρίση του υπαρκτού, νεοφιλελεύθερης κοπής, καπιταλισμού που βρίσκεται σε εξέλιξη από το τέλος του περασμένου καλοκαιριού οδήγησε αρκετές δεξιές κυβερνήσεις να υιοθετήσουν μέτρα στήριξης τραπεζών και επιχειρήσεων, τα οποία έμοιαζαν να τις κατατάσσουν στο (μέχρι πρότινος τείνον να εξαφανιστεί) σοσιαλιστικό/κρατικιστικό ημισφαίριο της αστικής πολιτικής αρένας. Το FDP ήταν και είναι σε γενικές γραμμές αντίθετο με τα μέτρα αυτά. Πολύ περισσότερο: Όταν όλοι (δεξιοί και σοσιαλδημοκράτες (μέχρι πρότινος) νεοφιλελεύθεροι καθώς και τα αγαπημένα τους ΜΜE[1]) διακήρυσσαν περιπαθώς ότι ο καπιταλισμός, όπως τον ξέραμε τελείωσε, ότι ο νεοφιλελευθερισμός τα έφαγε τα ψωμιά του, ότι ένα νέο μοντέλο είναι αναγκαίο, το FDP (δια στόματος ενός από τα κορυφαία στελέχη του, του αναπληρωτή πρωθυπουργού της Βαυαρίας, Martin Zeil) συνέχιζε να κάνει διαπύρσιες ομολογίες πίστης στην ερωμένη, που κινδυνεύει να πεταχτεί στα αζήτητα: «ο νεοφιλελευθερισμός μας δείχνει τον (μοναδικό) δρόμο, που μπορεί να μας βγάλει από την οικονομική κρίση

Συνέχεια

νεο-πεινασμένοι και νεο-φιλελεύθεροι

Posted in πολιτική, καθεστώς εκτάκτου ανάγκης with tags , , , on Απρίλιος 26, 2008 by maurochali

Δεν είναι καλό να είσαι μικρόψυχος σε δύσκολους καιρός. Δεν βοηθά όμως και να ξεχνάς.

Μερικές φορές όσοι θυμούνται σε δύσκολους καιρούς χαρακτηρίζονται γιαυτό μικρόψυχοι.

Έτσι δεν είναι ίσως καλό να θυμάσαι ότι ακραιφνείς αλλά μάλλον και χλιαρότεροι νεοφιλελεύθεροι πανηγύριζαν πριν κάποιους μήνες για την μείωση τους παγκόσμιου ποσοστού του πληθυσμού που ζει κάτω από τα όρια της φτώχιας, ως χαρακτηριστικό παράδειγμα των θετικών επιπτώσεων της παγκοσμιοποίησης. Είναι ίσως μικρόψυχο να τους θυμάσαι τώρα αυτούς τους πανηγυρισμούς, τώρα, που το «σιωπηλό τσουνάμι της πείνας» συμπαρασύρει εκατομμύρια και απειλεί να συμπαρασύρει ακόμα περισσότερα (βλ. την «Ελευθεροτυπία» πριν τρεις-τέσσερις ημέρες). Ίσως δεν αρμόζει στην δοκιμασία, κάπως χαιρέκακα να υποδεικνύεις πόσο άστοχα και ανόητα ήταν τα πανηγύρια που είχαν βαλθεί σώνει και ντε να αποδείξουν ότι η μόνη λύση για όλα τα δεινά του κόσμου είναι η παγκόσμια αγορά στο ρόλο του ανώτατου ρυθμιστή. Και δεν πρέπει επ’ ουδενί να αρχίσεις να φαντάζεσαι τι είδους συμβουλή θα έδινε ο ακραιφνής νεο-φιλελεύθερος που πανηγυρίζει σε έναν νεο-εξαθλιωμένο, δηλαδή μάλλον να περιμένει υπομονετικά μέχρι η ελεύθερη ρύθμιση της αγοράς να λύσει το πρόβλημα ή ίσως, ακόμα καλύτερα, να βγει στον δρόμο διεκδικώντας την μείωση του κρατικού παρεμβατισμού σε παγκόσμιο επίπεδο, γιατί τελικά αυτό είναι το πρόβλημα.

Είναι αλήθεια, δεν θυμόμαστε «μεγάλα πράγματα». Το τι είπε (και ξαναείπε και ξαναείπε) ο ένας ή ο άλλος ξιπασμένος επαγγελματίας αρθογράφος δεν είναι δα και κοσμοϊστορικό γεγονός. Και η αλήθεια είναι ότι μπροστά στους νεο-πεινασμένους οι αλλαλαγμοί του νεο-φιλελεύθερου δημοσιογράφου είναι το πιο πολύ λόγια του αέρα.

Έστω όμως· αν πρόκειται να συζητήσουμε για αυτά τα λόγια του αέρα, ας βάλουμε κάτω όχι μόνο στατιστικές που αθροίζουν κεφάλια και τα αντιστοιχούν σε δολλάρια, έχοντα αποφασίσει από πόσα δολλάρια και κάτω ακριβώς αρχίζει η φτώχια, ας βάλουμε κάτω για παράδειγμα και αυτά τα στοιχεία για την πείνα, την φτώχεια και την απουσία υγιειονομικής περίθαλψης στην μητρόπολη του καπιταλισμού (εδώ, εδώ, εδώ). Κι αν μας πει ο νεο-φιλελεύθερος ότι και αυτός είναι νοθευμένος και γιαυτό δεν δουλεύει καλά, ε τότε δεν θα μπορέσουμε παρά να θυμηθούμε σχεδόν αντανακλαστικά την παλιά επιχειρηματολογία των απολογητών του «υπαρκτού», γιατί αυτό είναι το πιο κοντινό παράλληλο διαστροφής.

υγ. Ενίοτε πασχίζουν οι ακραιφνείς νεοφιλελεύθεροι, με ολοφάνερα γελοία στατιστικά τρυκ να μην θέλουν με τίποτα να βγουν από τα πανηγύρια τους (όπως εδώ καλή ώρα, ο πανηγυρίζων κ. Μανδραβέλης). Όποιος ή όποια αντέχει μεγαλύτερες δόσεις «μανδρα-βέλη» μπορεί να βρει και άλλους πανηγυρισμούς, με ωραία λασαλικά τσιτάτα περί αληθείας και πολιτικής δράσης εδώ.

υγ. Νομίζουμε ότι είναι λίγοι εκείνοι και λίγες εκείνες που θα πανηγυρίσουν πραγματικά, αν συλλογιστούν έστω για πολύ λίγο τι ακριβώς σημαίνει η «μείωση της φτώχειας», για την οποία πανηγύριζε ο ανωτέρω αρθρογράφος: ότι δηλαδή κάποια εκατομμύρια άνθρωποι έπαψαν να ζουν με λιγότερο από 1 δολλάριο την ημέρα και ζουν πλεόν με κάτι περισσότερο από αυτό. Πιθανότατα πολύ λίγο περισσότερο.