Archive for the μάλλον προσωπικά Category

μια φωτεινή εξαίρεση

Posted in μάλλον προσωπικά with tags on Νοέμβριος 28, 2008 by maurochali

Το μαυροχαλι δεν συνηθίζει να ανεβάζει «μικρά» ποστ. Δεν συνηθίζει επίσης να ανεβάζει ποστ μόνο και μόνο για να συστήσει κάτι ή κάποιον. Σίγουρα κακές αυτές οι συνήθειες και εμμονές, αλλά δεν νομίζουμε ότι υπάρχουν σοβαρά ενδεχόμενα να εγκαταλειφθούν.

Σήμερα όμως θα κάνουμε εξαίρεση. Σήμερα γράφουμε (και μάλιστα μετά από πάρα πολύ καιρό) για να συστήσουμε «απλώς» ένα άλλο ποστ.

Θα ήταν δύσκολο να παρουσιάσουμε «στο πόδι» τον στιχάκια. Άλλοι, αρμοδιότεροι, το έχουν κάνει ήδη με μεγάλη ικανότητα και επιτυχία.

Θα ήταν όμως δύσκολο την τόση χαρά που μας βρήκε να μην τη μοιραστούμε. Ίσως και γιατί η «επιστροφή» του στιχάκια, μετά από έναν περίπου μήνα, εκλαμβάνεται από τα πλημμυρισμένα με σκοτεινές δεισιδαιμονίες και επιρρεπή σε μυστήριους συνδυασμούς μυαλά μας ως «σημάδι». Φωτεινό. Φωτεινό σαν το «λαμπιόνι» του στιχάκια.

το «αναγκαίο τίμημα» και άλλα ευφυολογήματα

Posted in παιχνιδάκια, πολιτική, μάλλον προσωπικά on Απρίλιος 26, 2008 by maurochali

(Μια λεπτομέρεια στην ιστορία της αρχαίας Αθήνας επιτρέπει ( ; ) έναν ξεκαρδιστικό συλλογισμό.)

Μετά την συντριβή του 404 από την Πελοποννησιακή συμμαχία η Αθήνα συνθηκολογεί και το μέλλον της κρέμεται από μια κλωστή. Θηβαίοι και Κορίνθιοι εισηγούνται στο συνέδριο της συμμαχίας με θέρμη και απαιτούν τίποτα λιγότερο από ισοπέδωση: οι κάτοικοι να πουληθούν ως σκλάβοι και εκεί που στέκονται η Αγορά, τα Δικαστήρια, τα Λιμάνια, η Ακρόπολη να ξαναρχίσει να φυτρώνει φλυσκούνι και άγρια μέντα και να βόσκουν κατσίκες.

Οι Σπαρτιάτες διαφωνούν — δεν πρέπει εξάλλου επ’ ουδενί Θηβαίοι και Κορίνθιοι να πάρουν πολύ αέρα και μια σχετικά δυνατή αλλά απολύτως ελεγχόμενη Αθήνα είναι ο καλύτερος εγγυητής γι’ αυτό — και αφήνουν την πόλη σχετικά ανέπαφη (μόνο τα μακρά τείχη και τον στόλο όχι) και επιβάλλουν το καθεστώς των τριάκοντα τυράννων.

Μέσα σε οκτώ μήνες εκτελούνται με συνοπιτικές ή και χωρίς καθόλου διαδικασίες 1500 περίπου πολίτες και μέτοικοι, χιλιάδες καταφεύγουν στην εξορία και χάνουν τα πάντα, τα οποία δημεύουν οι τύραννοι.

Κι όμως ίσως είναι η βία των Τριάκοντα το μικρότερο κακό, το αναγκαίο τίμημα που έπρεπε να πληρωθεί για να αποφευχθεί η ισοπέδωση. Ίσως υπάρχει ένα ελάχιστο βίας που πρέπει να καταβάλλεται από καιρού εις καιρόν, σε κρίσιμες στιγμές. Και ίσως να πρέπει να είναι κανείς ευχαριστημένος αν γλυτώσει με το ελάχιστο.

Η ιστορία έχει αίσιο τέλος: οι Θηβαίοι (οι «της ισοπέδωσης») βοηθούν τους φυγάδες δημοκρατικούς να συγκροτηθούν, να αντεπιτεθούν, να συντρίψουν τους τυράννους και να ανακτήσουν την εξουσία, ξαναφέρνοντας στην Αθήνα την δημοκρατία. Πράγμα βέβαια που θα ήταν αδύνατον, αν είχε γίνει όπως αρχικά θέλαν οι Θηβαίοι, αν τελικά οι Αθηναίοι είχαν πληρώσει το μέγιστο τίμημα βίας.

Ευτυχώς που βρέθηκαν εκείνοι οι τριάκοντα.

(Μέρες που είναι, άσχετα γράφουμε.)

παρθένο χιόνι

Posted in germania, μτφρ., μάλλον προσωπικά with tags , , , , , on Νοέμβριος 3, 2007 by maurochali

Δεν υπάρχει παρθένο χιόνι

Σκαρφαλώνεις, φτάνεις ψηλά, κοιτάς γύρω σου ανασαίνοντας βαθιά με φουσκωμένο στήθος και καμαρώνεις, τι σπουδαίος που είσαι, εσύ, που κατόρθωσες και ανέβηκες σε τέτοια ύψη, εσύ, ολομόναχος –: και όμως ανακαλύπτεις ίχνη στο χιόνι. Εκεί που έφτασες βρέθηκε κιόλας κάποιος άλλος, πριν από εσένα.

Συνέχεια

τι έμαθα (μέχρι τώρα) από την υπόθεση του επίμαχου μπλογκ

Posted in μάλλον προσωπικά, ομφαλοσκοπικά on Σεπτεμβρίου 20, 2007 by maurochali
    Σε αυτό το ποστ τα σχόλια τείνουν να γίνουν πολύ πιο ενδιαφέροντα από το ίδιο το ποστ.

Η εμπειρία μου στον χώρο των ιστολογίων είναι ελάχιστων μηνών. Η εμπειρία μου στον χώρο του δημόσια εκφραζόμενου μη-επιστημονικού λόγου είναι σημαντικά μεγαλύτερη (όχι πολύ μεγάλη), αλλά σε σχετικά παλαιότερη εποχή και με άλλα μέσα.

Η πληθώρα των επισκέψεων του προηγούμενου πόστ (το θέμα του οποίου θίξαμε καταρχάς ο ΑΝεμος και τούτο το μπλογκ, ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον) μου είναι συνειδητό ότι δεν αφορά επί της ουσίας το μπλογκ με τίτλο «μαυροχαλι». Αφορά το μπλογκ με τίτλο: «stylιαnidκλ.π.κ.λπ.» Στο μπλογκ «μαυροχαλι» αναλογούν 20, άντε 30 αναγνώσεις ημερησίως και πολλές είναι. Και καλώς είναι έτσι.
Συνέχεια

πώς γιόρτασα παραμονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

Posted in μάλλον προσωπικά with tags on Αύγουστος 21, 2007 by maurochali

Η τυχαία συνάντηση με τον συμπατριώτη που είχα ξαναδεί μόνο μια φορά πριν από μήνες δεν έδειχνε από την αρχή ότι θα μπορούσε να γίνει τόσο συντριπτική, όσο κατέληξε να είναι: ανταλλάξαμε μια καλημέρα, με ρώτησε αν θα πάω στην Ελλάδα, του απάντησα αρνητικά, μου ανέφερε ότι και εκείνος θα έμενε αναγκαστικά στην Γερμανία, για να τελειώσει την διπλωματική του, και ενώ ήμουν έτοιμος να αποχωρήσω, θέλει να μάθει πως θα περάσω τον Δεκαπενταύγουστο. Τετάρτη ήταν, εγώ θα δούλευα, έπρεπε και να γράψω, του είπα συνοπτικά ότι δεν σχεδιάζω τίποτα ιδιαίτερο. Βλέμμα και ήχοι αποδοκιμασίας, συνοδευόμενοι από τις αντίστοιχες χειρονομίες: «ούουου, καλάαα!» Σήκωσα τους ώμους, μάλλον απολογητικά, παρόλο που δεν καταλάβαινα ακριβώς, γιατί είμαι τόσο απελπιστική περίπτωση ανθρώπου. Δεν θα πέθαινα όμως κιόλας, μπορούσα να το προσπεράσω. Ο συμπατριώτης που μόρφαζε, χειρονομούσε και μούγκριζε αποδοκιμαστικά είχε ωστόσο άλλη γνώμη: «Καλά δεν θα πας στην εκκλησία;»

Effekt: ach so! που λένε οι Γερμανοί, καταλάβαινα επιτέλους το ατόπημα που είχε προκαλέσει τόση αγανάκτηση στον συνομιλητή μου. Παραμένω δειλά απολογητικός, καθώς δεν θέλω να ακούσω πληροφορίες που ήδη γνωρίζω ή δεν με ενδιαφέρουν (σε ποια εκκλησία γίνεται η ελληνορθόδοξη λειτουργία, τι ώρα αρχίζει, πού ακριβώς είναι η εκκλησία) και καθώς θέλω να αποφύγω μια εκτενέστερη συζήτηση: «Εεε, δεν θα πάω. Ξέρεις, πρέπει και να δουλέψω.»

Νέο κύμα αποδοκιμαστικών μορφασμών – ήχων – χειρονομιών. Άρχισα και εγώ να συντονίζομαι με το ύφος του, δηλαδή να «τα παίρνω», να «φορτώνω», να «μου την δίνει»: «Ξέρεις, και να μην δούλευα, δεν θα πήγαινα. Δεν πιστεύω.»

– Έλα τώρα, Έλληνας δεν είσαι; Άρα πιστεύεις.

Μπροστά μου κάθεται ο αξιωματικός υπηρεσίας του Τ.Α. Χαλανδρίου, εγώ δεκαεξάχρονος που έχει πάει να βγάλει ταυτότητα και τολμά να δηλώσει, όταν φτάνει η ώρα καταγραφής τους θρησκεύματος: «παύλα, ή αν πρέπει οπωσδήποτε να γράψετε κάτι, τότε άθεος».

– Έλα τώρα, άσε τις κουταμάρες.

– Μα δεν πιστεύω.

– Τι δεν πιστεύεις; Δεν σε έχουν βαφτίσει;

Ο παρών για τις ανάγκες της ταυτοπροσωπίας μπαμπάς γέρνει σαφώς προς την πλευρά του νόμου, της τάξης και της ορθοδοξίας και η μέθοδος αντιμετώπισης απρόβλεπτων καταστάσεων του αξιωματικού υπηρεσίας είναι ανυπέρβλητη. Αυτός είχε το στιλό, αυτός και την ταυτότητα, αυτός θα υπέγραφε, ό,τι ήθελε έγραφε. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση ήθελε πάσ θυσί να γράψει: «Χ.Ο.». Ήμουν απλώς πολύ δειλός.

Και τώρα είναι η ώρα να πάρω το αίμα μου πίσω – έτσι πίστευα. Έστω στο πρόσωπο του εικοσιπεντάχρονου συνομιλητή μου, έστω με δεκαπέντε χρόνια καθυστέρηση. Είχα εξάλλου το πάνω χέρι πια – έτσι πίστευα.

Εξηγώ λοιπόν στον συνομιλητή μου τι ακριβώς δεν πιστεύω: δεν χρειάζομαι ανώτερες δυνάμεις για να ζήσω με αξιοπρεπή τρόπο την ζωή μου, αντιθέτως θεωρώ αναξιοπρεπή μια ζωή που στηρίζει την ηθική της σε τέτοιες δυνάμεις, δεν πιστεύω πως ό,τι δεν κατανοώ πρέπει να το εξηγώ με μεταφυσικές ερμηνείες. Ο συνομιλητής μου μάλλον μαγκωμένος, γιατί πρέπει να είχα πάρει ξαφνικά πολύ φόρα· προφανώς δεν την περίμενε την έκρηξη. Το μόνο που έλεγε κάθε τόσο: «Κι εσύ πιστεύεις, κι ας μην το ξέρεις.» Με διαόλιζε λοιπόν ακόμα περισσότερο: «Και τέλος πάντων δεν πιστεύω ότι υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο. Θα πεθάνω ήσυχα-ήσυχα, θα λιώσω, θα γίνω τροφή για τα σκουληκάκια και τέρμα.»

Θεωρώ ότι έχω ξεπεράσει τα όρια. Πάντοτε ήμουν επιφυλακτικός να εκφράζω ξεκάθαρα την ωστόσο ξεκάθαρη γνώμη μου για το τόσο λεπτό ζήτημα, με την λογική ότι το να κλονίζεις τις ελπίδες κάποιων, έστω κι αν αυτές οι ελπίδες σου φαίνονται ανόητες, είναι βαρύ. Σε κάθε περίπτωση δεν έβλεπα πως θα μπορούσε να συνεχιστεί η συζήτηση μετά από μια τόσο ριζική τοποθέτηση.

Ωστόσο γνωσται αἱ βουλαὶ τοῦ Κυρίου, νήπιος εγώ με τις εικασίες μου, χέλια άπιαστα οι πιστοί του Θεού.

«Ααα καλά, αυτό είναι; Σιγά. Ε ούτε κι εγώ πιστεύω σε κάτι τέτοια.»

Κάγκελο έμεινα. Ο αγανακτισμένος οπαδός της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης, που με εγκαλεί λάβρος λέγοντάς μου ούτε πολύ ούτε λίγο ότι δεν ξέρω τι μου γίνεται, θεωρεί την μετά θάνατον ζωή «κάτι τέτοια», στα οποία μάλιστα δεν πιστεύει ούτε και αυτός.

Έφυγα. Απορώντας. Ηττημένος ξανά. Γαμώτο.

ΑΣΕΠ

Posted in μάλλον προσωπικά on Ιουλίου 18, 2007 by maurochali

Η Μ. πέρασε στον διαγωνισμό εκπαιδευτικών του ΑΣΕΠ.
Ποια θέση θα μπορούσε να έχει κάτι τόσο προσωπικό, έτσι διατυπωμένο μάλιστα, σε ένα δημόσιο μπλογκ;
Ομολογουμένως καμία.
Σήμερα όμως η Μ. πέρασε στον διαγωνισμό εκπαιδευτικών του ΑΣΕΠ.