ουστ (ρε άσχετε) ανθρωπάκο!

«Η σύγχρονη διαχείριση –από κυβερνήσεις μέχρι επιχειρήσεις– εκ των πραγμάτων δεν μπορεί παρά να επαφίεται σε ικανούς, γνώστες και αποτελεσματικούς μάνατζερ. Οι οποίοι, φυσικά, θα κρίνονται με βάση τις επιδόσεις τους και θα επιβραβεύονται ή θα αντικαθίστανται. Από τις συνελεύσεις των εταιρειών και… τις ψήφους των πολιτών. Επιλέγεις ποιος θέλεις να διαχειρισθεί το παρόν και το μέλλον σου. Στην πραγματικότητα (όσο και αν αυτό ενοχλεί…) δίνεις «λευκή εντολή». Την οποία κάθε τόσο μπορείς να ανακαλείς ή να ανανεώνεις…»

έγραφε ο κ. Θ. Οικονομόπουλος στην «Καθημερινή» του περασμένου Σαββάτου, στο φωτισμένο άρθρο του με τίτλο «Αφόρητος Λαϊκισμός». Αφορμή η διαγραφή Σημίτη και το ιρλανδικό δημοψήφισμα, στέρεο υπόβαθρο ο βαθιά δημοκρατικός αλλά και συνάμα ρεαλιστικός στοχασμός του δημοσιογράφου. Στην αμέσως προηγούμενη παράγραφο είχε εξηγήσει νηφάλια τους λόγους της απόφανσής του για την αναγκαιότητα η ψήφος των πολιτών να μην είναι παρά «λευκή εντολή»:

«Η σύγχρονη διακυβέρνηση χωρών, μεγάλων πολιτικών πολυεθνικών οργανισμών, ισχυρών οικονομικών επιχειρήσεων, είναι μια πολύ δύσκολη και απαιτητική διαδικασία, που προϋποθέτει εξειδικευμένες γνώσεις σε χιλιάδες μικρά και μεγάλα προβλήματα με δύσκολα και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Εκ των πραγμάτων, το αίτημα για «δημοκρατικές διαδικασίες» δεν μπορεί να ικανοποιηθεί παρά μόνο μέσω απολύτως εξειδικευμένων εξουσιών, που διαθέτουν όργανα και συμβούλους με απολύτως ειδικές γνώσεις και εμπειρία. Πόσο άποψη μπορεί να έχει μια κοινωνία, ας πούμε, για το αν συμφέρει, από όλες τις πλευρές, ή όχι η εγκατάσταση στη χώρα πυρηνικών σταθμών παραγωγής ενέρεγειας, για να την εμπιστευθείς να αποφασίσει σε ένα δημοψήφισμα, το αποτέλεσμα του οποίου εκ προοιμίου θα ήταν αρνητικό, αφού ο κόσμος θα επέλεγε με βάση τις… μνήμες της Χιροσίμα.»

Δεν μπορεί κανείς παρά να θαυμάσει την τόλμη του δημοσιογράφου. Μόνη επιφύλαξη η διαπίστωση ότι εμφανίζεται ένα μικρό κενό, μια παρασπονδία στον κατά τα άλλα συνεπέστατο, ωραίο συλλογισμό. Οι σύνθετες πολιτικές, στις σύγχρονες δύσκολες πολύπλοκες, κατανοητές μόνο για χρυσοπληρωμένους μάνατζερ και τεχνοκράτες συνθήκες χρειάζονται πιθανότατα πολύ χρόνο για να καρποφορήσουν, ίσως μάλιστα καρποφορούν με τρόπους ανεπαίσθητους για το κοινό, ανεκπαίδευτο μάτι. Είναι σώφρον λοιπόν να εναποτίθεται στον άσχετο, εύκολα παρασυρόμενο από ανόητους συναισθηματισμούς ανθρωπάκο να κρίνει για την ανανέωση ή την ανάκληση της «λευκής εντολής»; Και μάλιστα «κάθε τόσο»; Δεν έχουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε;! Εδώ χρειάζονται οπωσδήποτε διορθώσεις, ίσως και ρίζικες τομές.

Και υπάρχει δυστυχώς ένα ακόμα ευαίσθητο ζήτημα που ο θαρραλέος δημοσιογράφος μόνο περιφερειακά θίγει, ίσως γιατί θέλει να αποφύγει να προκαλέσει έτι περαιτέρω με την τολμηρή του πένα. Γράφει λοιπόν:

«…Τι ξέρει το εκλογικό σώμα, αλλά και τι θα μπορούσε να καταλάβει, ακόμη και αν είχε προηγηθεί μεγάλη εκστρατεία ενημέρωσης, για τη Νέα Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με χίλια – δυο εξειδικευμένα ζητήματα που ρυθμίζει, σε μια προσπάθεια να γίνει η ενωμένη Ευρώπη πιο… ενιαία, ευέλικτη και αποτελεσματική, προ των προκλήσεων του παγκοσμιοποιημένου κόσμου;»

Ρητορικό το ερώτημα, «τίποτα» η προφανής απάντηση, η οποία ωστόσ επισύρει ένα νέο ερώτημα: αξίζει να γίνονται οποιεσδήποτε προσπάθειες ενημέρωσης, πληροφόρησης από οποιονδήποτε (έχει να κάνει πιο σοβαρά πράγματα με τον χρόνο του) για όλα αυτά τα σύνθετα και πολύπλοκα ζητήματα, όπως για παράδειγμα γιατί ανεβαίνουν οι τιμές των τροφίμων, τι ακριβώς συμβαίνει με το χρηματηστήριο, γιατί γίνεται πόλεμος, γιατί υπάρχει ανεργία, γιατί είναι έτσι ή αλλιώς οργανωμένο το σύστημα υγείας ή παιδείας, γιατί η ανάπτυξη των μεγαλουπόλεων παίρνει την τροπή που παίρνει, γιατί η ΕΕ ακολουθεί την αγροτική ή την εκπαιδευτική πολιτική που ακολουθεί. Σε τελική ανάλυση, τι τον νοιάζουν τον άσχετο ανθρωπάκο όλα αυτά;

Δεν ξέρουμε ποια ακριβώς κοινωνία και ποιο πολιτικό σύστημα οραματίζεται ο κ. Οικονομόπουλος. Δεν θα μας προκαλούσε έκπληξη, αν η μισή ή ίσως και ολόκληρη η καρδιά του κάπου στην σημερινή Κίνα βρίσκεται. Ξέρουμε μόνο ότι οι «λευκές εντολές» και ο γύψος έχουν το ίδιο χρώμα. Και όχι σπάνια μιλούν την ίδια κατά βάθος γλώσσα.

υγ. Ο κ. Οικονομόπουλος αναφέρεται μεταξύ άλλων στο παράδειγμα της πυρηνικής ενέργειας. Στην Γερμανία από το κίνημα της δεκαετίας του ’80 κατά της κατασκευής πυρηνικών εργοστασίων (από ηλίθιους, άσχετους, φοβικούς λαϊκιστές, που άκουγαν πυρηνικός αντιδραστήρας και σκέφτονταν χωρίς κανέναν απολύτως λόγο: «Χιροσίμα») ξεπήδησε μεταξύ άλλων και μια μικρή αλλά εξαιρετικά δυναμική πρωτοβουλία πολιτών που βάλθηκε να μεταμορφώσει μια μίκρη πόλη στα νοτιοδυτικά της χώρας σε εντελώς αυτόνομη ενεργειακά ζώνη, τροφοδοτούμενη από καθαρές πηγές ενέργειας. Σήμερα η μικρή αυτή πόλη αυτή, το Schönau είναι απολύτως αυτόνομο ενεργειακά, τροφοδοτείται κατά 95% από καθαρές,ανανεώσιμες πηγές ενέργειας που δεν παράγουν επικίνδυνα και πανάκριβα στην επεξεργασία τους απόβλητα και … εξάγει ενέργεια σε ολόκληρη την Γερμανία (ένα παλιό άρθρο του Spiegel σχετικά και η ιστοσελίδα της ενεργειακής εταιρείας του Schönau). Διστάζουμε να σκεφτούμε με τι γαλλικά θα στόλιζε ο κ. Οικονομόπουλος τέτοιους λαϊκιστές ανεύθυνους και όλους τους ομοίους τους. Εκτός κι αν ίσως θεωρούσε ότι το συγκεκριμένο ζήτημα εμπίπτει στην κατηγορία θεμάτων τοπικού ενδιαφέροντος με μικρή πολυπλοκότητα (βλ. η πλατεία εδώ ή 5 μέτρα παρεκεί) και τους συγχωρούσε.

υγ2.

Die Lösung

Nach dem Aufstand des 17. Juni

Ließ der Sekretär des Schriftstellerverbands

In der Stalinallee Flugblätter verteilen

Auf denen zu lesen war, daß das Volk

Das Vertrauen der Regierung verscherzt habe

Und es nur durch verdoppelte Arbeit

zurückerobern könne. Wäre es da

Nicht doch einfacher, die Regierung

Löste das Volk auf und

Wählte ein anderes?

H λύση

Μετά την εξέγερση της 17ης Ιουνίου

ανέθεσε ο Γραμματέας της Ένωσης Συγγραφέων

να μοιραστούν στη λεωφόρο Στάλιν προκηρύξεις

που έγραφαν ότι ο λαός

διέψευσε την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης

και θα έπρεπε τώρα να δουλέψει διπλά

για να την ξανακερδίσει. Δεν θα ήταν

πολύ απλούστερο όμως η κυβέρνηση

να καταργήσει τον λαό

και να εκλέξει έναν άλλον.

Bertolt Brecht (1953)

To ποίημα αναφέρεται στα γεγονότα της «εξέγερσης της 17ης Ιουνίου» στην ΛΔΓ και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά μετά τον θάνατό του Μπρεχτ στην εφημερίδα Die Welt, στις 9 Δεκεμβρίου 1959. Επισήμως ο Μπρεχτ είχε πάρει σχεδόν ανεπιφύλακτα θέση υπέρ του καθεστώτος της ΛΔΓ και κατά της εξέγερσης. Στην ολοκληρωτική ΛΔΓ κάποιοι τουλάχιστον οργανικοί της διαννοούμενοι, έστω στα κρυφά, μπορούσαν να είναι καυστικά κριτικοί. Στην πορεία προς την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση ο κ. Οικονομόπουλος και οι όμοιοί του διαλέγουν μάλλον τον ρόλο του «Γραμματέα της Ένωσης Συγγραφέων». Εκτός κι αν κρύβουν στα συρτάρια τους άλλα.

Για το δημοψήφισμα της Ιρλανδίας βλ.:
http://tribes.wordpress.com/2008/06/12/lisbon-treaty/
http://naftilos.blogspot.com/2008/06/3.html

Αιχμηρό και ενδιαφέρον κείμενο-απάντηση στον χαρακτηρισμό των δημοψηφισμάτων ως «ασυγχώρητου λαϊκισμού» στο http://koukios.wordpress.com/2008/06/18/popularismvsdemocracy/

Advertisements

8 Σχόλια to “ουστ (ρε άσχετε) ανθρωπάκο!”

  1. Κάτι για το «μάνατζμεντ», Μάυρο Χάλι. Στον κλάδο μου (αξιολόγηση /έρευνες) υπάρχει η σχολή/θεωρία ότι ο καλύτερος τρόπος να ληφθεί μια απόφαση είναι να ΜΗΝ ερωτηθούν οι ειδικοί αλλά ένας όσο το δυνατόν ευρύτερος κύκλος μη ειδικών (με ορισμένα κριτήρια).
    Ευστοχος ο συνδυασμός του άρθρου με την επέτειο

  2. ΜαυροΧαλι, ωραίο ποστ. Τι σπουδαίος ο Μπ. Μπ.!
    Όσο για την Καθημερινή, ξέρει να επιλέγει μόνο τολμηρούς αρθρογράφους… Το έχει αποδείξει άλλωστε.

    Herr K, πολύ ενδιαφέρον αυτό που αναφέρεις. Η φτωχή μας Αριστερά μάλλον πρέπει να μελετήσει καλύτερα τις θεωρίες των αστών. Αναφορικά με το δικό της τρόπο οργάνωσης και λήψης αποφάσεων.

  3. Νομίζω ο τεχνικός όρος που χρησιμοποιούν οι αγγλοαμερικάνοι για αυτό που περιγράφεις, Herr K., είναι «common sense adjustment». Σε κάθε περίπτωση, μια σχολή αρχαίας ιστορίας χρησιμοποιεί αυτή ακριβώς την θεωρητική προσέγγιση, για να ερμηνεύσει ως έναν βαθμό πώς και γιατί η αθηναϊκή δημοκρατία παρέμεινε σταθερή για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα.
    Η «Κ», Μάνο, ξέρει πάντα καλύτερα: κρύβει τον Μπουκάλα, την Τζιαντζή και τον Ξυδάκη κάτω από τόνους Γιανναρά, Alexis, Παπαδημητρίου, Οικόνομου, Καρκαγιάννη κλπ (η σειρά τυχαία) και όποιος αντέξει …
    Ο B.B., ναι … πάντα το είχε δίπορτο (το λιγότερο)…
    Όσο για τις θεωρίες των «αστών», δεν θα διαφωνήσουμε καθόλου.

    YΓ: για τα prediction markets είχε γράψει παλιότερα και ο Στέλιος Λεβαντής ένα μικρό σχόλιο.

  4. εξάλλου, ο απλός ανθρωπάκος είναι πολύ απασχολημένος με το να δουλεύει 60 ώρες την εβδομάδα, να τρέχει μετά την δουλειά να καλύψει χιλιάδες «υποχρεώσεις» και να μεγαλώνει τα παιδιά του που θα είναι κι αυτά αναλόγως πολύ απασχολημένα.
    Στον ελάχιστο ελεύθερό του χρόνο, μπορεί και να κάτσει στον καναπέ (λη στην τουαλέτα) με άρθρα σαν κι αυτό ανά χείρας. Να τα διαβάσει και να συμφωνήσει «δίκιο έχει ο άνθρωπος!» και μετά να κλείσει την εφημερίδα και να ανοίξει την τηλεόραση.

  5. Κροτ, επίτρεψέ μου να συνεχίσω από εκεί που σταμάτησες. Αυτός, λοιπόν, ο ανθρωπάκος, που ξέρει από δουλειά και από υποχρεώσεις, ξέρει και πολύ καλύτερα το συμφέρον του από τους «ικανούς, γνώστες και αποτελεσματικούς μάνατζερ» και τους «συμβούλους με απολύτως ειδικές γνώσεις και εμπειρία» – οι οποίοι θα έκοβαν τις φλέβες τους αν βρίσκονταν έστω και για μια μέρα στη θέση του «ανθρωπάκου».

  6. H ΓΣΕΕ ΜΕ ΕΚΒΙΑΖΕ ΜΕ ΨΕΥΤΟΑΝΤΑΓΩΓΗ 100.000 ΕΥΡΩ ΓΙΑΤΙ ΔΙΕΚΔΙΚΩ ΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΜΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
    Ενημερωθείτε για τη ΒΡΩΜΙΚΗ ΥΠΟΥΛΗ ΠΑΡΑΝΟΜΗ και καταχρηστική απoλυσή μου από την εργοδοσία της ΓΣΕΕ. Υπεξαιρώντας την αποζημίωση μου τα ασφαλιστικά και άλλα Δικαιώματά μου για εργασία 18 ΧΡΟΝΩΝ ! Με εκβίαζε με ΨΕΥΤΟΑΝΤΑΓΩΓΗ 100.000 ΕΥΡΩ με ΨΕΥΤΟΜΑΡΤΥΡΕΣ επειδή προσέφυγα δικαστικά κατά της ΑΠΟΛΥΣΗΣ ΜΟΥ! ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΑΝ ΟΤΙ ΟΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ ΔΕΝ ΙΣΧΥΟΥΝ οι εργασιακές σχέσεις είναι απλές αστικές συμβάσεις ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ! Ενημερώστε φίλους και γνωστούς για το Blog μου http://apasxolisi.wordpress.com

  7. Και για να μην ξεχνιόμαστε, σε όχι πολύ μακρινούς καιρούς, σε όχι παντελώς διαφορετικές συνθήκες, αντί να χύνουν τη χολή τους ή να καταργούν το δημοψήφισμα που δεν τους άρεσε, καταργούσαν την κάλπη… «η αστική τάξη σφάζει την ιερή της αγελάδα, όταν αυτή δεν κάνει γάλα», έλεγε μια ατάκα στο εκπληκτικό ντοκυμαντέρ για τη Χιλή των Heynowski-Scheumann. Ποιός τους θυμάται…

  8. να ᾿σαι καλά μαύρο πρόβατο για το σημαντικό παράλληλο. Δεν θα διαφωνήσω με τον παραλληλισμό, αλλά αν θα ήθελες να τον αναπτύξεις κάπως θα ήταν πολύ καλό.
    Μήπως οι κάλπες και οι καθολικές εκλογές είναι απολιθώματα μιας λαμπερής, επαναστατικής εποχής της αστικής τάξης και της κυριαρχίας του οικονομικού της συστήματος, που σήμερα, με την μορφή που έχουν στην Ευρώπη τουλάχιστον, γίνονται ενοχλητικό εμπόδιο στην «κίνηση των πραγμάτων»; Δεν είμαι πολύ σίγουρος ότι η ερώτηση είναι δικαιολογημένη, αλλά έχω την εντύπωση ότι το θέμα τίθεται όλο και πιο συχνά.

    υγ. Υποθέτω ότι αναφέρεσαι στο ντοκυμαντέρ Schnappschüsse aus Chile που γύρισαν ο Walter Heynowski και ο Gerhard Scheumann στην DDR το 1986.Δυστυχώς δεν το έχω δει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: