Archive for the θέατρο Category

Βατρα-Χ: για τους απονευρωμένους «Βατράχους» του Λιγνάδη

Posted in αριστοφανικά, θέατρο with tags , , , , , , , on Αύγουστος 4, 2008 by maurochali

Ο Γεωργουσόπουλος εκρήγνυται. Ο Βίδος στο Βήμα είναι καυστικότατος. Εθνικά σκεπτόμενοι δικηγόροι ξεσπαθώνουν. Ομαδικές αποχωρήσεις από την παράσταση της Επιδαύρου. Η Espresso αγαλλιά με το θέαμα υπερμεγέθους φαλλού πλάι στην Ματσούκα (Ν.Β. Το «άρθρο» περιέχει εξωφρενικές ανακρίβειες (όχι οι Βάτραχοι δεν είναι η τελευταία κωμωδία του Αριστοφάνη, ούτε καν η τελευταία σωζόμενη) και ωραία ορθογραφικά σφάλματα (βλ. το … παρών)). Οι περισσότεροι μοιάζουν μάλλον μπερδεμένοι και με διάθεση αμφίλογη. Η παράσταση Βατρα-Χ του Λιγνάδη (Δελφοί, 4 Ιουλίου, Επίδαυρος, 11 και 12 Ιουλίου, κατόπιν περιοδεία σε όλη την Ελλάδα) δεν πέρασε απαρατήρητη από την κριτική. Και η σχετική συζήτηση παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα διαρκώς επανερχόμενα ερωτήματα που αφορούν τις παραστάσεις του αρχαίου δράματος γενικά και της αριστοφανικής κωμωδίας ειδικότερα στην Επίδαυρο. (Στην ιστοσελίδα του «Αθηνόραμα», όπου παρουσιάζεται η παράσταση υπάρχει πλούσια και ενίοτε θυελλώδης συζήτηση μεταξύ θεατών. Δες και την ενδιαφέρουσα και πλούσια συζήτηση στο μπλογκ «Ενεργοί Πολίτες Σάμου». Εκτενής παρουσίαση, την οποία αξίζει τον κόπο να διαβάσει κανείς, στο μπλογκ του ardalion.) Θα ασχοληθούμε λιγάκι με αυτή την συζήτηση. Σχόλιο πάνω στα σχόλια (παλιά μου τέχνη, κόσκινο). Συνέχεια

θα σου τα κόψω εγώ τα γέλια …

Posted in παιχνιδάκια, αριστοφανικά, εφημερίδες, θέατρο with tags , , , , on Ιουλίου 16, 2008 by maurochali

Σε μια μάλλον δροσερή μικρή πόλη, κάπου στην δυτική Ευρώπη, καλοκαίρι, ενώ στην Επίδαυρο μικρή και μεγάλη δοκιμάζεται το αρχαίο ελληνικό και ευρωπαϊκό θέατρο στον ανοιχτό χώρο και τις νέες σκηνοθεσίες, διαβάζοντας τις κριτικές των εφημερίδων και ποστ σε μπλογκ θεατρόφιλων. Ιδανικό περιβάλλον για να αναπτύξεις εμμονές.
Πέρυσι, τέτοιο περίπου καιρό γράφαμε για «γέλια, χάχανα και πνευματικές διαδικασίες», για τον κανονιστικό λόγο περί γέλιου στις θεατρικές κριτικές. Τότε ο κριτικός λόγος, τον οποίο σχολιάζαμε,  αφορούσε την αντίληψη περί γέλιου στο επίπεδο της παραγωγής / σκηνοθεσίας. Έτσι όταν φέτος διαβάσαμε την κριτική της κ. Βένας Γεωργακοπούλου για τις «Ευτυχισμένες Μέρες» του Μπέκετ σκεφτήκαμε πως ήταν ώρα να ζευγερώσουμε το περσινό ποστ. Αυτή τη φορά με ένα σχόλιο πάνω σε ένα σχόλιο για το γέλιο στο επίπεδο της πρόσληψης. Συνέχεια