επιδοτούμενος ληστρικός καπιταλισμός: αnokia πράματα

Η Nokia («συνδέοντας ανθρώπους») είναι μια πασίγνωστη, φινλαδέζικη αρχικά, πολυεθνική πλέον εταιρεία· η Nokia είναι μια κερδοφόρα εταιρεία· η Nokia, που συνδέει τους ανθρώπους, είναι ένα «υπόδειγμα» υγιούς επιχειρηματικής ανάπτυξης (το 2007 η Nokia είχε κέρδη 2,7 δις ευρώ).

Η Nokia παρέχει απασχόληση σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, σε εκατοντάδες μέρη, σε όλο τον κόσμο.

Ένα από αυτά τα μέρη λέγεται Μπόχουμ, και βρίσκεται στην Γερμανία. Στο εργοστάσιο της Nokia στο Μπόχουμ δουλεύουν 2300 άνθρωποι. Και η εύρωστη εταιρεία «τους» γίνεται χάρη σε αυτούς ακόμα πιο εύρωστη: τα κέρδη από το εργοστάσιο του Μπόχουμ πέρσι ανέρχονται σε 134 εκ. ευρώ.

Για να ανοίξει το εργοστάσιο στο Μπόχουμ η εύρωστη Nokia, που συνδέει τους ανθρώπους, εισέπραξε επιδοτήσεις ύψους 88 εκ. ευρώ από τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους της Γερμανίας. Δεν ανταποκρίθηκε πλήρως στις ρήτρες καθώς δημιούργησε περίπου 200 θέσεις λιγότερες από τις προβλεπόμενες, αλλά … χαλάλι να γίνει. 2300 εργαζόμενοι είναι αυτοί και μια δυναμική επιχείρηση που προσφέρει καλή δουλειά.

Ήταν, δεν είναι πια.

Η εύρωστη και επιδοτούμενη Nokia έβαλε τα κιτάπια της κάτω, είδε ότι η Γερμανία της πέφτει ακριβή και την κάνει για την Ρουμανία. Το εργοστάσιο στο Μπόχουμ κλείνει.

Καθαρά πράματα: καλή η προσφορά εργασίας στη Ρουμανία, μεροκάματα ξεροκόμματου, το θεσμικό πλαίσιο το έχει φροντίσει η ΕΕ, να είναι τακτοποιημένο, αυτός είναι σε τελική ανάλυση ο καπιταλισμός. Άσε που θα φάνε και κάμποσες εκατοντάδες Ρουμάνοι ψωμί (λιγότεροι πάντως από 2300, καθώς δεν είναι μόνο πιο φτηνοί αλλά στίβονται και ευκολότερα).

Περίπου καθάρα: Τι θα γίνουν οι επιδοτήσεις που πήρε η Nokia; Θα επιδοτηθεί και από την Ρουμανία ή από την ΕΕ για το νέο εργοστάσιο; Και πόσο σύντομα σκέφτεται να το κλείσει και αυτό για να ανοίξει ένα καινούργιο, εκεί που πιο πεινασμένοι από τους Ρουμάνους εργάτες θα εκλιπαρούν για την ελεημοσύνη της; Γενικά το κόλπο με τις κρατικές επιδοτήσεις σε εύρωστες εταιρείες που απολύουν συνδέουν ανθρώπους είναι σύστοιχο με τις αρχές της ελεύθερης οικονομίας;

Έχει, στ’ αλήθεια, περίεργους τρόπους ο καπιταλισμός να αναδιανέμει τον πλούτο. Γιατί είναι κάπως ανοίκειο να σκέφτεσαι ότι ο εξαθλιωμένος Ρουμάνος μπορεί να βρει ένα κομμάτι ψωμί, μόνο αν ο κάπως πιο καλοπληρωμένος Γερμανός μπει στο δρόμο της εξαθλίωσης. Μόνο.

Ίσως κάποτε η Nokia ξαναγυρίσει στο Μπόχουμ. Ίσως όταν έχει περιδιαβεί την μισή υφήλιο ξεζουμίζοντας δίνοντας δουλειά σε εξαθλιωμένους, ανακαλύψει πως τα παιδιά ή τα εγγόνια των απολυμένων του Μπόχουμ είναι αρκετά εξαθλιωμένα για να αξίζουν (ξανά) την ελεημοσύνη της.

Για τις επόμενες γενιές εργατών στο Μπόχουμ έρχονται σίγουρα καλύτερες μέρες.

Παρά τις συνήθειές μας το ποστ δεν παραπέμπει σε πηγές. Δεν είναι ενημερωτικό και δεν θέλει να τεκμηριώσει τίποτα. Αν παρόλα αυτά κάποια ή κάποιος θα ήθελε να πληροφορηθεί περισσότερο για την υπόθεση μπορεί να διαβάσει σχετικά στο γερμανικό indymedia.

Advertisements

9 Σχόλια to “επιδοτούμενος ληστρικός καπιταλισμός: αnokia πράματα”

  1. Αν υποψιαστώ οτι τα ερωτήματα του ποστ σας απασχολούν πραγματικά… :-))

  2. προς μαύρο πρόβατο:
    το ζήτημα είναι ότι σε πολύ λίγα χρόνια θα απασχολήσουν, τα ρημάδια τα ερωτήματα τους Ρουμάνους του εργοστασίου της Nokia. Ακόμα και η δεξιά στην Γερμανία πάντως θέτει το θέμα της επιστροφής των επιδοτήσεων και δειλά-δειλά κάποιες (δεξιές) φωνές αμφισβητούν και το μοντέλο το ίδιο (εννοούμε το μοντέλο των επιδοτήσεων, μην παρεξηγηθούμε).

    υγ. εσύ, μαύρο πρόβατο, μπήκες βέβαια με μάλλον ανάλαφρη διάθεση, και εισέπραξες σοβαρή απάντηση, ντουβάρι. Φταίει η ζοχαδιασμένη μας διάθεση, κι απολογούμαστε. [τελεία, παύλα, παρενθεσούλα]

  3. Στο σημείο που λέτε για τα λεφτά των γερμανών φορολογουμένων. Και αυτά τα λεφτά των ταμείων, τα λεφτά που πληρώνουν το επίδομα της ανεργίας, είναι λεφτά που προέρχονται από τα υπερκέρδη των γερμανικών εταιριών που έχουν εργοστάσια εκτός χώρας. Δηλαδή από την υπεραξία που παράγουν άλλοι εργάτες στο όνομα της Γερμανίας, κάπου στην ανατολική Ευρώπη (συνήθως Πολωνία) ή την Ασία. Κανείς δεν είναι άμοιρος ευθυνών σε ένα τέτοιο σύστημα. Κανείς δεν είναι θύμα, πέραν του εργαζομένου.

  4. Πέρα από την ανάλαφρη διάθεση, ήθελα να πω, οτι αυτός είναι ο καπιταλισμός και δεν υπάρχει άλλος.

    Ναι, η Νόκια θα επιδοτηθεί και στη Ρουμανία. Εδώ πριν λίγα χρόνια παίρνανε επιδοτήσεις ελληνικές εταιρείες για να μεταφέρουν τις μονάδες τους στα Βαλκάνια, κανονικά και με το νόμο.

    Ναι, η Νόκια θα την κάνει από τη Ρουμανία όταν βρει φτηνότερα. Εξαρτάται βέβαια και από πολιτικούς παράγοντες (πχ θα σταθεροποιηθεί η κατάσταση στην Ουκρανία;) Εδώ φεύγουν από την Κίνα και πάνε στο Βιετνάμ που είναι ακόμη φτηνότερα.

    Ναι, το κόλπο της απόλυσης εργαζομένων για να ενισχυθεί ακόμα παραπέρα η κερδοφορία της επιχείρησης είναι σύμφωνο με την ελεύθερη οικονομία – τουλάχιστον υπό την έννοια της κοινής χρήσης του όρου. Στις ΗΠΑ
    είναι από χρόνια εθνικό σπορ.

    Ο αγαπητός exiled πιάνει μια πλευρά του κύκλου αυτού του χρήματος – αλλά επίσης μια μεγάλη συνιστώσα του προέρχεται από τη φορολογία των εισοδημάτων των μισθών.

    -Το αδιέξοδο το βλέπουν πλέον πάρα πολλοί στην Ευρώπη. Πολλοί εκπρόσωποι του κεφάλαιου κρούουν τον κώδωνα – έχοντας την ιστορική γνώση οτι κάθε μεταρρύθμιση που έδωσε διέξοδο στο σύστημα, έγινε επεμβαίνοντας «από τα πάνω» σε κατεύθυνση ενάντια στους νόμους του και τη δυναμική του.
    Άλλοι προβάλλουν το αντιδραστικό ιδανικό ενός καπιταλισμού του ελεύθερου ανταγωνισμού, χωρίς μονοπώλια και κράτος.
    Άλλοι τέλος, μιλάνε για την ανάγκη να οργανωθεί η ανατροπή του – προκειμένου να μη θαφτούμε όλοι στα ερείπια. Αυτοί με πείθουν καταρχήν -στο βαθμό που μετουσιώνουν αυτό το στόχο σε πολιτικό πρόγραμμα κι επιδρούν στην ταξική πάλη.

  5. προς Εξόριστο: προσπάθησα λίγο να βρω ακριβώς τι γίνεται με την φορολογία των γερμανικών επιχειρήσεων, που βρίσκονται στο εξωτερικό. Καθώς όμως είμαι στην πραγματικότητα άσχετος με αυτά δεν τα κατάφερα. Οπότε, αν έχεις κάτι συγκεκριμένο υπόψη σου, θα ήμουν ευγνώμων αν το ανέφερες. Εικάζω πως έχει δίκιο, εν μέρει· ο «πρωταθλητής στις εξαγωγές» σίγουρα στηρίζει την οικονομική του ευμάρεια (αυτή που επιτρέπει και την ύπαρξη του «κράτους πρόνοιας») και στην εκμετάλλευση των εργαζομένων σε «ζώνες φτηνής εργασίας». Εν μέρει.

  6. Τα προϊόντα υπάγονται στη φορολογία του τόπου παραγωγής τους. Αυτό σημαίνει ότι τα κέρδη του κράτους (στην υπόθεση εργασίας μας, του γερμανικού) χάνονται, απ’ αυτήν τη δραστηριότητα. Αλλά κερδίζονται από άλλες διόδους. Το χρήμα γυρίζει, είτε ως υπερκέρδος των διαμεσολαβητών/εμπόρων, είτε ως κεφάλαιο που επενδύεται στις μετοχές της εταιρίας που έχει «μεταναστεύσει». Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το τι γίνεται με την υπεραξία που παράγουν οι εργαζόμενοι. Αυτή είναι που αυξάνεται, όσο μειώνεται το κόστος παραγωγής. Κερδισμένος βγαίνει και ο παραγωγός (και μέσω της φορολογίας το κράτος όπου βρίσκεται η μονάδα παραγωγής), αλλά και ο εισαγωγέας (και το κράτος όπου βρίσκεται ο εισαγωγέας, μέσω του φόρου εισαγωγής – σε περίπτωση που το προϊόν έρχεται από χώρα εκτός Ε.Ε., αλλά και μέσω της φορολόγησης της εταιρίας εισαγωγής και των υπαλλήλων της). Τώρα, αναφορικά με το εμπορικό ισοζύγιο, αυτό σε πρώτη φάση είναι που πλήτεται. Αλλά ο παραγώμενος πλούτος από τα κράτη με πενιχρούς μισθούς, επιστρέφει κατά μεγάλο μέρος στις χώρες όπου οι εταιρίες έχουν την έδρα τους και (αναφέρομαι στις μεγάλες εξ αυτών) στις μετοχές στο χρηματιστήριο, όπου το μετοχικό κεφάλαιο αυξάνεται ανάλογα με τον κύκλο εργασιών της εταιρίας. Αυτό συμβαίνει τα τελευταία 35 χρόνια τις Η.Π.Α. και τις ανεπτυγμένες οικονομίες της Δύσης, αυτό συμβαίνει τα τελευταία 10 χρόνια και στην Ελλάδα, με το άνοιγμα των αγορών του ανατολικού μπλοκ. Τα κεφάλαια που μαζεύονται, επανεπενδύονται και σε έρευνα για νέα προϊόντα. Αυτό συνέβη τη δεκαετία του ’80 κυρίως στην Αμερική. Τώρα όμως τα κεφάλαια, που διαχειρίζονται κυρίως από τα hedge funds, επενδύονται στην εικονική οικονομία, δηλαδή σε μετοχές ανά τον κόσμο, πρακτική συνήθως αρκετά προσοδοφόρα σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα, αλλά με αρκετά ερωτηματικά σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Τα αποτελέσματα αυτής της πρακτικής τα βίωσαν οι Η.Π.Α. με την κατάρρευση της αγοράς ακινήτων και οι χώρες της Ευρώπης τα αντιμετωπίζουν με την άνοδο του στασιμοπληθωρισμού, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Έτσι όμως θέλω να δείξω και τι σημαίνει το αίτημα για την επιβολή του φόρου Τόινμπυ της παγκόσμιας αριστεράς (ΠΚΦ κ.ά.).

  7. Ξεκινώντας από το κύκλωμα, όπως το αναπτύσσει ο exiled παραπάνω, έχουμε κι ένα σωρό βαριάντες και επιπρόσθετα. Πχ, μια κλασσική configuration για πολυεθνική, είναι να συγκεντρώνουν όλα τα άυλα ενεργητικά (μάρκες, πατέντες κτλ) σε μια εταιρεία βασισμένη σ’έναν τόπο με ευνοϊκή για το κεφάλαιο φορολογία (πχ Ελβετία). Στη συνέχεια, κάθε μονάδα της πολυεθνικής – εγκαταστημένη ενδεχομένως σε χώρες με υψηλή φορολογία πληρώνει τεράστια ποσά για δικαιώματα χρήσης των άυλων. Μ’αυτόν τον τρόπο οι μονάδες-χρήστες προκύπτουν με χαμηλά κέρδη, βλέπε χωρίς καθόλου κέρδη, ενώ η εταιρεία με τα άυλα στην οποία κατευθύνονται τα χρήματα, φορολογείται με το ευνοϊκότερο καθεστώς…

  8. μπορεί να «βίασα» λίγο το κείμενο ζητώντας από τους μαθητές μου να βρουν τρόπους και μέσα πειθούς αλλά κατά τα αλλά ήταν ένα τέλειο παράδειγμα για τα αποτελέσματα και τη λειτουργία της «παγκοσμιοποίησης».
    Πάντως άρεσε πολύ…

    Συνεχίζω να σας διαβάζω πάντα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: