τα σκοτάδια τους

Πότε τους σιχαίνεσαι πιο πολύ και τους απεχθάνεσαι,
όταν σκυλιάζουνε ή όταν πάνε να εξαγοράσουνε δολοφονίες και βασανιστήρια με γλοιώδεις υποσχέσεις και την προσποίηση μεγάλης ταραχής μπροστά σε ό,τι έχει καταγγελθεί ξανά και ξανά;
Και γίνεται να σου φτάνει πια η αηδία και η απέχθεια;

υγ. Homage στην Κατερίνα Γκουλιώνη.

Advertisements

40 Σχόλια to “τα σκοτάδια τους”

  1. Αυτο ειναι το προβλημα
    οτι δεν τους σιχαινομμαστε πια
    και «οταν δεν σε τρομαζει η μορφη του τερατος
    εχεις αρχισει να του μοιαζεις»

  2. Ίσως είναι πια καιρός να μετατρέψουμε την αηδία και την απέχθεια σε οργή.

  3. Όχι, δεν γίνεται. Τότε είναι καιρός να πάρεις τα πράγματα στα χέρια σου.

  4. Δεν τους σιχαινόμαστε πια — ή δεν τους σιχαινόμαστε ακόμα αρκέτα; Κι αυτό το «τους» θέλει ακριβέστερο προσδιορισμό. Ότι πολλοί πολύ συχνά σε πολλά «μοιάζουν στη μορφή του τέρατος», που δεν είναι, είναι αλήθεια. Ότι κι αν έτσι είναι έτσι δεν θα μείνει μπορεί επίσης να γίνει αλήθεια.

    Ίσως είναι καιρός να κρατήσουμε την αηδία και την απέχθεια και την οργή.

    Αχ, Θεώρημα, αν μας φιλοδωρούσατε με ένα «πάρουμε … μας»!

  5. Δεν θέλησα να αλλάξω το β’ ενικό του κειμένου σας, μου φάνηκε πιο άμεσο και τσαμπουκαλεμένο έτσι.
    Αν προτιμάτε να τα πάρουμε στα χέρια μας, τα χέρια μου μπροστά σας!

  6. Μεταμφιεσμένο σε υφολογικό, ένα άκρως πολιτικό σχόλιο από το Θεώρημα. Πώς και γιατί άραγε φτάσαμε το β’ ενικό να φαίνεται πιο άμεσο και πιο τσαμπουκαλεμένο από το α΄ πληθυντικό;
    (μια πρόχειρη πρώτη ακρούλα απάντησης έχει, μας φαίνεται, ο Μάνος να δώσει: http://poetryscale.wordpress.com/2009/03/31/geitonies/
    Πλην το θέμα κάθε άλλο παρά εύκολα εξαντλείται.)

  7. η σχιζοφρένεια ή η φωνή που απευθύνεται στον εαυτό ως τον παντοδύναμο ξένο (μέσα στη φυλακή ή σε ακραίες συνθήκες η διασκέδαση του ατόμου σε επιμέρους πρόσωπα είναι αναγκαία προκειμένου να περιφρουρηθεί ένας ελάχιστος τόπος αυτονομίας, ένα κατάλυμα… η αποκατάσταση ή η ενότητα είναι η γραπτή μαρτυρία η οποία και θα εγείρει βάσιμα την υποψία ότι ο εχθρός αναγνωρίζει και εξοντώνει ή θεωρεί ότι εξοντώνει το φυσικό σώμα ως φυσικό αυτουργό… αυτή όμως η μαρτυρία βεβαιώνει την αποκατάσταση – ακόμη και ακούσια – και επιβιώνει της φυσικής εξόντωσης… σε καθεστώς ανελευθερίας η γλώσσα έχει επείγουσα σημασία… πόσο άδικο είναι όμως: κάθε συζήτηση να προϋποθέτει μία θυσία)

    ΥΓ. εκτός καθεστώτος εγκλεισμού το β’ πρόσωπο αναβάλλει διαρκώς την πράξη – παγιδεύεται στη γλώσσα… τα σκοτάδια μας…

    την καλημέρα μου

  8. Το εμείς είναι κάπως πιο τρυφερό κι αναποφάσιστο από το εσύ, ακριβό μου (ή μάλλον ακριβά μου). Δηλώνει εγγύτητα και συνενοχή. Το εσύ είναι προστακτικότερο, πιο μόνο του, πιο στα άκρα, φέρνει σε απόγνωση και υποκινεί με νεύρο και ορμή. Το καλύτερο θα ήταν το εσύ να γίνει εμείς εφόσον οι δυο άκρες πιαστούν χέρι χέρι και κάνουν αλυσίδα.

  9. Αδέλφια!
    Είμαστε κομμάτι απο το σώμα αυτού του κόσμου. Απλώς μισούμε μια πλευρά του εαυτού μας περισσότερο απο κάποιους άλλους.
    Και εμείς βασανίζουμε αλλά κάνουμε ότι θεωρούμε πως αυτό είναι αποκλειστικά έργο των άλλων.
    Έτσι νιώθουμε καλύτερα.

  10. μας μπερδέψατε κάπως, il trovatore. Η δεύτερη παράγραφος (η οποία, παραμπιπτόντως θα έκανε, εικάζουμε, φίλους μας σαν τον Στέλιο, ανθρώπους δηλαδή που επιμένουν στα προτάγματα του διαφωτισμού, να ριγήσουν) σημαίνει πως (κατ’ ανάγκην; το θες δεν το θες;) γίνεσαι ή είσαι ό,τι (λες ότι) δεν θέλεις να είσαι. Όλοι απ’ όλα δηλαδή.
    Αντιθέτως (και εδώ είναι η πηγή της σύγχυσής μας) η πρώτη παράγραφος προϋποθέτει ότι έχει κανείς την δυνατότητα όμορφα και καθαρά να ξεχωρίζει πλευρές που είναι έτσι και πλευρές που είναι αλλιώς (κάτι σαν τις περίφημες αδελφές «τάση υποταγής και τάση χειραφέτησης»). Και η λογική ερώτηση: γίνεται;

    υγ. Aufheber και Θεώρημα, εσείς μας βάλατε ακόμα πιο δύσκολα από τον il trovatore, άρα θα χρειαστεί να περιμένετε λιγάκι.

  11. Θα το ξεμπερδέψω ευθύς αμέσως.
    Προχτές κουβέντιαζα με έναν δικό μου άνθρωπο και του έλεγα για το φρικαλέο έγκλημα αυτού που ακρωτηρίασε την γυναίκα του γιατί τον εγκατέλειψε.
    Μου απάντησε θυμωμένος και εκνευρισμένος «..και αυτή που πήγαινε με δυό κεφάλια παιδιά?».
    Ξέρω έναν άλλον που έχει ένα εξημερωμένο αγρίμι στο σαλόνι του και σπινιάρει το δύστυχο πάνω στο παρκέ. Το έχει στο σαλόνι «Για να μήν τον πατήσουν τα αυτοκίνητα» μου λέει .
    Εγώ που σου μιλάω είμαι ένας απο αυτούς που έχουν κατασκευάσει(με τα χέρια τους) την Αθήνα (έτσι όπως την βλέπεις). Κια που τώρα δεν αντέχουν να την βλέπουν.
    Αμέτρητα μικρά εγκλήματα έχουμε κάνει και κάνουμε καθημερινά γιατί είμαστε κομμάτι του κόσμου μας .
    Θα μπορέσουμε να τον ανατρέψουμε όταν καταφέρουμε να το συνειδητοποιούμε.
    Αν μπορούσαμε να μετρήσουμε τις αγριότητες που έγιναν στο όνομα του «κομμουνισμού» , δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα τις βρούμε λίγοτερες απο τις αντίστοιχες του Καπιταλισμού.
    Η οριοθέτηση μας απο τον κόσμο που ζούμε δεν είναι τόσο εύκολη υπόθεση.
    Αντιθέτως όταν γίνεται ΜΟΝΟ στην πόλωση του πεζοδρομίου η σε επίπεδο φλογερών διακυρήξεων, έχει μεν ένα ηρωικό και εξιλεωτικό ύφος αλλά δεν οδηγεί πουθενά.
    Χρειάζετε να συνειδητοποιήσουμε ότι ανήκουμε σε μιά Κοινωνική Τάξη του καπιταλιστικού κόσμου (την πιό αδικημένη) και ως εκ τούτου πιό δυνάμενη να ηγηθεί της απελευθερωτικής πορείας του ανθρωπίνου γένους
    Δεν είμαστε οι αθώοι εργάτες κόντρα στους ένοχους καπιταλιστές και τους μηχανισμούς τους.
    Εαν όλη μας η ύπαρξη θεμελιωθεί πάνω σε αυτόν τόν απλό ασφαλή και βολικό διαχωρισμό. Εάν δηλαδή η εναντίωση μας εναντια στον Καπιταλισμο δεν είναι και μια ταυτόχρονη εναντίωση ενάντια στον εαυτό μας (ως Τάξη και ως άτομα) , δεν νομίζω ότι μπορούμε να οδηγηθούμε πουθενά.
    Δεν νομίζω ότι έχουμε διαφορετική άποψη. Απλώς αναφέρω αυτά που αναφέρω γιατί και εγώ πιάνω τον εαυτό μου πολλές φορές να θέλει μια ασπρόμαυρη ατμόσφαιρα για να βολευτεί.

    Χαιρετώ

  12. Όντως, il trovatore, τώρα που ξεκαθαρίσατε τα πράγματα, καθόλου δεν διαφωνούμε. Μόνο μια μικρή υπόμνηση-ερώτηση: τι συνέπειες έχουν άραγε όσα γράφετε για την καθημερινή πολιτική πράξη, όσων (θέλουν να) τοποθετούνται μεταξύ αυτών που επιδιώκουν να βγουν στον πηγαιμό για την «απελευθερωτική πορεία»;

  13. Απελευθερωτική συνείδηση .

  14. aufheber, είναι ο εχθρός μόνο που (νομίζει ότι) εξοντώνει το φυσικό σώμα;
    Μας μπερδεύει λιγάκι το γεγονός ότι (μοιάζει να) ταυτίζετε προφορική και γραπτή γλώσσα.
    Το υγ. όμως είναι σαφές και, κατά τη γνώμη μας, καίριο. Η αυτοαναφορά κυρίως εκείνη που μεταμφιέζεται σε άμεση απεύθυνση έχει μια συνθλιπτική και καθηλωτική αυταρέσκεια.

    theorema, προφανώς αφορά και εσάς η συζήτηση με τον aufheber. Πλην έρχεται το δικό σας ευθύ σχόλιο να μας θυμίσει πώς ανάμεσα στην εκφορά και στην πρόσληψη μπορούν να συμβούν χίλια-δυο «ατυχήματα».
    Δυστυχώς το «εμείς» δεν είναι πάντα τρυφερό. Ευτυχώς μπορούμε να θυμόμαστε ακόμα ένα-δυο περιβάλλοντα, όπου το «εμείς» κακοφόρμισε.

    il trovatore, δεν ρωτάμε αυτό, δεν εκφραστήκαμε όπως έπρεπε. Μας απασχολεί το ερώτημα: τι σημαίνει για το πώς και το τι της καθημερινής πολιτικής πράξης η συνειδητοποίηση των αντιφάσεων που περιγράφετε. Η απελευθερωτική συνείδηση είναι το ευκταίο αποτέλεσμα, νομίζουμε.

  15. έχετε δίκιο, ούτε ο έχθρος είναι ο μόνος εχθρός ή εχθρός και μόνο εχθρός… καθώς και η εξόντωση, δεν είναι το προνόμιο των εχθρών – ιδιαίτερα όταν εξοντώνονται τα ‘κείμενα’ (οι ζωντανές σημασίες δηλαδή) είτε παραδομένα στην πυρά ή στην απαξίωση (απαξίωση που αφορά στην σπίλωση του γράφοντα ή εξίσου στη νομοθετική παρέμβαση της ίδιας πολιτείας) ή στην κατάχρηση που επιφυλάσσει η επικαιροποίηση ή στην αναγόρευσή τους σε ευαγγέλια ή τέλος στη λήθη…

    ζητώ συγγνώμη διότι καταχρώμαι ένα ζεύγος αντιθέτων με τρόπο που υπαινίσσεται απόλυτες διακρίσεις, οι οποίες ούτως ή άλλως έχουν σημασία σε οριακές (απόλυτες) καταστάσεις (εντός και εκτός σωφρονιστικών και λοιπών ‘καταστημάτων’: στην περίπτωση αυτή οριακή είναι η προσβολή της αξιοπρέπειας στο στοιχειώδες επίπεδο του σώματος και όχι ο εγκλεισμός αυτός καθαυτόν, τουλάχιστον εξ όσων κατανοώ από το γράμμα)…

    κατά τα λοιπά, οφείλω να αναγνωρίσω ότι ‘ταυτίζω’ προφορική και γραπτή γλώσσα – πολλώ δε μάλλον όταν η γραπτή γλώσσα ενσαρκώνει μία βουβή κραυγή…

    μία μικρή δυσκολία μόνο: στη θέση της λέξης ‘απελευθέρωση’ (είτε απελευθερωμένη είτε απελευθερωτική) θα προτιμήσω την ελευθερία… κι αυτό δεν είναι απλώς μία διαστροφή της γλώσσας… πολύ περισσότερο όταν ο εχθρός είναι εντός των τειχών, όπως αναφέρετε στην συζήτησή σας με τον ‘il travatore’, ο εαυτός λ.χ. και η καθημερινή μας πρακτική – με δυσκολεύει διότι η απελευθέρωση παραπέμπει σε μία οικογένεια σημασιών που εγγράφονται σε τόπους εκείθεν και της πολιτικής και της λογικής (σωτηρία, λύτρωση, έξοδος κτλ.)… παρακαλώ να μην το εκλάβετε ως ένα κενό παιχνίδι με τις λέξεις – δεν είναι…

    την καλημέρα μου

  16. Επίκαιρο το ποστ – δένει και με τις εκλογές ο τίτλος.
    (Να ξεχάσουμε εκτιμήσεις για τις Ευρωεκλογές από το δυτικό κόσμο;…)

  17. Και σήμερα επίκαιρο είναι. Σε έντεκα χρόνια δε, θα είναι ακόμα επικαιρότερο – γι αυτό δεν γράφουν άλλο.

  18. Κάτι έλεγε ο μχ ότι ψάχνουν συνεργείο καθαρισμού για τις αράχνες, τις κατσαρίδες κλπ.

  19. Το συνεργείο το έχουμε, δουλεύει για την παραγγελιά σου, Μάνο (= εκτιμήσεις για τις Ευρωεκλογές. Ναι, ξέρουμε, ο χρόνος κυλά αργά στο μχ). Λίγη υπομονή.

  20. Μανο μην το πιεζεις το ΜΧ – θα αναλυσει τις ευρωεκλογες μαζι με τις βουλευτικές

  21. Περιμένουμε την καταβαράθρωση του δικομματισμού για να αναλύσουμε, Herr K. Ευχαριστούμε για την υποστήριξη. Ο ποιητής στη σκάλα γίνεται γλυκά φορτικώτατος. Γλυκά μεν, φορτικώτατος δε — ή μήπως ανάποδα;

  22. Ποια υποστήριξη; Πάσα ήταν (χαμόγελο)

  23. ἀραχνιάζει τε καὶ ἀνοηταίνει ὁ Κύριος, ὃν βούλεται ἀπωλέσαι. (μειδίαμα aussiου μωροῦ)

  24. όλο γλυκόλογα μου είσαι, άντε έχω δυο βδομάδες ακόμα στο γραφείο, περιμένω να σχολιάσω μχ ποστ

  25. μπορείς πάντως να περιμένεις εκλογές τέλος Σεπτέμβρη

  26. Εγώ λέω, μαυροχαλι, να περάσετε τρεις-τέσσερις (και πέντε και δέκα) μερούλες από Βιέννη, όλοι μαζί ή ο καθένας μόνος του, και μετά θα ανεβάζετε τα ποστ τρία-τρία. Ε, Μάνο;

    ΥΓ. Η πρόσκληση είναι σοβαρή.

  27. ένα μήνα οικογενειάρχης και τα παιξε ήδη. χο χο

  28. Βασικά, τα έπαιξα στην εβδομάδα, όχι στον μήνα 😀

  29. Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε, μάς έλεγαν (πριν καταταγούμε)

  30. ψάχνεις baby-sitter giorgos? 🙂
    υγ. Στη σοβαρή πρόσκληση μόνο σοβαρή απαντηση: το 1/3 τουλάχιστον δεν θέλει και πολύ για να σου κουβαληθεί εκεί κάπου κατά Σεπτέμβρη μεριά.

  31. Και μετα «βοήθεια, φίλοι μου». (Νομίζω πάντως ότι η μετακόμιση είναι η πιο δραστική και δύσκολη αλλαγή)

  32. Ωχ! Δεν περνάς κι εσύ μια βόλτα να με προετοιμάσεις;

  33. Θενξ. Εσεις δεν έχει Ελλάδα καλοκαίρι;

  34. Ελλάδα ήμουν από τις 3 Ιούνη (έκανα σπονδές και τέτοια, ξέρεις). Τώρα γύρισα, το Σάββατο που μας πέρασε.

  35. α, γι αυτο… τι να πω, πατερα κουραγιο!

  36. Λέω να έρθω τον Αύγουστο να ετοιμάσουμε τα θέματα που θα βάλεις στο 1/3 μχ το Σεπτέμβρη
    🙂

  37. Καλώς τον! Στείλε κι εσύ mail

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: