θα σου τα κόψω εγώ τα γέλια …

Σε μια μάλλον δροσερή μικρή πόλη, κάπου στην δυτική Ευρώπη, καλοκαίρι, ενώ στην Επίδαυρο μικρή και μεγάλη δοκιμάζεται το αρχαίο ελληνικό και ευρωπαϊκό θέατρο στον ανοιχτό χώρο και τις νέες σκηνοθεσίες, διαβάζοντας τις κριτικές των εφημερίδων και ποστ σε μπλογκ θεατρόφιλων. Ιδανικό περιβάλλον για να αναπτύξεις εμμονές.
Πέρυσι, τέτοιο περίπου καιρό γράφαμε για «γέλια, χάχανα και πνευματικές διαδικασίες», για τον κανονιστικό λόγο περί γέλιου στις θεατρικές κριτικές. Τότε ο κριτικός λόγος, τον οποίο σχολιάζαμε,  αφορούσε την αντίληψη περί γέλιου στο επίπεδο της παραγωγής / σκηνοθεσίας. Έτσι όταν φέτος διαβάσαμε την κριτική της κ. Βένας Γεωργακοπούλου για τις «Ευτυχισμένες Μέρες» του Μπέκετ σκεφτήκαμε πως ήταν ώρα να ζευγερώσουμε το περσινό ποστ. Αυτή τη φορά με ένα σχόλιο πάνω σε ένα σχόλιο για το γέλιο στο επίπεδο της πρόσληψης.

«…Και κάτι ακόμα. Το αγγλικό πρωτότυπο έχει πολύ χιούμορ. Ετσι τα γέλια του κοινού ήταν αναμενόμενα και δικαιολογημένα. Ομως, μόνο σε ένα βαθμό. Δηλαδή ο κύριος αυτός που γέλαγε συνέχεια με την καρδιά του (ευτυχώς μόνο στο πρώτο μέρος, στο δεύτερο Μπέκετ, Σο και Γουόρνερ του έκοψαν τον βήχα) αν δει Αριστοφάνη θα βγει από το θέατρο σε φορείο;» (Βένα Γεωργακοπούλου, στην Ελευθεροτυπία της 6ης Ιουλίου 2008)

Όποια/-ος έχει έστω και λίγο ασχοληθεί με την ιστορία του γέλιου, έχει μάλλον αποκομίσει την ιδέα ότι στην εποχή μας το γέλιο στους δημόσιους χώρους γνωρίζει ελάχιστους περιορισμούς. Τουλάχιστον έτσι νομίζουμε και μάλλον όχι χωρίς λόγο, αν για παράδειγμα συγκρίνουμε πού και πότε μπορούμε να γελάμε σήμερα, πού, πότε, ποιοι και κυρίως πόσο επιτρεπόταν να γελούν στην βικτωριανή Αγγλία, χωρίς αυτομάτως να χαρακτηρίζονται «αναιδείς» το λιγότερο.
Το ύπουλο με τους περιορισμούς του γέλιου είναι ότι τους εσωτερικεύουμε τόσο, ώστε δεν τους αντιλαμβανόμαστε καν. Παρά μόνο όταν οι περιστάσεις φέρνουν τα πράγματα έτσι, ώστε να πρέπει να τους επιδείξουμε. Αυτό κάνει η κ. Γερωργακοπούλου.
Το γέλιο του θεατή, τον οποίο κατακεραυνώνει στην κατακλείδα της η κριτικός, ήταν ίσως το ηχηρό αποτέλεσμα της διαδικασίας πρόσληψης, το αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο ο συγκεκριμένος θεατής «διάβαζε» την παράσταση. Το πρώτο της μέρος. Γιατί αργότερα, όπως με μια δόση χαιρεκακίας επισημαίνει η κ. Γεωργακοπούλου «Μπέκετ, Σο και Γουόρνερ του έκοψαν τον βήχα». Ο υπαινιγμός είναι σαφής: η παράσταση και το ίδιο το κείμενο απαγόρευσαν την ανάρμοστη και άσχετη με το έργο εκδήλωση απόλαυσης, επομένως και την ίδια την απόλαυση του αναίσθητου θεατή. «Του έκοψαν τον βήχα» δεν σημαίνει τίποτα άλλο από «τον συνέτισαν», «του επέβαλαν να ‘διαβάσει’ το έργο όπως έπρεπε και να συμπεριφερθεί αναλόγως».
Αντιθέτως, θα λέγαμε εμείς, ο βήχας (ή μάλλον τα γέλια) του «κόπηκαν», επειδή ακριβώς ο υπερεκδηλωτικός θεατής συνέχιζε να απολαμβάνει στο έπακρο την παράσταση. Και να αντιδρά, ίσως υπερβολικά, ανάλογα με αυτή του την πρόσληψη και την ασθητική απόλαυση. Το γεγονός ότι του κόπηκαν τα γέλια βεβαιώνει την επιτυχία της παράστασης αλλά και την επιτυχία της δικής του ενεργής πρόσληψης.
Το γέλιο, μια εξαιρετικά πολύπλοκη σωματική αντίδραση σε διανοητικά (αλλά και σωματικά) ερεθίσματα, δεν είναι πάντα ελέγξιμο. Ενίοτε «δαγκωνόμαστε» αλλά δεν μπορούμε παρά να ξεσπάσουμε σε γέλια (όπως ο Ηρακλής στους Βατράχους του Αριστοφάνη, μόλις αντικρύζει τον μεταμφιεσμένο Διόνυσο), ενίοτε δεν μπορούμε να σταματήσουμε να γελάμε, παρόλο που θα το θέλαμε.
Κλεισμένοι στην μικρή δροσερή δυτικοευρωπαϊκή μας πολίχνη, πολύ μακριά από την Επίδαυρο, δεν μπορούμε ίσως να εκτιμήσουμε σωστά πόσο ενοχλητικός ήταν ο συγκεκριμένος θεατής. Μιλώντας όμως έχοντας μια μικρή ιδέα σχετικά με αυτό για το οποίο μιλάμε, θα λέγαμε ότι στο θέατρο δεν πηγαίνεις για να παρακολουθήσεις μια παράσταση σαν να ήσουν μόνος/-η και να θυμηθείς ότι υπάρχουν γύρω σου χιλιάδες μόνο στο τελικό χειροκρότημα. Κομμάτι της αισθητικής εμπειρίας των παραστάσεων στα μεγάλα θεάτρα ιδίως είναι και η συμπαρακολούθηση με χιλιάδες άλλους. Μερικοί από αυτούς μπορεί να συμπεριφέρονται «ανάρμοστα». Όταν όμως αυτή η «ανάρμοστη» συμπεριφορά σχετίζεται άμεσα με την πρόσληψη της παράστασης, τότε ίσως αξίζει τον κόπο να προσπαθήσεις να καταλάβεις και ίσως και να συμμεριστείς. Ίσως.

Advertisements

20 Σχόλια to “θα σου τα κόψω εγώ τα γέλια …”

  1. Συμβαίνει συνέχεια τελευταία, να βλέπω γύρω στο κοινό μελαγχολία, την ώρα που σκάω στα γέλια, και αντιστρόφως. Να ακούω το μοναχικό μου γέλιο να αντηχεί με θράσος, ,στις στιγμές που όλοι σωπαίνουν. Αλλά νομίζω πως το γέλιο, η λεπτή ειρωνία και ο σαρκασμός είναι και αυτά εκδηλώσεις επιθετικότητας. Ελπιζω να μην μου τα κόψουν.
    Σ΄ αυτές τις περιπτώσεις, πάντως, καλώς ή κακώς, ο συντονισμός λειτουργεί από την θεση μου στην πλατεία, κατευθείαν με την σκηνή και τα τεκτανόμενα εκεί. Αναγκαστικά, αδιαφορώ και υψώνω τείχος με τους διπλανούς μου.

    (κάποτε, παρακολουθώντας την κινηματογραφική παράσταση ΕΒΙΤΑ, μία κοπέλλα δίπλα μου περιέγραφε το μεγαλείο των πολυελαίων του Αγίου Νεκταριου, και όταν τόλμησα να της κάνω παρατήρηση, μου απάντησε «Μα έχω έρθει με τον σύζυγό μου, να μην του μιλάω?… αφού δεν έχει αρχίσει το έργο ακόμα…» -εννοώντας προφανώς ότι η μουσική που συνόδευε τους τίτλους ήταν κάτι σαν τρέιλερ-)

  2. Τι είν’ αυτά Μαυρε Χαλι (έτσι θα ξεχωρίζουμε το φύλο από εδώ κι εμπρός, Θεώρημα, Ο Μαυρος Χαλι και οι άλλοι, η Μαυρη Χαλι κλπ) ; Τα βάζουμε με τα τέρατα της τεχνοκριτικής ; Για κάποιους άξεστους θεατές ; Εκεί στην Ευρώπη ο καθένας κάνει του κεφαλιού του όταν πατάει το πόδι του στον ιερό χώρο του θεάτρου ;

  3. Τελικά πρέπει να γελάμε Μαυροχάλι ή όχι; Δεν ήσουν σαφές!

  4. Είναι προφανώς αλήθεια, maria i., ότι η πρόσληψη ενός θεάματος (ακροάματος, αναγνώσματος) και οι συνακόλουθες αντιδράσεις είναι (και) προσωπικό ζήτημα, οπότε οι αποκλίσεις, ενίοτε ακραίες είναι μέσα στο παιχνίδι. Είναι επίσης αλήθεια, ότι όταν η σύνθεση του κοινού είναι ετερογενής η επικοινωνία μεταξύ θεατών με σημείο αναφοράς το θέαμα είναι πολύ δύσκολη. Ωστόσο πιστεύουμε ότι αν επιδείξουμε επιθυμία να βγούμε από την διάθεση «κάθομαι μόνος μου ή με τους κολλητούς μου, στον καναπέ μου και βλέπω το θέαμα που διάλεξα» και δεχθούμε ότι όλοι αυτοί οι (χιλιάδες στα μεγάλα θέατρα) άγνωστοι γύρω μας είναι συν-θεατές μας κερδίζουμε. Και κερδίζουμε σίγουρα ένα ή περισσότερα καινούρια επίπεδα πρόσληψης, αν προσπαθούμε να δούμε τις δικές μας αντιδράσεις σε σύγκριση με αυτές άλλων και να σκεφτούμε για τις διαφορές.
    Για το σχόλιό σου στην παρένθεση, τι να πούμε; Δεν γράψαμε τυχαία στο ποστ: «Όταν όμως αυτή η “ανάρμοστη” συμπεριφορά σχετίζεται άμεσα με την πρόσληψη της παράστασης…».

    Μανο, είναι η Βένα Γεωργακοπούλου τεχνίτις της τερατοκριτικής;
    Τον ευρωπαϊκό αέρα τον επικαλούμαστε όχι μόνο για να σας πούμε κατάμουτρα ότι εμείς εδώ τα κάνουμε όλα αλλιώς αλλά … ακριβώς για να τονίσουμε ότι έτσι που δεν ξεκουνιόμαστε από τας Ευρώπας έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει ιερός χώρο του θεάτρου.
    υγ. Να μας ξεχωρίζετε, όπως θέλετε … αν μπορείτε να μας ξεχωρίσετε.

  5. Herr K., επιβάλλεται δια νόμου να γελάτε, αν πίσω ή μπροστά σας κάθεται η τεχνοκριτικός Βένα. Schluss!
    Τώρα αν δεν συμβαίνει αυτό …
    Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι στην παράσταση των Ευτυχισμένων Ημερών που εγώ παρακολούθησα (όχι από τον γκραν θίασο που ανέβασε το έργο στην Επίδαυρο) έζησα κάτι ανάλογο με αυτό που καυτηριάζει η κ. Γεωργακοπούλου. Στο πρώτο μέρος του έργου το κοινό (ενός πολύ μικρού θεάτρου) γελούσε αρκετά, προσωπικά γέλασα μια-δυό φορές όταν άλλοι όχι, με άλλους συνέβη το ίδιο, κάποιοι γελούσαν δυνατά και πολύ. Δεν θεωρώ ότι μου κατέστρεψαν τα γέλια την απόλαυση του έργου.
    Επί της ουσίας: ο Μπέκετ (εκτός πολλών άλλων) ερευνά στον χώρο που τέμνονται τραγικό και κωμικό. Το να μπορείς να «δεις» το κωμικό στις Ευτυχισμένες Μέρες και να το απολαύσεις ως τέτοιο είναι, νομίζουμε, θεμιτή ανάγνωση/πρόσληψη του έργου. Και αξίζουν συγχαρητήρια στις παραστάσεις που κατορθώνουν να απελευθερώσουν αυτή την δυναμική. Αλλά όταν η Γεωργακοπούλου δεν παίρνει χαμπάρι, και βάζει για τίτλο της κριτικής της «Γουίνι δεσμώτις», όταν θέλει σώνει και ντε να καθηλώσει τον Μπέκετ στον τραγικό Καύκασο τι περιμένεις; Έχει την δικαιολογία της, το γεγονός ότι Μινωτής και Κουν είχαν συγκρίνει τον Μπέκετ γενικά κρίνοντας με τον Αισχύλο. Είναι όμως άλλο αυτό και άλλο να μην βλέπεις ότι στον Μπεκετ υπάρχει ένα νέο είδος θεάτρου. Αν θέλει κανείς να το ψειρίσει, η αμηχανία της κριτικής απέναντι στο πρώτο μέρος των Ευτυχισμένων Ημερών γίνεται και σε άλλα σημεία εμφανής.

    υγ. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η συνέντευξη της Σο στην Καθημερινή. Και το σύντομο σχόλιό της για το γέλιο σημαντικό, νομίζουμε.
    υγ. Μαζί με τον Σ. Λεβαντή έχετε βαλθεί να μας παγιδεύσετε, είναι ολοφάνερο. Ακούς εκεί: «πρέπει (τάχα αθώα ειπομένο) να γελάμε;» Να πατήσουμε κι ατοί μας την πεπονόφλουδα της ρύθμισης, να γελάει όλος κοσμός με τα χάλια μας.

  6. «Μαζί με τον Σ. Λεβαντή έχετε βαλθεί να μας παγιδεύσετε, είναι ολοφάνερο.» Οντως, Μαυροχάλι.

  7. σκιαμαχούμε, λέτε; δεν έχετε κι άδικο.

  8. Με γρουσούζεψε ο Μάυρος Χάλης! Με τσάκωσε τελικά η μαντάμ Γεωργακοπούλου να χαχανίζω ανάρμοστα δημοσίως και τώρα μού’μεινε η ρετσινιά!
    Κανείς δεν θα με παίζει από τούδε και στο εξής, και στα θέατρα κανείς δεν θα με μπάζει, από φόβο μήπως και τους ρεζιλέψω, η αδαής!…

    Η Μαύρη Χάλη πού εξαφανίστηκε?

    Μάνος, βεβαίως και τους ξεχωρίζουμε πλέον, n’est-ce pas? 🙂

  9. Oh, mais ca, c’est triste! Ούτε που φανταστήκαμε πως θα μπορύσαμε να σας γρουσουζέψουμε. Καραδοκούν οι Γεωργακοπούλου παντού. Αν δοκιμάζατε ίσως με κάποια κωμωδία; Υπάρχει βέβαια ο κίνδυνος του φορείου, αλλά τι θα ήταν η ζωή χωρίς μικρά ρίσκα;

    υγ. τσ τσ τσ, αυτός ο αναλυτικός ορθολογισμός που μας κληρονόμησε ο διαφωτισμός. Όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει. Δεν ορρωδεί μπροστά στα άχραντα μυστήρια, ένα μαυροχαλακι θα του γλύτωνε.

  10. Κύριε Μαύρε Χάλη,
    Αφήστε, μόνο κανα μπουρλέσκ μου απέμεινε πια, κι αυτό με το ζόρι. Μεγάλη ζημιά σας λέω, μεγάλη…

    Ησυχάστε, ο διαφωτισμός και ο αναλυτικός ορθολογισμός που μας κληροδότησε μόλις έδωσε τη θέση του στη σύγχρονη μεταφυσική θεωρία των μη-συμπτώσεων. Δεν μας γλιτώσατε επειδή δεν έπρεπε κι επειδή κατά βάθος δεν θέλατε να μας γλιτώσετε.
    Όπως κι εμείς άλλωστε!
    Merveilleux!

    Η Μαύρη Χάλη πήγε διακοπές?

  11. Αγαπητό Θεώρημα,
    δεν φτάνει που μας έχετε καταντήσει γελοίο ζευγαράκι (η κ. Μαύρη Χάλη και ο κ. Μαύρος Χάλης, εμ, καθόσαστε και μου ακούτε τον Μάνο, αλλά φταίμε εμείς που δεν έχουμε moderation στα σχόλια) ενώ είμαστε βαρβάτη τριάδα,
    δεν φτάνει που οδηγείτε το 1/3 μας σχεδόν στην σχιζοφρένεια, θέλοντας προφανώς να ξεκάνετε τον σχολιαστή σας,
    μόνο τα χαρακτηρίζετε όλα αυτά και «Merveilleux» από πάνω.
    Και από εκεί που τουλάχιστον εσείς δεν δηλώνατε της «μεταφυσικής» ξαφνικά ακολουθείτε τα ρεύματα που πρεσβεύουν άκρως επικίνδυνοι σχολιαστές σας που λένε για «μοίρες», «ειμαρμένες» (παρεμπιπτόντως και ετυμολογικά και εννοιολογικά ένα και το αυτό) και τα συναφή.
    Τι ωραία!

    Πήγε κιόλας διακοπές η Μαύρη Χάλη;
    Τσ, σιγά μη σας γλύτωνε ένα μαυροχαλι. Που δεν ήθελε κιόλας. Αλλά και να ήθελε …
    Για το γέλιο, την κωμωδία, τον Μπέκετ και την δημοσιογραφική θεατροκριτική θα μας πείτε τίποτα;

  12. Αγαπητό Μαύρο Χάλι,
    κάνετε πάρα πολύ καλά που δεν βάλατε moderation στα σχόλια, γιατί έτσι παραμένετε συνεπείς και πιστοί στην εικόνα που χτίζετε, ως πακέτο μαύρωνχαλίων, για τους εαυτούς και για το φιλοξενείον σας. Η λογοκρισία δεν θα σας ταίριαζε ούτε ως ιδεολογία ούτε ως τακτική.

    Τον Μάνο τον λαμβάνω υπόψιν γιατί κυκλοφορεί η φήμη πως τυγχάνει σοβαρός άνθρωπος κι εμένα κάτι τέτοια πολύ με επηρρεάζουν, ξέρετε (είμαι αγνή ψυχή). Ειδικά όταν οι πληροφορίες προέρχονται από έγκυρες πηγές (χεχε). Αν έκανε λάθος εν προκειμένω δεν πειράζει, τα λάθη ανθρώπινα (και άκρως ενδιαφέροντα).
    Πάντως, λαμβάνω υπόψιν την παρατήρησή σας, όπως θα διαπιστώσατε και απο την προσφώνηση.

    Εγώ να ξεκάνω ή να οδηγήσω κάποιον -και ειδικά ένα μαύρο χάλι!- στη σχιζοφρένεια? Ποτέ των ποτών (τρελό κομπλιμέντο, though! Μερσί! 🙂 )

    Δεν δήλωσα ποτέ κάτι συγκεκριμένο. Νομίζω πως, γενικώς, είμαι έτοιμη να συζητήσω διεξοδικά το κάθε τι και, αν πειστώ για την ορθότητά του, να το ασπαστώ. Ως επί το πλείστον, τουλάχιστον.

    Μπορώ ευχαρίστως να σας μιλήσω για τον Μολιέρο, για την κωμωδία, για το γέλιο, για τη σάτυρα, για τον υπομονετικότατο Μπέκετ (τι μάτια κι αυτά! σαν θάλασσα!), για την θεατροκριτική δεν θα μπορούσα να πω πολλά όμως. Το πεδίο των ενδιαφερόντων μου ευνοεί περισσότερο τα βιβλία και τους χάρτινους ήρωες.

    Πλατειάζω. Εσείς φταίτε. Με παρασύρετε!
    Θα με πετάξει το σύστημα λόγω flood!
    Η ευαίσθητη ιδιοσυγκρασία μου δεν θα άντεχε κάτι τέτοιο, ειδικά τώρα που αρχίσαμε να γνωριζόμαστε καλύτερα…

    Αχ…

  13. Δεν πλατειάζεις Θεώρημα. Είσαι απλώς εκφραστική.

  14. Έχει απόλυτο δίκιο ο Херр К., Θεώρημα. Σε αντίθεση με εκείνον εσείς δεν πλατυάζετε (ποιο, αλήθεια, να είναι το σωστό;).

    Εσείς πάλι, Θεώρημα, έχετε απόλυτο δίκιο για τον Μάνο.
    Μην κοιτάτε τι λέει (αχ αυτό το μπλέξιμο του ὁρᾶν και του ἀκούειν) το μαυροχαλι. Ενίοτε του αρέσει να πειραματίζεται (ανεπιτυχώς ως επί το πλείστον) με τα όρια και τις μορφές της γκρίνιας και της επιθετικότητας στην επικοινωνία — επαγγελματική διαστροφή. Αν του περνούσε έστω από το μυαλό ότι θα της δημιουργούσε πρόβλημα, θα σταματούσε πάραυτα. Τις απειλές περί moderation να τις δείτε ως τέτοιο ανεπιτυχές πείραμα.
    Το σύστημά μας είναι υποκειμενικά ανεκτικό και σε πλατειασμούς και σε floods. Οπότε βουρ… όποτε θέλετε.

    υγ. Για την σχιζοφρένεια (ή έστω τα σοβαρά προβλήματα ταυτότητας) στην οποία οδηγείτε το 1/3 μας, το εννοούμε πλήρως, παρόλο που προθέσεις δεν σας καταλογίζουμε φυσικά.
    υγ. Γιατί «υπομονετικότατος» ο Μπέκετ;

  15. Μαυροχάλι, αρχίζεις και με κάνεις να ανησυχώ (για λίγο).

  16. Φίλτατο Μαύρο Χάλι (τρελό! έκανα λάθος στη δακτυλογράφηση και μου βγήκε κάτι σε… χαλάλι…)

    Ευχαριστώ για το πράσινο φως! Θα το εκμεταλλευτώ δεόντος, τώρα μάλιστα που το εξασφάλισα και επισήμως από τη διοίκηση του ιστολογίου.

    Υπομονετικότατος επειδή ήξερε να περιμένει επ’αόριστον, φυσικά!

    Πώς το καταφέρνω αυτό με τη σύγχιση ταυτότητας? Πείτε μου… Με ενδιαφέρει.

    Κύριε Κάπα,
    Τι πάθατε? Να φωνάξω κανα γιατρό?

  17. Ευχαριστώ, Θεώρημα, μου πέρασε.

  18. Τώρα, βέβαια, δεν είναι καθόλου σωστό να παραβιάσω μια τόσο εδραιωμένη σύμβαση που μέχρι και το Θεώρημα τείνει να την αποδεχτεί, αλλά δεν μπορώ να κρατηθώ…
    Γνωστοποιώ, λοιπόν, σε όσους απορούν ότι αυτή τη στιγμή η Μαύρη Χάλη βρίσκεται στην Αθήνα και ρομαντζάρει. Το απόγευμα μάλιστα κάνοντας κούνια σε μια παιδική χαρά αποφάνθηκε ότι ο κύριος Μαύρος Χάλης και το Θεώρημα θα συγκροτούσαν ένα εξαίσιο ζευγάρι.
    Επίσης, η Μαύρη Χάλη ετοιμάζει την αίτησή της για διορισμό. Μ’ αυτά και μ’ αυτά πώς να μην δηλώσει Κέρκυρα στις πρώτες της προτιμήσεις; Αναλυτικός ορθολογισμός ή ειμαρμένη; Μάλλον έχει δίκιο το Θεώρημα: Δεν σας γλίτωσα επειδή δεν έπρεπε κι επειδή κατά βάθος δεν ήθελα να σας γλιτώσω.
    Επιστρέφω στην άφυλη συλλογική μου ταυτότητα και δεν το ξανακουνάω από εκεί.
    ΥΓ. Εσείς πάλι Herr K. γιατί ανησυχείτε; Τι περιμένατε δηλαδή; Να στέκει στα καλά του το Μαύρο Χάλι;

  19. Αγαπητό Μαύρο Χάλι,
    Κάνατε πολύ καλά που παραβιάσατε (έστω και στιγμιαία) την εδραιωμένη σύμβαση και μας δώσατε μερικές πληροφορίες. Οι μικρές παρεκκλίσεις είναι που καθιστούν τους κανόνες πιο ισχυρούς, άλλωστε.

    Ώστε ρομαντζάρει η Μαύρη Χάλη στην Αθήνα και στις παιδικές χαρές, ε? Κάνει πάρα πολύ καλά και να της πείτε πως της εύχομαι καλή ξεκούραση και καλό διορισμό (στην Κέρκυρα! 😉 ).
    Όσο για την ιδέα της περί εξαίσιου ζευγαριού, είμαι σίγουρη πως, ως φίλη σας, σίγουρα αστειεύτηκε. Δεν γνωρίζει ίσως πως εγώ είμαι η Νύφη του Φρανκενστάιν και ουχί μια κανονική κοπέλα, οπότε μάλλον δεν θα σας προόριζε για μια τέτοια μοίρα ακόμα κι αν ήσασταν ο χειρότερος εχθρός της. Πιστέψτε με.

    Είναι πολύ ωραία που δεν έπρεπε και δεν θέλατε να μας γλιτώσετε. Αυτό ακριβώς θέλαμε κι εμείς κι ευτυχώς συνωμότησε το σύμπαν και οι ευχές συνέπεσαν. Το αποτέλεσμα βελτιώνεται κάθε μέρα σαν το γλυκό του κουταλιού που «γίνεται» κάτω από τον ήλιο.

  20. ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

    Στο θέατρο πηγαίνουμε να βρούμε
    τον κόσμο που θα έπρεπε να ζούμε-
    τον κόσμο το σωστό, δίχως ψέματα:
    γυμνόν και βουτηγμένον στα αίματα.

    Η εικόνα η ζωντανή μας συναρπάζει
    κι εντός μας λεωφόρους νέες χαράζει-
    για μια ζωή με δίχως προσχήματα
    το θέατρο μας δίνει μαθήματα.

    Μα τίποτα με τούτο δεν αλλάζει.
    Ανέκκλητα η μοίρα μάς αρπάζει
    τα όποια του θεάτρου ωφελήματα
    καθώς ναυαγισμένους τα κύματα.

    Και πριν από την αίθουσα να βγούμε
    το ωραίο μάθημά μας το ξεχνούμε-
    στα ένοχά μας λάμπουν τα βλέμματα
    τα ίδια θλιβερά προμαντέματα.

    Γιώργης Χολιαστός

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: