«Sex and the City, πορνογραφία για γυναίκες»

Αφού καιρό είχαμε να γράψουμε εμείς ένα ποστ, ο φίλος Μάκης Μαλαφέκας μας έστειλε ένα σχόλιο με αφορμή την επικείμενη προβολή της ταινίας Sex and the City. Το αναρτούμε εδώ πιστεύοντας πως μπορεί να προκαλέσει μια ενδιαφέρουσα συζήτηση, επιφυλασσόμενοι κι εμείς  για τον επικείμενο σχολιασμό του…

Sex and the City, πορνογραφία για γυναίκες

Παρασκευή βράδυ κι είμαι αφημένος στην άθλια αγκαλιά του ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού M6, και πιο συγκεκριμένα σε αυτή της διάσημης αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς Sex and the City, σειρά στην οποία παρακολουθούμε τις αισθηματικές/σεξουαλικές περιπέτειες τεσσάρων φιλενάδων από τη Νέα Υόρκη. Βραδιά σπέσιαλ με τρία ωριαία επεισόδια σερί, συν τα μπόνους για τους αχόρταγους κατά τη μία η ώρα το πρωί. Φαίνεται πως η επικείμενη κινηματογραφική διασκευή της σειράς, που αναμένεται σύντομα στις σκοτεινές αίθουσες, έχει ερεθίσει το κοινό σε τέτοιο βαθμό που να του χρειάζονται τακτικές και συμπυκνωμένες ενέσεις «περίληψης προηγουμένων» για να αντέξει την μαρτυρική αναμονή.

Η υποτιθέμενη πρωτοποριακότητα του Sex and the City είναι ότι, για πρώτη φορά στα τηλεοπτικά χρονικά, βλέπουμε και ακούμε ρεαλιστικούς διαλόγους μεταξύ γυναικών, χωρίς σεμνοτυφία, χωρίς ταμπού, πάνω σε μία ολόκληρη σειρά από θέματα «θηλυκού ενδιαφέροντος», τις σχέσεις, το σεξ, την ομοφυλοφιλία, τον αυνανισμό, την αντισύλληψη, κλπ. Καμία αναφορά στη πνευματική εξύψωση, τη διανοητική χειραφέτηση, ελάχιστες αναφορές στην εργασία, και απολύτως καμία σε υπαρξιακές αναζητήσεις που να υπερβαίνουν έστω και στο ελάχιστο αυτές της ικανοποίησης των φυσικών ορμών και των καταναλωτικών ενστίκτων (που εδώ ισοπεδώνονται ως ένα και το αυτό). Προφανώς, υπό Κ.Σ., κανείς δεν δικαιούται να περιμένει τέτοιου είδους αναφορές από μία σειρά διασκεδαστικού/χρηστικού χαρακτήρα και προορισμού, εκτός κι αν είναι τελείως αφελής και δεν έχει καταλάβει τίποτα πάνω στον στρατηγικό ρόλο της τηλεόρασης στην κοινωνία της υπερκατανάλωσης και του θεάματος. Όμως εδώ συμβαίνει κάτι το περίεργο. Κάτι το ύποπτο. Σε αρκετές συζητήσεις (τόσες ώστε να καταντάει αξιοσημείωτο), συχνά μάλιστα με κοπέλες σοβαρού ή/και εναλλακτικού προφίλ, με μεγάλη έκπληξη διαπίστωσα ότι το Sex and the City χαίρει αδικαιολόγητα υψηλής εκτίμησης…

Το σχήμα είναι επαναλαμβανόμενο : τα αγόρια (boys) διαφωνούν γαβγίζοντας αφορισμούς, ενώ τα κορίτσια (girls) επιμένουν νιαουρίζοντας – ή τσιρίζοντας – διθυράμβους. Ναι, αυτό είναι το σύνηθες σκηνικό, χωρίς όμως κανείς να μπορεί κατ’ ουσίαν να διατυπώσει με σαφήνεια τη θέση του. Αφημένοι όλοι σε κάτι γενικές απόψεις, διαισθητικές, τεμπέλικες, στερεότυπες και βερμπαλιστικές, χαμογελάκια, σωματική γλώσσα και εκφράσεις «του καιρού μας», επιδεικτικού αυτισμού επανάληψη του σήματος των εισαγωγικών με τα δαχτυλάκια, και λοιπές χαριτωμένες και συμβολικές δηλώσεις υποταγής στην Αυτοκρατορία, παραδίδονται ευτυχείς στον κούφιο κομφορμισμό της μη ανάγνωσης, της μη άποψης. Λίγη σοβαρότητα λοιπόν, και λίγη συγκέντρωση : Τι είναι το Sex and the City; Σε ποιούς απευθύνεται; Τι μηνύματα περνάει; Ποιούς σκοπούς εξυπηρετεί; Γιατί έχει πιάσει; Ναι, προφανώς αυτό είναι το καίριο ερώτημα (διότι όλα τα υπόλοιπα είναι παγίδες), γιατί έχει πιάσει; Για ποιό περίεργο λόγο αρέσει σχεδόν μόνο σε γυναίκες (και ομοφυλόφιλους άντρες – η Γυναίκα είναι το μέλλον του Άντρα όπως έλεγε και ο Λουί Αραγκόν), και γιατί αυτές το υπερασπίζονται σαν δικαίωμα, με τόση δύναμη που μάλλον ούτε και οι ίδιες αναλογίζονται;

Η «Γυναίκα της εποχής μας», ο «Νέος Άνθρωπος», και δεν συμμαζεύεται… Κάποιος θα μπορούσε τελικά, μετά από μπόλικη διαφημιστική πλύση εγκεφάλου, να φτάσει να πιστεύει σ’ αυτή τη νεοφασιστικού τύπου αντίληψη περί υπεροχής ενός σύγχρονου, περίπλοκου και εξελιγμένου ανθρώπου. Παρόλα αυτά πρέπει να γίνει σαφές ότι η σειρά Sex and the City καθόλου δεν μιλάει για τη «Γυναίκα της εποχής μας». Μιλάει για την πλούσια (ανώτερα μεσοαστικά, ή μεγαλοαστικά στρώματα), εργένισσα, λευκή, προτεστάντισσα ή εβραία, νευρωτική, ανικανοποίητη, σικ και απολιτίκ, Yummie (Young Urban Mother) ή Dinkie (Double Income No Kids Yet) κάτοικο της Νέας Υόρκης, ή μάλλον του κέντρου της Νέας Υόρκης. Μιλάμε σε τελική ανάλυση για περίπου πενήντα χιλιάδες περιπτώσεις (γενναιόδωρη εκτίμηση). Ιδού η υποτιθέμενη πρωτοπορία του καιρού μας… Κι αν η νεαρή κοπέλα στην οποία τόσο αρέσει αυτή η σειρά είναι έτοιμη να δεχτεί την παραπάνω περιγραφή σαν τη «Γυναίκα της εποχής μας», τότε θα πρέπει να έχει υπ’ όψην της ότι έχει μόλις ομολογήσει τα πρότυπα και τις φιλοδοξίες της, ότι έχει διατυπώσει τους όρους της συνθηκολόγησης…

Όχι! Καμία σχέση με καμία πρωτοποριακότητα δεν έχει η επιτυχία αυτής της ελεεινής μετριότητας που ονομάζεται Sex and the City. Απορώ πώς και δεν βλέπουν τα προφανή, δηλαδή την κυνική ομολογία του ίδιου του τίτλου… Η σειρά πουλάει βασικά δύο πράγματα : τη μητροπολιτική λάμψη του σύγχρονου υπαρκτού καπιταλισμού, τη Νέα Υόρκη [City], καθώς και ολίγη, ή μάλλον αρκετή τσόντα [Sex]. Όχι όμως την τσόντα έτσι όπως την αντιλαμβάνεται ένας άνθρωπος παλαιάς κοπής, δηλαδή με κώλους, βυζιά, μουνιά και πούτσους, αλλά αυτή τη συνεχή, αδιάκοπη, βίαιη, εξαχρειωτική επανάληψη εικόνων χλιδής και προκλητικής σπατάλης, καθώς και (κυρίως) πολύ επικίνδυνων νεοφιλελεύθερων απόψεων πάνω στον Άνθρωπο, την ψυχή και το σώμα, τη διαχείρηση του Εγώ και του Κόσμου.

Lifestyle, shopping, γιαπωνέζικα εστιατόρια, επιδείξεις μόδας, ακριβά πανωφόρια, υποδήματα Manolo Blahnik, πολλά ταξιά και ποτέ μα ποτέ κόπος, προσπάθεια, ιδρώτας ή αστικές συγκοινωνίες. Να λοιπόν αυτό που τόσο διασκεδάζει και κολακεύει τη σύγχρονη γυναικεία διάνοια. Αυτό που γαργαλά και ερεθίζει το πίσω μέρος του κεφαλιού της. Όσο επώδυνο κι αν είναι πρέπει να το παραδεχτούμε : αυτή είναι η πορνογραφία για γυναίκες. Κι αν είναι να μιλήσουμε για πρωτοποριακούς διαλόγους και γυναικεία χειραφέτηση, θα πρότεινα στις αγράμματες και ανιστόρητες μικροαστές fans να δουν π.χ. το προ 17 ετών Θέλμα και Λουίζ του Ρίντλεϊ Σκοτ, ή το προ 43 ετών Αρσενικό, Θηλυκό του, τότε ακόμα υποφερτού, Ζαν Λυκ Γκοντάρ.

Advertisements

8 Σχόλια to “«Sex and the City, πορνογραφία για γυναίκες»”

  1. Σε γενικές γραμμές συμφωνώ. Έχω όμως ένα πρόβλημα με τον όρο πορνογραφία. Άλλο καπιταλιστικά ορισμένος και υποκείμενος ηδονισμός και ευκολία και άλλο πορνογραφία. Εγώ για πορνογραφία καταβαίνω όλο αυτό το πλαίσιο που ξεκινάει από τις κλασσικές τσόντες – όπως τις περιγράφει και ο συντάκτης – και φτάνει μέχρι τον «Μέγα Ανατολικό» του Εμπειρίκου. Πράγμα που σημαίνει ότι το πορνογράφημα ή η πορνογραφία, μπορεί και δικαιούται να έχει και καλλιτεχνική αξία. Μήπως ένας άλλος όρος θα ήταν πιο δόκιμος, έτσι όμως ώστε να ξεφεύγουμε από (μικροαστικού τύπου) ηθικές κρίσεις; Όχι ότι το κείμενο φλερτάρει με τέτοιες αντιλήψεις, απλά ο όρος είναι προβληματικός.

    ΥΓ: Ενδιαφέροντα τα ακρωνύμια Y.U.M.mie και D.I.N.K.Y. Τα αγνοούσα ως όρους.

  2. Μιλώντας ως γυναίκα, δε θα τοποθετούσα το πρόβλημα τόσο στο γαργάλημα του πίσω μέρος του κεφαλιού, όσο στον απόλυτα επιτυχημένο τρόπο προβολής ενός συγκεκριμένου lifestyle. Είναι αυτό που αποδέχονται άκριτα αρκετά θηλυκού γένους «προβατάκια» της εποχής μας: μόδα, ομορφιά, χλιδή και προκλητική σπατάλη. Το αντίστοιχο πρότυπο για το αντρικό φύλο θα έλεγα, με μεγάλη επιφύλαξη, ότι είναι η παλιοπαρέα, οι μπύρες και το ποδόσφαιρο.

    Το θέμα είναι, εμάς γιατί να μας απασχολούν τόσο οι επιλογές που κάνει ο καθένας στη ζωή του; Ας τους αποδεχτούμε όπως είναι και ας προσπαθήσουμε να έχουμε όσο γίνεται καλύτερες σχέσεις μαζί τους. Δεν κερδίζουμε τίποτα εκφράζοντας τόσο έντονα την απόρριψή μας. Στο κάτω κάτω, αν αποδέχονται άκριτα, ή σχεδόν άκριτα, τον τρόπο ζωής που προβάλλεται από τα μύδια (ή αλλιώς media), είναι επειδή αναζητούν αποδοχή και αναγνώριση. Δείχνοντάς τους ότι τους αποδεχόμαστε και χωρίς να ανήκουν στη μάζα και τονώνοντας πραγματικά την αυτοπεποίθησή τους, δίνεται το έναυσμα για να αναπτύξουν την κριτική τους σκέψη.

  3. Συμφωνώ απόλυτα και ναι ας σχολιάσουμε ανοιχτά αυτό το επιφανειακό τρόπο ζωής που πολλά κορίτσια τουλάχιστον θα ήθελαν να ενστερνιστούν χωρίς καν να βλέπουν την ψευτιά και την ρηχότητα του.
    Ιδανικά η ταινία θα λειτουργούσε σαν αντιπρότυπο ζωής και μακάρινα βοηθήσει σε αυτό αυτό το blog που ήμουν τυχερή που το ανακάλυψα.

    αλεξάνδρα αθηναίου

  4. Πρώτα από όλα το αρθράκι είναι πα΄ρα πολύ καλό. Είναι σημαντικό που υπάρχει αντίλογος στην επικρατουσα ιδεολογία της παθητικότητας. Αναφέρεται άλλωστε παραπάνω στο πως ΔΕ μπορουν οι άνθρωποι να αρθρώσουν λόγο θετικό ή αρνητικό για τα φαινόμενα που παρατηρουν.

    1. @Nagato, Αυτό με τις μπυρες και την παλιοπαρέα και το ποδόσφαιρο δεν έχει καμία βάση. Αν είχε παρτουζες με τις γειτόνισες και ότι θυληκό φαντασιώνεται ο κάθε άντρας μπορεί να είχε μια συνάφεια με το Sex and the City!

    2. Βασικά εγώ ήθελα να πω πως η πορνογραφία είναι αρκετά πιο ακίνδυνη και πιο straight. Ποτέ δεν παρουσιάστηκε ότι μπορεί να σου λύσει τα προβλήματα. Οι διάλογοι είναι άθλιοι και ουτε για καμάκι δε μπορείς να κλέψεις καμια ατάκα. Οι άντρες μεταξύ τους λένε συχνά τις σουπερ ατέκες Γκουσγκουνη, αλλά όλοι ξέρουμε ότι με τέτοια δε παιζει να βρειβρεις γκόμενα! Το πορνό το βλέπει ο αντρας (ας δεχτουμε) για αυτό ακριβως που είναι, δεν υπάρχουν υποσυνείδητα νοήματα, κανένα στορυ που να μπορεί να το συνδέσει με την πραγματικότητά του ο καθένας και να αποτελέσει πρότυπο. Βέβαια σίγουρα δε σε προβληματιζει ενεργητικά δλδ να σε ωθήσει να σκεφτεις πράγματα.

    Αντίθετα το Sex and the City και πιθανώς πολλές άλλες τέτοιας κατηγορίας δήθεν απελευθερωμένες σειρές, έχουν και στορυ και δυνατους χαρακτηρες που επιδιώκουν να ταυτίστουν με ανθρώπινες φιγουρες που έχουμε γύρω μας (όχι όλες τις πλευρές των προσωπικοτήτων τους απλά μερικές) με συνήθειες και τρόπο σκέψης. Ο προβληματισμός που προκαλείται αφορά στο πόσο ταιριάζω εγώ (π.χ μια τηλεθεάτρια) με τον χαρακτήρα που μου μοιαζει περισσότερο απο αυτους που μου παρουσιάζονται. Μπορεί στην ψυχοσυνθεση να υπάρχουν κοινά, όμως όλα τα άλλα αποτελουν απλα απωθημένα και καταναλωτικά πρότυπα όπως καλά ειπωθηκε.

    Αυτό όμως που είναι πιο σημαντικό νομίζω, είναι ότι τελικά αυτή η «απελευθέρωση» των γυναικών είναι η μεγαλύτερη σκλαβιά τους. Εμπορευματοποιήθηκε πλήρως, εντάχτηκε πλήρως στις ανάγκες τις αγοράς και τελικά αντί για χειραφέτηση προσωπικότητας – που ήταν και το ζητουμενο για να ξεφύγουν από την «αντροκρατία» – έχουν καταντήσει τα μεγαλύτερα σύγχρονα θύματα.

    Είναι ώρες που καταλαβαίνεις ότι η κοινωνία δεν προχωρά, δεν προοδευει, απλά η αγορά χρειάζεται περισσότερους πελάτες, περιοσσότερα θύματα (βλέπε ισότητα φύλλων, ισότητα φυλών…)

  5. η ιδεολογία, η αισθητική και η ηθική του cosmopolitan επί σκηνής! ένα τέράστιο τίποτα που ωθεί σε δόσεις και δάνεια προκειμένου να αποκτήσει (η γυναίκα) τις γόβες που θα οδηγήσουν γονατιστο στα ποδια της τον άντρα που θα της προσφέρει γόβες δια βίου, αλλά και ένα με΄γαρο να τις στεγάσει. τίποτα παραπάνω και ΄τιποτα λιγότερο, μόνο κάτι παρόμοιες (φίλες) όπου θα βαυκαλίζεται για τα αποκτήματα. ερως μηδέν, μυαλό μηδέν, σχέση μηδέν, σεξ παγετού, και ολα μου τα δικαιώματα στην πυρά, αν απελευθέρωση σημαίνει αυτό΄το έκτρωμα, τρέιλερ για κακόγουστα πανάκριβα ρούχα.

  6. ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΠΛΩΜΑΤΩΝ

    (Από σημερινή συζήτηση μεταξύ Ελλήνων Διπλωματών, εν ενεργεία και συνταξιούχων, μεταξύ των οποίων ο Χρήστος Μπότζιος και ο Γιάννης Καμπόλης, σε καφενείο της οδού Βαλαωρίτου, 100 μέτρα από το Υπουργείο Εξωτερικών)

    – Μα όταν γίνεται κρίση του Ανώτατου Υπηρεσιακού Συμβουλίου, ο Εισηγητής που υπογράφει την εισήγηση για να κοπεί κάποιος υπάλληλος, δεν σημαίνει ότι πιστεύει αυτά που λέει..

    – Και γιατί τα λέει, και γιατί τα υπογράφει;

    – Μα έτσι του λέει η Υπηρεσία να κάνει.

    – Τι του λέει να γράψει ή να πεί; Ότι ο κρινόμενος είναι βλάκας;

    – (Χρήστος Μπότζιος) Ναί έτσι έιναι; Είναι η γνώμη της υπηρεσίας.

    – Και αφού όλα τα στοιχεία του φακέλου λένε για το αντίθετο; Τότε ο Εισηγητής γιατί δεν γράφει πριν από την υπογραφή του «Με εντολή του Υπουργού» ή «Με εντολή της Ντόρας Μπακογιάννη», ώστε να φαίνεται ποιανού ιδέα είναι;

    – Μα έτσι γίνονται τα πράγματα στο Υπουργείο Εξωτερικών.

    – Δεν κατάλαβα, πως γίνονται τα πράγματα στο Υπουργείο Εξωτερικών;

    – Την Εισήγηση στο Ανώτατο Υπηρεσιακό Συμβούλιο, ως προς το ποιος θα προαχθεί και ποιος θα κοπεί δεν την γράφει ο Εισηγητής, την γράφει ένας υπάλληλος στη ΣΤ1 Διεύθυνση Προσωπικού του Υπουργείου Εξωτερικών, με απόλυτη ανωνυμία.

    – Μα καλά κύριε Μπότζιε, δεν είναι κρίμα που ο ελληνικός λαός πιστεύει ότι εκπροσωπείται στο εξωτερικό και στις διπλωματικές σχέσεις από έμπειρους διπλωμάτες , που έχουν το θάρρος της γνώμης τους…

    – Μα έτσι γινόταν πάντα στο Υπουργείο Εξωτερικών.

    – Ναι αλλά μήπως για το λόγο αυτό δεν έχει βρεθεί ακόμα λύση στο Σκοπιανό, δεν έχει βρεθεί η παραμικρή λύση στα θέματα με την Τουρκία, μήπως για το λόγο αυτό έχει αναβαθμιστεί ο ρόλος της Τουρκίας σαν περιφερειακής υπερδύναμης και εμείς πετυχαίνουμε να κάνουμε μόνο καμπάνιες για το Σάκη Ρουβά στη Γιουροβίζιον, ή κάνουμε εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης και αντί των προσκεκλημένων αρχηγών κρατών στους οποίους υπολογίζαμε να έρθουν, βρεθήκαμε μόνο με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ και θαυμάζαμε με τι φορέματα ήρθαν η κυρία Καραμανλή και η κυρία Μπακογιάννη;

    – Να τώρα ήρθε και ο πρέσβης κύριος Γιάννης Καμπόλης. Γειά σας κύριε Καμπόλη.

    – Γειά σας.

    – Πέστε κύριε Καμπόλη, εσείς που έχετε διατελέσει και Διευθυντής της ΣΤ1 Διεύθυνσης του Υπουργείου Εξωτερικών, η γνώμη που εκφράζει ο εισηγητής στο Ανώτατο Υπηρεσιακό Συμβούλιο, είναι προσωπική γνώμη του, η η γνώμη που του επιβάλλουν οι υπηρεσιακοί παράγοντες να υποστηρίξει.

    – (Γιάννης Καμπόλης) Δεν είναι προσωπική η γνώμη του΄, είναι υπηρεσιακή.

    – Δηλαδή τα στοιχεία του φακέλου, συνηγορούν στο να προαχθεί ο υπάλληλος, και απλά υπάρχει αντίθεση της ΣΤ1 Διεύθυνσης προσωπικού, ο Εισηγητής θα γράψει ότι ο κρινόμενος είναι «βλάκας».

    – (Γιάννης Καμπόλης) Δεν είναι προσωπική η γνώμη του, είναι υπηρεσιακή.

    – Μα καλά τότε, ο εκπρόσωπος της Ένωσης Διπλωματικών Υπαλλήλων,που είναι παρών στη συνεδρίαση της κρίσης προαγωγών, γιατί δεν παίρνει το λόγο, γιατί δεν ανοίγει το στόμα του.

    – Δεν είναι προσωπική η γνώμη του, είναι υπηρεσιακή.

    – Και εγώ που ποτέ δεν υπέγραψα κάτι που ήταν αντίθετο με τις αρχές μου, με τα πιστεύω μου, με τη συνείδησή μου, με την πεποίθηση που είχα σχηματίσει για το θέμα, παρά μόνο εκτός αν έβαζα προηγουμένως το «Με εντολή του Υπουργού» τι ήμουν;

    – (Χρήστος Μπότζιος και Γιάννης Καμπόλης μαζί) ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ Η ΓΝΩΜΗ, ΕΙΝΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΗ.

  7. Πες τα ρε Μ.Μ.
    Περιμένουμε και μια αντίστοιχη ανάλυση για το «The walking dead», την καινούρια σειρά με τα ζόμπι.
    «Τσόντα παλαιάς κοπής», lol !

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: