αριστερή αντιπολίτευση ή … όχι-ακριβώς- αριστερή (συγ)κυβέρνηση;

Μετά τις τοπικές εκλογές και στο μικρό (αλλά πολιτικά σημαντικό) ομόσπονδο κρατίδιο του Αμβούργου το Αριστερό Κόμμα της Γερμανίας (Die Linke) κατέχει έδρες σε τέσσερα κρατίδια της πρώην Δυτικής Γερμανίας και έχει πάψει πλέον να μπορεί να αντιμετωπιστεί ως παράπλευρο σύμπτωμα της οδυνηρής μετάβασης των κατοίκων της πρώην ανατολικής Γερμανίας στον «πολιτισμένο» κόσμο, όσο κι αν αρκετοί εκπρόσωποι της δεξιάς και της συντηρητικής πτέρυγας των σοσιαλδημοκρατών αρνούνται να το συνειδητοποιήσουν (το Αριστερό Κόμμα είναι πλέον παρόν εκτός από το ομοσπονδιακό κοινοβούλιο σε δέκα τοπικά κοινοβούλια, όπου έχει συνολικά περισσότερες άπο 200 έδρες, περισσότερες από τους Πράσινους ή τους Φιλελεύθερους (FDP)).

Όπως και στο κρατίδιο της Έσσης έτσι και στο Αμβούργο η είσοδος του Αριστερού Κόμματος στο τοπικό κοινοβούλιο σε συνδυασμό με την μεγαλύτερη ή μικρότερη πτώση των χριστιανοδημοκρατών και την σχετικά μικρή άνοδο των σοσιαλδημοκρατών θέτει σοβαρό πρόβλημα στον σχηματισμό κυβερνήσεων. Με αυτό το δεδομένο ο πρόεδρος του σοσιαλδημοκρατικού SPD Kurt Beck άφησε ανοιχτό το παράθυρο συνεργασίας ανάμεσα στο σοσιαλδημοκρατικό και το Αριστερό Κόμμα στην Έσση και εκπρόσωποι του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος αντέδρασαν απειλώντας στην περίπτωση αυτή να τινάξουν στον αέρα τον μεγάλο συνασπισμό που κυβερνά σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Δεν είναι λοιπόν παράδοξο που στα αστικά μέσα ενημέρωσης έχει ανάψει η συζήτηση σχετικά με τα χαρακτηριστικά του Αριστερού κόμματος και της ψήφου σε αυτό.

Χαρακτηριστικό αυτής της συζήτησης παραμένει η αντιμετώπιση του Αριστερού Κόμματος ως παροδικού (και πολύ αρνητικού) φαινομένου· στην καλύτερη περίπτωση (υποτίθεται ότι) πρόκειται για κόμμα που επωφελείται με την δημαγωγική / λαϊκίστική του ρητορική από την διαμαρτυρία, που συσσωρεύεται, στην χειρότερη για απολίθωμα της DDR που έχει στηθεί με ακατανόητο τρόπο ξανά στα πόδια του και κυκλοφορεί ελεύθερο ανάμεσά μας. Ωστόσο, όσο η προέλαση του Αριστερού Κόμματος συνεχίζεται, αυτή η στάση δείχνει φανερά τον παραλογισμό της (η βαθιά αντιδημοκρατική, ακόμα και με όρους καπιταλιστικής δημοκρατίας, απαξίωση των πολλών εκατοντάδων χιλιάδων ψηφοφόρων του αριστερού κόμματος δεν μοιάζει να απασχολεί ιδιαίτερα). Και καθώς το ερώτημα που τίθεται πλέον επιτακτικά είναι αν το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα θα συνεργαστεί με το Αριστερό Κόμμα για την συγκρότηση κυβερνήσεων, η συζήτηση μετατοπίζεται· μετατοπίζεται και δυσκολεύει για το κόμμα της αριστεράς, καθώς ο δρόμος των κυβερνητικών συνεργασιών δεν είναι στρωμένος με κόκκινα γαρύφαλλα.

(Επεξηγηματική παρένθεση: στην Γερμανία, τόσο σε ομοσπονδιακό όσο και σε κρατιδιακό επίπεδο οι μονοκομματικές κυβερνήσεις είναι μάλλον η εξαίρεση. Ιστορικά έχουν διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια τρία σχήματα συνεργασίας: Χριστιανοδημοκράτες (CDU/CSU) και Φιλελεύθεροι (FDP), Σοσιαλδημοκράτες (SPD) και Πράσινοι (Grüne), μεγάλος συνασπισμός (CDU/CSU & SPD)· τα δύο πρώτα παρουσιάζουν μεγάλη σταθερότητα ενώ ο μεγάλος συνασπισμός αποτελεί μάλλον λύση ανάγκης. Η είσοδος του Αριστερού Κόμματος στα κοινοβούλια κλονίζει ακριβώς την δυνατότητα συγκρότησης σταθερών συνασπισμών και δεδομένης της (αρχικής) απροθυμίας του SPD να συνεργαστεί μαζί του ωθεί είτε στην δοκιμή νέων σχημάτων (CDU και Πράσινοι στο Αμβούργο, πρόταση για συνεργασία μεταξύ SPD, Πρασίνων και FDP στην Έσση) είτε σε μεγάλους συνασπισμούς, που αποδεικνύονται πολύ προβληματικοί για το προφίλ και των δύο μεγάλων κομμάτων.)

Στο πλαίσιο της προβληματικής της κυβερνητικής συνεργασίας του κόμματος Die Linke δύο επίκαιρα γεγονότα αποκτούν ιδιαίτερη σημασία.

Το πρώτο είναι οι απεργίες των εργαζομένων στα μέσα μαζικής μεταφοράς στο Βερολίνο. Το κρατίδιο του Βερολίνου είναι το μοναδικό που κυβερνάται από κόκκινο-κόκκινο συνασπισμό, δηλαδή από το SPD και τo Αριστερό Κόμμα.* Οι πολιτικές επιλογές της τοπικής κυβέρνησης έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με το πολιτικό πρόγραμμα του αριστερού κόμματος (καθιέρωση κατώτατου μισθού, σημαντικές αυξήσεις μισθών, μείωση των ωρών εργασίας). Οι πρόσφατες προειδοποιητικές απεργίες στα μέσα μαζικής μεταφοράς, οι εργαζόμενοι των οποίων ζητούν αυξήσεις 8%, και το ναυάγιο των συνομιλιών με την τοπική κυβέρνηση υπενθυμίζουν με χαρακτηριστικό τρόπο την απόσταση αυτή.

Το δεύτερο γεγονός είναι η απομάκρυνση της βουλευτίνας Christel Wegner, στελέχους του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος (DKP), η οποία είχε εκλεγεί με τις λίστες του αριστερού κόμματος στο κοινοβούλιο της Κάτω Σαξονίας.** Από εκτενή συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον πρώτο κρατικό τηλεοπτικό σταθμό (ARD) προβλήθηκαν επιλεκτικά κυρίως τα σημεία στα οποία η Wegner αναφέρεται χωρίς τον δέοντα καταγγελτικό τρόπο στην Στάζι και στην οικοδόμηση του τείχους. Παρόλο που η Wegner λίγο αργότερα στην εφημερίδα TAZ ανασκεύασε εν μέρει τις δηλώσεις της, η αντίδραση του κόμματος Die Linke ήταν σχεδόν άμεση: αποστασιοποιήθηκε ρητά από τις δηλώσεις της βουλευτίνας και την απομάκρυνε από την κοινοβουλευτική του ομάδα στην Κάτω Σαξονία, ενώ ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο Gregor Gysi απέκλεισε κάθε πιθανότητα συνεργασίας με το DKP στο μέλλον (βλ. το ρεπορτάζ της TAZ).

Το δεύτερο αυτό επεισόδιο, στο οποίο χρεώνεται εν μέρει και το μονοψήφιο τελικά ποσοστό στο Αμβούργο, υπενθυμίζει μια υπαρκτή αντιπαράθεση στους κόλπους του αριστερού κόμματος ανάμεσα στα παλιά μέλη του SED (το Κόμμα της πρώην ανατολικής Γερμανίας) και στα μέλη και στελέχη του κόμματος της αριστεράς τα οποία δεν έχουν κανέναν λόγο να μην είναι ιδιαίτερα επικριτικά απέναντι στο καθεστώς της DDR (ενδιαφέρουσα σχετική ανάλυση από αστική σκοπιά στην FAZ). Η αντιπαράθεση αυτή που αφορά την κριτική αποτίμηση της εμπειρίας του σοσιαλισμού στο «ανατολικό μπλοκ» έχει βαρύτητα και στην πολιτική αντιπαράθεση εδώ και τώρα, καθώς το κόμμα της αριστεράς βάλλεται διαρκώς χαρακτηριζόμενο ως «συνέχεια του SED». Ωστόσο δεν πρόκειται για μια ανοιχτά εκδηλωμένη πολτικοῑδεολογική σύγκρουση. Το αντίθετο· η κυρίαρχη τάση στους κόλπους των ηγετικών στελεχών γενικά και της βάσης τουλάχιστον στην πρώην δυτική Γερμανία είναι η ολοκληρωτική αποποίηση της κληρονομίας της DDR. Όσο και αν δεξιοί και σοσιαλδημοκράτες χρησιμοποιούν τον μπαμπούλα της για να ξορκίσουν το κόμμα της Αριστεράς η κληρονομία της πρώην ανατολικής Γερμανίας δεν μοιάζει αυτή την στιγμή να θέτει σοβαρά διλήμματα στο Αριστερό Κόμμα. Από την άποψη αυτή ο δρόμος της συμμετοχής του Αριστερού Κόμματος στο «εντελώς επίσημο πολιτικό σκηνικό» είναι ορθάνοιχτος.

Αντίθετα ο τρόπος της συγκυβέρνησης στο Βερολίνο, γεννά στο επιτυχημένο εκλογικά Αριστερό Κόμμα ένα κρίσιμο ερώτημα. Όσο κάθε προοπτική κυβερνητικής συνεργασίας αποκλειόταν εκ μέρους του SPD, ήταν δυνατόν για το Αριστερό Κόμμα να προβάλλει αφενός το προφίλ του «σοβαρού» πολιτικού παράγοντα που είναι έτοιμος να συμβάλει σε μια συγκυβέρνηση, αποκλείεται όμως από αυτήν, λόγω των προκαταλήψεων και της συντηρητικής πολιτικής του SPD, και την ίδια στιγμή να τονίζει ότι αποτελεί κόμμα αντιπολίτευσης, εκπροσωπώντας λαϊκές πολιτικές θέσεις, τις οποίες τα άλλα πολιτικά κόμματα θέλουν να εξορίσουν από το πολιτικό σκηνικό. Τώρα που η προοπτική συμμετοχής του σε κυβερνήσεις συνεργασίας μοιάζει όλο και πιο κοντινή (σήμερα στην Έσση, το 2009 ίσως στο Σάαρλαντ) το δίλημμα είναι αμείλικτο: αν η μόνη πολιτική που μπορεί το Αριστερό Κόμμα ως κυβερνητικός εταίρος να υλοποιήσει είναι αυτή που υλοποιείται στο κρατίδιο του Βερολίνου, τότε ας αλλάξει τουλάχιστον όνομα. Αν υπάρχουν και άλλες επιλογές, τότε γιατί δεν εφαρμόζονται και στο Βερολίνο;

Σε εντελώς αντίθετη τροχιά με την πορεία που χαράζει η γαλλική Λίγκα (βλ. το προηγούμενο ποστ μας) το Αριστερό Κόμμα στην Γερμανία, ή έστω ο ηγετικός του πυρήνας, έχει μπει προφανώς σε τροχιά να διεκδικήσει μια θέση σε κυβερνήσεις συνασπισμού. Το παράδειγμα του Βερολίνου δείχνει ότι σε αυτή την περίπτωση το Αριστερό Κόμμα γίνεται το αριστερό άλλοθι μιας ολοφάνερα νεοφιλελεύθερης / αντιλαϊκής πολιτικής.

Δεν ισχυριζόμαστε ότι το ζήτημα έχει κλείσει και το Αριστερό Κόμμα της Γερμανίας πρέπει να θεωρείται απλώς ένα όχι και τόσο ξεθωριασμένο κόκκινο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Με το Κόμμα της Αριστεράς έχουν συνδεθεί οι προσδοκίες πολιτικής έκφρασης σημαντικού αριθμού εργαζομένων και ανέργων που βλέπουν την γερμανική οικονομία να καλπάζει και τα δικά τους εισοδήματα και δικαιώματα να συρρικώνονται, αντικρίζουν με τρόμο την όλο και βαθύτερη εμπλοκή του γερμανικού στρατού στις πολεμικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ και ανατριχιάζουν με την θωράκιση του κράτους παρακολούθησης και καταστολής. Επισημαίνουμε ωστόσο ότι ο εγκλωβισμός του Κόμματος της Αριστεράς στην συγκυβερνητική λογική — γενικά, αλλά και ειδικά στην Γερμανία, όπου η παρουσία μιας αριστεράς πιο κόκκινης από το SPD άλλα όχι απονομιμοποιημένης όπως το DKP είναι ένα νεογέννητο πείραμα — βάζει πολύ στενά όρια, αν το επιδιωκόμενο βεβαίως είναι η συγκρότηση μια ριζοσπαστικής αριστεράς με υπολογίσιμη κοινωνική δυναμική. Δεν αγνοούμε ότι ειδικά στην Γερμανία, όπου δεν υπήρχαν μέχρι στιγμής κοινοβουλευτικά κόμματα που να είναι μόνο κόμματα αντιπολίτευσης, η ισορροπία ανάμεσα στην πλήρη ενσωμάτωση στην αστική πολιτική αφενός και στην πλήρη απονομιμοποίηση και περιθωριοποίηση αφετέρου είναι αρκετά δύσκολη. Αυτό είναι όμως το στοίχημα του Αριστερού Κόμματος.

Όσον αφορά τα αριστερά πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα ίσως αυτή η παρατήρηση να μην είναι εντελώς άσχετη.

*Για τα προβλήματα κατά την συγκρότηση του κόμματος Die Linke με την συγχώνευση του PDS (Κόμμα του Δημοκρατικού Σοσοαλισμού) και του WASG (Εναλλακτική Ψήφος για την Κοινωνική Δικαιοσύνη [σε ελεύθερη απόδοση]) στο Βερολίνο και για τις αντιδράσεις εκ μέρους της WASG Βερολίνου λόγω της συντηρητικής πολιτικής που εφάρμοζε ο κόκκινος-κόκκινος συνασπισμός αποτελούμενος τότε από το SPD και το PDS, βλ. ένα παλαιότερο (2006) άρθρο στο Linksnet και ένα αναλυτικό κριτικό άρθρο στο δίκτυο Basis-Demokratie.

** Για το θέμα είχε γράψει σχετικά και ο a8lios, αναδημοσιεύοντας άρθρο του Ριζοσπάστη: η οπτική της αντικομμουνιστικής υστερίας που προβάλλει το άρθρο, ακολουθώντας εν πολλοίς την γραμμή της εφημερίδας Junge Welt, μας φαίνεται μάλλον ρηχή. Δεν αποτελεί απαραίτητα παράδοση άνευ όρων στην αστική προπαγάνδα η κριτική στάση απένταντι στους κατασταλτικούς μηχανισμούς της DDR, όπως δεν αποτελεί και σοβαρό πολιτικό λόγο η δαιμονοποίησή τους και μόνο.

Advertisements

14 Σχόλια to “αριστερή αντιπολίτευση ή … όχι-ακριβώς- αριστερή (συγ)κυβέρνηση;”

  1. Δύο χαλαρά συνδεόμενες ερωτήσεις
    που πηγαίνουν από τη Γερμανία στην Ελλάδα.
    Πρώτον, υπάρχει ουσιαστική πολιτική συζήτηση
    στο εσωτερικό του Αριστερού κόμματος
    για αυτά τα διλήμματα του κυβερνητισμού, γενικώς,
    και για την εφαρμοζόμενη πολιτική στο Βερολίνο,
    ειδικώς;
    Δεύτερον, θεωρείτε όντως υπαρκτό,
    αυτή τη στιγμή ή μεσοπρόθεσμα,
    έναν ανάλογο κίνδυνο λογικής συγκυβέρνησης
    από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα;
    Συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ, εννοείται,
    τώρα που έχει μπει σε τροχιά συρρίκνωσης,
    ενώ αντίθετα ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο
    φαίνεται ότι γίνεται πολύ σημαντική εκλογική
    δύναμη, αλλά και προβάλλεται σχεδόν
    προκλητικά από τα ΜΜΕ, την ίδια
    ώρα που η πλειοψηφία και η ηγεσία
    αρνούνται τη δυνατότητα κυβερνητικής συνεργασίας
    με το ΠΑΣΟΚ;
    Η δεύτερη ερώτηση αναγνωρίζω ότι
    απομακρύνεται από τη θεματική
    του κειμένου,
    αλλά όχι από τη θεματική του ιστολογίου,
    καθώς σχετικές νύξεις θα μπορούσαν
    να αναγνωστούν και στο προηγούμενο κείμενο
    για τη Λίγκα. Αν πάντως δε θέλετε
    να μπείτε σε συζήτηση τώρα για το δεύτερο ερώτημα,
    απολύτως κατανοητό.

  2. Στην πρώτη ερώτηση η απάντηση είναι «περίπου» και «ναι». Στο επίσημο λόγο του το Αριστερό Κόμμα δεν αρνείται ποτέ την προθυμία του να συμμετέχει σε κυβερνήσεις συνασπισμού. Δεν ξέρω αν στην βάση υπάρχει προβληματισμός για το πόσο διαφορετικός είναι ο ρόλος και η πολιτική ενός κόμματος αριστερής αντιπολίτευσης και ενός κόμματος σοσιαλδημοκρατικής συγκυβέρνησης, αλλά στην κορυφή αυτός ο προβληματισμός δεν εκφράζεται, καθώς ακόμα η συζήτηση περιστρέφεται κυρίως γύρω από την θεωρητική δυνατότητα / σκοπιμότητα συνεργασίας με το Αριστερό Κόμμα. Όσο για το Βερολίνο,ακόμα και ο προέδρος του κόμματος ο Lafontain έχει εκφραστεί αρκετές φορές επικριτικά για την πολιτική που ακολουθεί το κόμμα του εκεί. Μια πολύ ενδιαφέρουσα και ενδεικτική σύγκρουση που αναμένεται είναι αυτή εν όψει της ψήφισης της ευρωπαϊκής συνταγματικής συνθήκης. Το Αριστερό Κόμμα είναι εναντίον το SPD υπέρ. Το κρατιδιο του Βερολίνου πρέπει να πάρει θέση (βλ. σύντομα εδώ).
    Στην δεύτερη ερώτηση η απάντηση ούτε σύντομη μπορεί να είναι ούτε τόσο ξεκάθαρη. Οι δηλώσεις Αλαβάνου στο τέλος του συνεδρίου για «κυβέρνηση με αριστερή πλειοψηφία», μπορεί να είναι απλώς προπαγανδιστικό τρυκ και να πρέπει να εκληφθεί απλώς ως τέτοιο. Μπορεί όμως και όχι. Άλλωστε το δεδομένο που επισημαίνεις: συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ, ενδυνάμωση του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει ένα επιχείρημα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ σε περίπτωση που (όλα υποθετικά) η δυνατότητα συγκρότησης κυβέρνησης συνασπισμού με το ΠΑΣΟΚ γίνονταν απτή πραγματικότητα.

    υγ. Τι γίνεται στην νήσο; Τώρα με τον «κομμουνιστή πρόεδρο» που έχετε;

    Προσθήκη κατόπιν εντατικής ηλεκτρονικής επικοινωνίας ανάμεσα στα «ΜαυραΧαλια»:
    Η συνάφεια μεταξύ Linke και ΣΥΡΙΖΑ είναι προφανής. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο Συνασπισμός στο συνέδριό του έδωσε το λόγο μόνο στον εκπρόσωπο του Linke, χειρονομία που ενόχλησε τις υπόλοιπες ξένες αντιπροσωπίες (μεταξύ των οποίων και την LCR). Ωστόσο η σύντομη απάντησή μας είναι προφανώς ανεπαρκής. Θα επανέλθουμε λοιπόν στο ζήτημα με εκτενέστερο σχόλιο ή και post. Ούτως ή άλλως με τα τελευταία μας post κλωθογυρίζουμε διαρκώς το «πρόβλημα» ΣΥΡΙΖΑ και πρέπει / θέλουμε κάποια στιγμή να διαλεχθούμε ευθέως μ’ αυτό.

  3. Περιμένω την ανάλυση για τον ΣΥΡΙΖΑ
    ακριβώς γιατί το κλωθογυρίζετε
    (και το κλωθογυρίζει η ελληνική
    αριστερά γενικότερα). Κρίνοντας
    από τις δηλώσεις του Τσίπρα
    και την πλειοψηφία του ΣΥΝ
    δεν έχω πειστεί ότι μεσοπρόθεσμα
    θέλουν μία τέτοια συνεργασία.
    Ίσως είναι και στρατηγικά άστοχη.
    Αλλά δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο
    να συνεργάζονταν με ένα κομμάτι που θα
    έφευγε (υπό ποιους όρους;) από το
    φθαρμένο παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ.
    Νομίζω ότι αναπτύσσεται μία εν μέρει
    ανοικτή δυναμική που θα μπορούσε
    υπό όρους να κινηθεί σε μη αναμενόμενες
    κατευθύνσεις. Μία καθεστωτική αριστερά
    του 20% στην επόμενη βουλή θα επιφέρει
    ενδεχομένως ουσιαστικούς τριγμούς στη
    σημερινή κατάσταση.

    Τα σχετικά με τον ‘κομμουνιστή
    ηγέτη’, ‘σύντροφο’ Δημήτρη Χ.
    είναι, από μία σκοπιά,
    ένα από τα πιο πικροαστεία
    ανέκδοτα του τελευταίου καιρού.
    Από την άλλη, με προβληματίζει
    έντονα το γεγονός ότι η πολύ μεγάλη
    πλειοψηφία της ντόπιας αριστεράς,
    ακόμη κι αυτής που έχει ψήγματα αντιεθνικισμού,
    τον στηρίζει περισσότερο ή λιγότερο κριτικά.
    Απ’έξω όλα κρίνονται εύκολα…
    Το πρόβλημα είναι ότι η ΑΚΕΛική
    και ευρύτερη τοπική αριστερά
    δεν έχει αυτή τη στιγμή
    ξεκινήσει καμία ουσιαστική διεργασία
    για το τι μπορεί να σημαίνει μία εναλλακτική
    αριστερή πρόταση σήμερα. Όποτε κυρίως,
    όπως λένε, ‘προσαρμόζονται στα τοπικά
    δεδομένα’ μίας συντηρητικής κοινωνίας.
    Ενδεικτικά, βγήκε σε ευρωμέλετες
    η πιο θρησκόληπτη κοινωνία της ΕΕ
    και ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ η Πολωνία.
    Γι’αυτό και ο νέος πρόεδρος
    διακήρυξε προεκλογικά την καλή ελληνορθόδοξη
    συνείδησή του.
    Ωστόσο, φαίνεται ότι υπάρχει
    μία νέα δυναμική στο Κυπριακό,
    άρα δεν ήταν τόσο ανεδαφικές οι ελπίδες
    που στήριξαν κάποια κομμάτια της Αριστεράς
    στον ‘σύντροφο.’ Θα δείξει.
    Επίσης, είναι ευχάριστο να βλέπεις
    κόκκινες σημαίες στην κεντρική
    είσοδο του τοπικού πανεπιστημίου.
    Όχι κάτι ιδιαίτερα σύνηθες.
    Ευχάριστο και το ότι γίναν
    τσατάλια τα νεύρα τοπικών
    μαύρων δεξιών που φώναζαν ‘μα είναι
    δυνατό να βγάζουμε κομμουνιστή
    πρόεδρο μετά την κατάρρευση της Σοβ. Ένωσης;’
    και άρχισαν ‘ανέκδοτα’
    του τύπου ‘από αύριο αλλάζουμε
    τις Μερσεντές με παλιά καλά Λάντα’,
    ‘τρέχω να πάρω τουρκική υπηκοότητα
    πριν υπάρξει συνωστισμός’ κ.α.
    Υπάρχει μία ιστορία πίσω από
    όλα αυτά, και πράγματα που σε αριστερούς
    απέξω φαίνονται ανούσια (ουσιαστικά το ΑΚΕΛ
    εκφράζει πολιτικά κάτι αντίστοιχο του ΠΑΣΟΚ)
    αποκτούν διαφορετικό νόημα σε συγκεκριμένες συνθήκες.

  4. Ο Λύκος της Στέππας Says:

    Νομίζω ότι αναλύετε με επάρκεια το δίλημμα τόσο του συνολικού γερμανικού πολιτικού σκηνικού όσο και της ίδιας της Die Linke όσον αφορά τη συσσωμάτωσή της/τον εισοδισμό της (από τις αντίστοιχες οπτικές γωνίες). Όμως, εάν μου επιτρέπετε, θα επισήμαινα ότι το κείμενο πάσχει στο ότι μοιάζει να θεωρεί τον αναγνώστη καλά ενημερωμένο για το σημασιολογικό συγκείμενο, το context νεοελληνηστί, της τρέχουσας γερμανικής πολιτικής: λείπει η υπόμνηση ότι η άνοδος της αριστεράς οφείλεται, σε ορισμένο (σημαντικό κατ’εμέ) βαθμό, στην στροφή προς τα δεξιά από μέρους όλων των υπολοίπων.

    Προ ημερών έτυχε να είμαι μαζί με την αγαπημένη μου στα μέρη σας, στην Δρέσδη, όπου είδαμε διάφορα χαριτωμένα–θα τα μάθατε. Το εντυπωσιακότερο, όταν μετά τις διαδηλώσεις των αντιφασιστών (όλων) και των αριστερών κομμάτων (όλων) πέσαμε αναπόφευκτα και πάνω στην πορεία του NPD , ήταν οι κυρίες με τα φουλάρια και τα ταγιέρ ανάμεσα στους σκίνχεντ–εάν με εννοείτε.

  5. @alkioup (από ένα άλλο ΜαυροΧαλι για το ζήτημα ΣΥΡΙΖΑ): πριν από την όποια απάντηση, θελω να επανατοποθετήσω κάποιες σταθερές αυτης της κουβέντας για να μη δημιουργηθεί και η όποια εντύπωση υπεκφυγής: η προοπτική μιας «συγκυβέρνησης» ΔΕΝ είναι απλά «ανοιχτό ενδεχόμενο» για το ΣΥΝ, είναι το πρόγραμμά του: οι δηλώσεις Αλαβάνου είναι απόλυτα σύστοιχες με την πολιτική απόφαση του συνεδρίου περί «προοδευτικής διακυβέρνησης» και την προτεραιότητα διαμόρφωσης αντίστοιχου κυβερνητικού «προγράμματος» -γραμμές που φαινεται να διαμορφώνουν και τη διαχωριστικη γραμμή με τις διαφορετικές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ που μιλάνε για προτεραιότητα σύνδεσης με τα κοινωνικά κινήματα.
    Σε κάθε περίπτωση δια της εις άτοπον απαγωγής -και σε πεισμα των σκοπίμως θολών αυτών διατυπώσεων, περί «αριστερών πλειοψηφιών» και «προοδευτικών διακυβερνήσεων», χωρίς τη συμμετοχή του ΚΚΕ και με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ για την ώρα στη γωνία (βλ. κι εδώ) δε μπορούν παρά να σημαίνουν ή αυτοδυναμία ΣΥΝ (…) ή συγκυβέρνηση με ΠΑΣΟΚ.
    Άρα θαρρώ πως η όποια «ανοιχτή δυναμική» βρίσκεται ένα βήμα παρακάτω: ποιές αντιθέσεις και ποιές διαχωριστικές γραμμές θα επαναπροσδιοριστούν σε αυτήν την καθ’όλα αντιφατική πορεία στην οποία διαφορετικά υποκείμενα φαίνονται να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους με διαφορετικές και εν πολλοίς αντικρουόμενες πολιτικές στοχεύσεις.
    Επανατοποθετηθέντος του ερωτήματος επιφυλάσσομαι για μια προσεχή, πιο συλλογική επεξεργασία προς συζήτηση.

  6. προς Steppenwolf: Δεν έχεις άδικο. Προαφανώς παρασύρθηκα από το γεγονός ότι η σχετική συζήτηση μας έχει απασχολήσει και σε προηγούμενα ποστ, όπου θίγεται και η γενική δεξιά στροφή της πολιτικής σκηνής στην Γερμανία, η οποία ολοφάνερα αφήνει ένα σημαντικό κενό, καθώς οι ψηφοφόροι δεν την ακολουθούν πιστά.

    Οι κυρίες με τα ταγιέρ (και κύριοι αναλόγως ενδεδυμένοι να φανταστώ;) στην νεοναζιστική πορεία στην Δρέσδη πρέπει ίσως να αποδοθούν και στην δουλειά από την βάση και με κοινωνικό προσανατολισμό που έχουν εξαπολύσει (sic) οι νεοναζί; Δεν είναι ασήμαντο το φαινόμενο, καθώς ενίοτε νομιμοποιεί τους νεοναζί σε γειτονιές και συνοικίες.

    υγ. Για να ενημερώσουμε αυτούς που δεν γνωρίζουν σε ποια γεγονότα αναφέρεσαι: στην Δρέσδη οι νεοναζιστικές οργανώσεις επεδίωξαν να «τιμήσουν» στις 11 Φεβρουαρίου τον βομβαδρισμό της Δρέσδης, ελπίζοντας σε μια επανάληψη της περσινής μεγάλης πορείας. Η πορεία δεν ήταν μεγαλύτερη της περσινής, κρίσιμης σημασίας ήταντη φορά ήταν η γενική αντιφασιστική κινητοποιήση (για λεπτομέρειες βλ. στην αντιφασιστική ιστοσελίδα venceremos και το ρεπορτάζ στην ιστοτελίδα endstation-rechts, όπου και αναφορές στην σύνθεση των συμμετεχόντων στην νεοναζιστική πορεία).

  7. Σηκώνει πολύ συζήτηση το Αριστερό Κόμμα στη Γερμανία σίγουρα. Με τη γενική οπτική σας συμφωνώ, σαφώς.

    Αυτό που λέτε, ότι
    «αν η μόνη πολιτική που μπορεί το Αριστερό Κόμμα ως κυβερνητικός εταίρος να υλοποιήσει είναι αυτή που υλοποιείται στο κρατίδιο του Βερολίνου, τότε ας αλλάξει τουλάχιστον όνομα. Αν υπάρχουν και άλλες επιλογές, τότε γιατί δεν εφαρμόζονται και στο Βερολίνο;»
    είναι ακριβώς έτσι, και εγώ δεν νομίζω ότι μπορεί να εφαρμόσει ριζικά διαφορετική πολιτική από εκείνη του Βερολίνου σαν συγκυβέρνηση.

    Από την άλλη είναι και η Γερμανία λίγο ιδιόρυθμη, και με αυτή την έννοια νομίζω πως καλά κάνανε κόμματα όπως το DKP ή άλλα που συμμετείχαν στις λίστες του DIE LINKE.

    Ότι εκτός του να απομακρύνουν από βουλευτή το στέλεχος του DKP απέκλεισαν και κάθε μελλοντική συνεργασία μαζί του δε το ήξερα. Ακόμα χειρότερα αν είναι έτσι.

    Το άρθρο στο Ριζοσπάστη δεν ήταν καμιά ανάλυση για να είναι πλήρης ή ρηχή. Περιγραφή των γεγονότων ήταν, άντε και με λίγη σάλτσα. Όσο για την κριτική θεώρηση της ιστορίας της DDR, κανείς δεν είναι αντίθετος. Ίσα ίσα όποιος νιάζεται για το σοσιαλισμό την επιδιώκει. Κριτική θεώρηση όμως από την πλευρά του να οικοδομήσουμε στο μέλλον έναν καλύτερο σοσιαλισμό, όχι έναν πιο ανθρώπινο καπιταλισμό.

    Και στη συγκεκριμμένη (για το κόμμα DIE LINKE μιλώντας) νομίζω πρόκειται για το 2ο.

    Ευτυχώς που βάλατε το λίνκ, γιατί αλλιώς μπορεί να πετύχαινα το πόστ μετά από τπτ βδομάδες, ανάμεσα σε πόσα στο feedreader.

    Καλή συνέχεια.

  8. προς a8lios: η Γερμανία είναι όντως πολύ ιδιόρρυθμη· ο υβριδικός «καπιταλισμός του Ρήνου», η DDR, η εξέγερση του ’68 οι συνέπειές της και η ιδεολογική-πολιτική-αστυνομική θωράκιση του κράτους στην Δυτική Γερμανία είχαν οδηγήσει τελικά στο σημείο κάθε πολιτική προσπάθεια με αναφορά στην αριστερά αριστερά του SPD να είναι εξαρχής απονομιμοποιημένη. Το Die Linke έσπασε το φράγμα αυτό. Και δεν είναι ασήμαντο. Το τίμημα της «νομιμότητας» μένει να φανεί.
    Εν αναμονή των καθοριστικών καθώς φαίνεται διαπραγματεύσεων στην Έσση…
    Με το άρθρο του Ριζοσπάστη η διαφωνία μου ήταν ότι έδινε την εντύπωση πως κάθε κριτική στην DDR είναι κατ’ ανάγκην «αντικομμουνιστική». Μπορεί όμως να διάβασα και περισσότερα από όσα όντως υπήρχαν.

    Το λινκ το είχαμε βάλει από την αρχή, αλλά για κάποιο λόγο δεν είχε εμφανιστεί. WordPress οίδε.

  9. Για καλύτερη ενημέρωση σε ότι αφορά την κυπριακή αριστερά και το ΑΚΕΛ επισκεφθείτε το proletariakon.blogspot.com

  10. Κατανοώ ότι οι υποχρεώσεις όλων είναι πιεστικές, κι ότι συχνά οι ρυθμοί του blog δεν είναι εύκολο να συγχρονισθούν με αυτούς της κοινωνίας, αλλά τέλος πάντων στην πατρίδα φαίνεται ότι υπάρχει μια πρωτοφανής ριζοσπαστικοποίηση. Συγκυριακό? Κομμάτι ενός ευρύτερου ρεύματος στην Ευρώπη για το οποίο έχει γίνει λόγος ουκ ολίγες φορές εδώ? Όπως και να’χει οι επόμενες είναι μέρες απεργίας και σύγκρουσης με το πιο αποτρόπαιο και κυνικό πρόσωπο του (νεο-ελληνικού βλέπε υβριδιακού) νεο-φιλελευθερισμού. Ας πούμε κάτι γι’αυτο, έστω 2 γραμμές.
    Πολλούς (διαδικτυακούς) χαιρετισμούς

  11. μπαμπάς της Μυρτώς Says:

    Πάντως Λουκά τα πράγματα εδώ δεν είναι ακριβώς όπως φτάνουν στην Αγγλία. Ενώ οι δημοσκοπήσεις δίνουν υπερφυσικά ποσοστά στον ΣΥΡΙΖΑ, δυστυχώς εγώ δεν βλέπω τις συνειδήσεις του κόσμου να αλλάζουν -την «πρωτοφανή ριζοσπαστικοποίηση» που λες.
    Ο ΣΥΡΙΖΑ όντως μαζεύει κόσμο στις εκδηλώσεις του, η εντύπωσή μου πάντως από την πόλη μου είναι ότι μαζεύει βασικά κόσμο που ήταν δικός του και απλώς δεν πολυ-κινούνταν/δεν πολυ-εμφανιζόταν. Βέβαια η πόλη μου είναι από τις ελάχιστες που δεν ανέβηκε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Σεπτέμβρη, οπότε ίσως να μην είναι κι ενδεικτική.
    Οπωσδήποτε οι απεργίες για το ασφαλιστικό αποτελούν σημαντική εξέλιξη, μην φανταστείς όμως κάναν Δεκέμβρη 1995 της Γαλλίας: μάλλον κάτι σαν κινητοποιήσεις 2001 κατά του νόμου Γιαννίτση για το ασφαλιστικό. Και οι διαδηλώσεις είναι μεγάλες και η συμμετοχή υψηλή, αλλά οι συσχετισμοί δεν αλλάζουν ιδιαίτερα στο ιδεολογικό επίπεδο: κυρίως άμυνα παίζουμε.
    Εν ολίγοις, έχω σοβαρές επιφυλάξεις για το αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να πιάσει ποσοστά πάνω από 9-10% στις εκλογές -ακόμα κι αν αυτές γίνουν φέτος-, και η τρίτη θέση θα παιχτεί με το ΚΚΕ. Το καθοριστικό της περιόδου είναι η δυσαρέσκεια με το πολιτικό σύστημα, αλλά αυτή δεν έχει σαφή αριστερά χαρακτηριστικά: νομίζω ότι αν είχε κάνει τώρα ο Αβραμόπουλος την κίνηση με το ΚΕΠ θα μπορούσε να επωφελείται αυτός και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ: αν ανεβαίνει τόσο ο τελευταίος, είναι γιατί προβάλλει την πειστικότερη εικόνα ανανέωσης. Τσίπρας γαρ, δεν είναι και ασήμαντο για τον πολύ κόσμο σε μια χώρα που δεν την κυβερνούν σαραντάρηδες όπως την Μακεδονία των Σκοπίων. (Εννοείται όμως ότι η αλλαγή αυτή πατάει στην προηγούμενη που έφερε εις πέρας ο Αλαβάνος, την αποσαφήνιση του πολιτικού στίγματος του Συνασπισμού)

    Εννοείται επίσης ότι όλα αυτά δεν τα γράφω με χαιρεκακία. Μακάρι να ανέβει όντως τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτό θα δημιουργήσει πολύ διαφορετικούς όρους για το κίνημα στην Ελλάδα. Απλώς αυτό που ΄δείχνουν οι δημοσκοπήσεις είναι περισσότερο η σοβαρή κρίση του ΠΑΣΟΚ. Με αυτό πάει να παίξει ο Αλαβάνος και ο Τσίπρας και κάνουν δηλώσεις για προοδευτική διακυβέρνηση: όχι για να προβάλουν τον (υπαρκτό) κυβερνητισμό τους, αλλά για να κρατήσουν και να ενισχύσουν τον αέρα που τους έχουν δώσει οι δημοσκοπήσεις, να καλλιεργήσουν προφίλ «κατάλληλου πρωθυπουργού» και λοιπές πίπες που δυστυχώς μετράνε για πολύ κόσμο του ΠΑΣΟΚ που βλέπει με συμπάθεια τον ΣΥΝ αλλά που ψηφίζει συνήθως για κυβέρνηση και όχι για να διαμαρτυρηθεί).

    ΥΓ πρωτοσέλιδο της έγκυρης Espresso χτες: σε σήριαλ θα παίξει ο Τσίπρας. Μαύρα Χάλια, πάρτε θέση

  12. Θυμήθηκα το άρθρο σας και είπα να το επικαιροποιήσω με έναν σημερινό λίβελο. Απίστευτο μένος των σοσιαλδημοκρατών μέσω της εφημερίδας – οργάνου τους εναντίων του Oscar Lafontaine εδώ.

  13. Όσο πλησιάζουν οι εκλογές στο (μικρό αλλά στην περίπτωση αυτή όχι εντελώς ασήμαντο) Saarland, τόσο θα οξύνεται η αντιπαράθεση. Το «όργανο» της δεξιάς πτέρυγας των σοσιαλδημοκρατών (κατά την γνώμη μου δεν διαβάζεται πια, σκέτη φλυαρία και γκρίζα προπαγάνδα — χίλιες φορές η FAZ στην οποία επέστεψα μετά από τρία χρόνια συνδρομής στην Zeit) έχει και στο παρελθόν, όταν το κόμμα της Αριστεράς άρχισε να έχει τις πρώτες επιτυχίες εξαπολύσει αναλόγου ποιότητας και μένους λάσπη.
    Ευχαριστούμε πολύ, Εξόριστε, για την επικαιροποίηση. Τώρα που ο καιρός μας ζορίζει από παντού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: