«5000 εθελοντικές αποχωρήσεις»

Το έκτακτο χτεσινό Διοικητικό Συμβούλιο της RENAULT ανακοίνωσε πως τα κέρδη της αυξήθηκαν κατά 34% μέσα σε ένα χρόνο, και πως ο κύκλος εργασιών της εταιρείας ανήλθε μοναχά για το πρώτο εξάμηνο του 2008 στο μυθικό ποσό των 21 δισεκατομυρίων ευρώ. Στην ίδια συνεδρίαση, το ΔΣ της Renault προέβλεψε παράλληλα πως, δοθείσης της οικονομικής κρίσης, μετά την θεαματική εκτατική ανάπτυξη της εταιρείας και την άνοδο των πωλήσεών της που την έχει φέρει στην 4η θέση των κατασκευαστών αυτοκινήτων ανά τον κόσμο, οι πωλήσεις πρόκειται να πέσουν την προσεχή περίοδο. Για να προετοιμαστεί, το ΔΣ της Renault εξήγγειλε ένα πρόγραμμα 5 με 6 χιλιάδων «εθελοντικών αποχωρήσεων από την επιχείρηση μέχρι τα μέσα του 2009».

«Είναι ένα μέτρο ισορροπίας ανάμεσα στους πόρους και τις αποδόσεις της επιχείρησης, κι είναι καλύτερα να το κάνουμε τώρα, που νιώθουμε μόλις τον άνεμο να δυναμώνει, παρά όταν η θύελλα θα μας έχει πια προλάβει«,

λέει ο Γενικός της Διευθυντής Carlos Ghosn.
Στην ίδια συνεδρίαση, το ΔΣ της Renault, λάνσαρε το νέο μοντέλο του Megane που είναι το πλεόν ευπώλητο της εταιρείας. Όμως, επειδή η «επιδείνωση του οικονομικού περιβάλλοντος είναι χειρότερη από εκείνο που περίμενε και ο πλέον απαισιόδοξος» το σχέδιο μειώνει δραστικά το προσωπικό σε όλες τις εργοστασιακές μονάδες που βρίσκονται σε γαλλικό έδαφος. Μια από αυτές, στο Sandouville, κλείνει τελείως καθώς το μοντελο που παραγοταν εκεί δεν πουλάει. Η Renault με επικεφαλής τον «κύριο» Ghosn  έχει επεκτείνει τα τελευταία χρόνια τη δράση της αγοράζοντας τη Dacia καθώς και το 44% της Nissan (της οποίας την παραγωγή αναδιοργάνωσε εκ βάθρων). Τα αυτοκίνητα χαμηλού κόστους που παράγονται στη Ρουμανία ή στην Ασία πουλιούνται πιο εύκολα από τα πιο «πολυτελή» αυτοκίνητα που παράγουν τα ακριβά εργατικά χέρια στην Ευρώπη: καιρός λοιπόν να ξεφορτωθεί η εταιρεία αυτό το περιττό βαρίδι που ενοχλεί την απογείωση των δεικτών της.

Τούτη η ιστορία, δεν αποκαλύπτει  τη ληστρική επιδίωξη του κέρδους, ή την περιφρόνηση των ανθρωπίνων ζωών που μπλέκονται στον «κύκλο εργασιών» της επιχείρησης: αυτά δεν είναι δα και τίποτα καινούριο, ιδιαίτερα στη Γαλλία όπου η «μεταφορά» παραγωγικών μονάδων είναι μια τακτική που ακολουθείται σταθερά εδώ και τρεις δεκαετίες.  Ανοιγει όμως ένα νέο κεφάλαιο στη σύγχρονη ταξική πάλη, με τη χρήση της «διεθνούς οικονομικής κρίσης» σαν εργαλείο «μετακύλησής» της όπως έλεγαν παλιότερα στις πλάτες των εργαζομένων, και δη σε μια ανθούσα επιχείρηση. Εγκαινιάζει με κυνισμό μια περίοδο κατά την οποία το διεθνοποιημένο κεφάλαιο θα προσπαθεί να μετατρέπει την κρίση του σε εργαλείο για τη μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων στη δυτική «μητρόπολη» αλλά και στα ανατολικά Ελντοράντο όπου τρέχουν τώρα για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους.

Είναι μια ιστορία που μολις αρχίζει αφού στις 18 τρέχοντος, το ΔΣ της επιχείρησης θα ανακοινώσει κι άλλο κύκλο «εθελοντικών αποχωρήσεων» για τα ευρωπαϊκά εργοστάσια της επιχείρησης αυτή τη φορά. Οι εργαζόμενοι και (ακολουθωντας) τα επίσημα σωματεία ανακοινώνουν ήδη κινητοποιήσεις. Σε τούτη την κρίσιμη στροφή, η αλληλλεγγύη στους υπό απόλυση εργαζομένους της Renault θα είναι η πρώτη  σε έναν κύκλο αναμετρήσεων που μόλις ανοίγει,  «πριν καλά-καλά ξεσπάσει η θύελλα» που λέει κι ο «κύριος» Ghosn, που φαίνεται να ξεχνάει πως θύελλες θερίζει όποιος σπέρνει ανέμους.

Advertisements

6 Σχόλια to “«5000 εθελοντικές αποχωρήσεις»”

  1. Το σκέφτομαι καιρό αυτό, Μαυροχαλι. Πέρα από το ότι οι εργαζόμενοι θα επωμιστούν τις πλεόν επώδυνες συνέπειες αυτής της κρίσης, τίποτα δεν θα παρθεί πίσω αν και όταν το σύστημα βγει από αυτήν (πράγμα εξαιρετικά δύσκολο να πραγματοοποιηθεί «ομαλά»). Όλα τα επώδυνα μέτρα θα διατηρηθούν. Για τους εργαζόμενους, η κρίση θα είναι διαρκής και διαρκώς επιδεινούμενη, ανεξάρτητα από το αν το σύστημα «ευημερεί» ή περνάει κρίση.

  2. Έχεις δίκιο, η κρίση είναι δομική και προοιωνίζεται «μόνιμη», με την έννοια πως θα χρησιμοποιείται για να συμπιέζει ακόμα περισσότερο προς τα κάτω το κόστος και τους αντικειμενικούς ορους ύπαρξης των εργαζόμενων.
    Στο βαθμό δε που οι ανακατατάξεις στις γεωπολιτικές ισορροπίες συμβαδίζουν με μια εσωτερική σκλήρυνση των πολιτικών καθεστώτων και μια -για την ώρα- απουσία συνολικής και διεθνοποιημένης πολιτικής απάντησης του εργατικού κινήματος, το προσεχές μέλλον μοιάζει σαν μια πορεια από μικρό κραχ σε μικρό κραχ και διάσπαρτο από επιμέρους «νόμιμες» εκτροπές από τη συνταγματική τάξη των φιλελεύθερων συστημάτων.
    Με άλλα λόγια βρωμάει, θαρρώ, κάτι από δεκαετία του ’30 η υπόθεση, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών: της διαφορετικής κλίμακας των διεθνών ανταγωνισμών, αλλά και της δικλείδας των διαρκών περιφερειακών συγκρουσεων ως αντίδοτο σε μια απευθείας αντιπαράθεση των ιμπεριαλιστικών κέντρων.
    Δε μου αρέσουν οι εύκολες ιστορικές αναλογίες, ιδιαίτερα αυτή η τετριμμένη του μεσοπολέμου, μα νομίζω πως προκύπτουν άμεσα πολιτικά ερωτήματα που δεν μπορεί κανείς να τα προσπερνά πια με ευκολία…

  3. Είναι πολύ σωστή η παρατήρηση -και νομίζω πρέπει να επιμένουμε ιδεολοικά σε αυτή- ότι το ιδιωτικό κεφάλαιο μπορεί να προσφέρει στην ανάπτυξη, όπως ορίζεται από τον καπιταλισμό, αλλά αρνείται να συμπεριφερθεί ως αποσβεστήρας κραδασμών σε περιόδους κοινωνικο-οικονομικής κρίσης που απορρέει από τη συμπεριφορά του ίδιου του κεφαλαίου και των επιλογών του.

    Ο τυχοδιωκτισμός είναι στη φύση του κεφαλαίου γιαυτό ενώ οι εργαζόμενοι βλέπουν το εισόδημά τους να συρρικνώνεται με πληθωρισμό 6%+ οι επιχειρήσεις έχουν μεγάλα κέρδη. Αυτό σημαίνει ότι δεν απορροφάνε -και δεν επιθυμούν να το κάνουν- τα κρισιακά φαινόμενα του καπιταλισμού.

  4. Αν ήμουν μεγαλοκεφαλαιούχος δεν θα ειχα καμία διάθεση να απορροφήσω την κρίση του καπιταλισμού – εκτός αν διακυβεύονταν τα μελλοντικά μου κέρδη. Εφόσον τέτοια απειλή δεν υπάρχει στον ορίζοντα, είμαι ήσυχος. Αν ποτέ στριμωχτούμε θα εφεύρουμε τον νεο-κεϋνσιανισμό.

  5. Φυσικά, σε συνθήκες κατακερματισμένου εργατικού υποκειμένου η συλλογικότητα του κεφαλαίου είναι αδύνατη. Ο ένας καρχαρίας χαίρεται με τον καταποντισμό του αντιπάλου του, με τον οποίο καθόταν στο ίδιο τραπέζι. Η κρίση από μόνη της δεν απειλεί το σύστημα. Το σύστημα θα το απειλούσε η ενίσχυση του κινήματος η οποία ακόμα είναι μακριά αλλά η κρίση μπορεί να επιταχύνει.

  6. Κάτι άκουσα για κοινό μέτωπο εργαζομένων Ολυμπιακής-ΟΣΕ τώρα που σφίγγει ο κλοιός. Για να δούμε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: