για ποιον;

Μόλις η υπάλληλος του καταστήματος μιας γνωστής εμπορικής αλυσίδας, από το οποίο ήθελα να ψωνίσω, μου είπε ότι το μαγαζί θα έμενε ανοιχτό την επομένη, Σάββατο, μέχρι τις 8 το βράδυ, εξέφρασα, χωρίς να πολυσκεφτώ, τον ενθουσιασμό μου. Μου ερχόταν πολύ βολικό. «Εξαιρετικά» της είπα. Εκείνη χαμογέλασε λιγάκι και αντέτεινε: «Ναι… Εξαρτάται για ποιον.»

Ήταν μια μεσήλικη κυρία ντυμένη απλά, πολύ λεπτή, με στεγνά, τραβηγμένα χαρακτηριστικά, γκρίζα μαλλιά και γλυκιά, ήρεμη φωνή. Ευγενική, τυπική, αποτελεσματικά εξυπηρετική.

Το «για ποιον;» δεν το είπε ούτε επιθετικά, ούτε όμως και φοβισμένα· και στο χαμόγελο αναγνώριζες μια πικρία ενώ η φωνή έμενε μειλίχια. Ακροβατούσε με μαεστρία εκεί που άλλοι πέφτουν με την πρώτη κάτω από την πίεση του «πρέπει να κρατηθώ πάση θυσία στην δουλειά», την απουσία κάθε εμπειρίας διεκδικητικού αγώνα και την γκρίνια που σε κατατρώει, επειδή πρέπει πάντα τελικά να την καταπίνεις.

Αντέδρασα κάπως μουδιασμένα στο «για ποιον;» λέγοντάς της πως έχει απόλυτο δίκιο. Νομίζω της ζήτησα και συγγνώμη. Το ύφος της βέβαια μου είχε κάνει σαφές ότι δεν ήμουν εγώ ο «αντίπαλος», ο ενθουσιασμός μου όμως για το διευρυμένο ωράριο με κατέτασσε στην κατηγορία αυτών που έχουν ξεχάσει το βασικό. Αυτών που, όταν μπαίνουν σε ένα μαγαζί, διαγράφουν μονοκοντυλιά την ιδιότητά τους ως εργαζομένων, ντύνονται την στολή του καταναλωτή και περιφέρονται, σαν να μην είχαν ποτέ στην ζωή τους καμία άλλη ιδιότητα.

Το «για ποιον;» μου θύμιζε με τρόπο άμεσο αυτό το βασικό και την ίδια στιγμή με καλούσε να διαλέξω ανάμεσα σε δυο ερμηνείες:

καλό το διευρυμένο ωράριο του Σαββάτου για ‘σένα καταναλωτή και κακό για ‘μένα, την εργαζόμενη, ή κακό για ‘μας και καλό για τους μεγαλοϊδιοκτήτες της εμπορικής αλυσίδας;

Το διφορούμενο «για ποιον;» με έβαζε να διαλέξω ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα και να ορίσω προτεραιότητες: να αποφασίσω, αν είμαι πρωτίστως καταναλωτής ή πρωτίστως εργαζόμενος, ακόμα και όταν κάνω ψώνια.

Advertisements

9 Σχόλια to “για ποιον;”

  1. Δυστυχώς για πολλούς τα Σαββατοκύριακα απλά δεν υπάρχουν…

    Οι αλυσίδες πολλές που μας δένουν

    Και πώς, αλήθεια, θα μπορούσε κάποιος να αντισταθεί;

    Φαύλος κύκλος, αλυσιδωτή αντίδραση…

  2. Αν είχες την ατυχία να έλεγες αυτό το «εξαιρετικά» μπροστά μου, μάλλον δεν θα τη γλύτωνες τόσο φτηνά. Χαίρομαι πάντως που σε έβαλε σε σκέψεις αν και κατά τη γνώμη μου μάλλον δεν θα έπρεπε. Νομίζω ότι πρέπει να είναι δεδομένη η «αλληλεγγύη» μας σε άλλους εργαζόμενους.

    Μπορείς αν θες να δεις και εδώ: http://repo-zine.blogspot.com/

  3. προς στιχάκια:
    ναι, πολλές οι αλυσίδες με τις οποίες δενόμαστε. Πώς αντιστέκεσαι, όταν σου καταπατάνε τα πάντα και σε «κρατάνε» από παντού είναι οπωσδήποτε δύσκολο ερώτημα. Πώς αντιστέκεσαι όταν εσύ καλείσαι να καταπατήσεις τα πάντα κάπως πιο εύκολο.

    προς βααλ:
    δεν λέω, να με αρχίσεις στις κατατραπακιές, αν τολμήσω να ξεστομίσω τέτοιο πράμα. Μετά όμως άφησέ με να έχω μια μικρή ένσταση. Το ζήτημα δεν είναι η (αυτονόητη) αλληλεγγύη μιας ομάδας (καταναλωτές) προς μια άλλη ομάδα (εργαζόμενοι), αλλά η συνειδητή επιλογή να προτάσσεις ως εργαζόμενος σε κάθε περίπτωση αυτή σου την ιδιότητα. Σε αυτές τις σκέψεις με έβαλε το «για ποιον;»
    υγ. Γιατί την «αλληλεγγύη» την βάζεις σε εισαγωγικά; Μήπως λέμε πάνω κάτω το ίδιο, εσύ όμως το συμπυκνώνεις και το κωδικοποιείς τόσο που δεν το πιάνω;
    υγ.2 Δεν θέλω να σκέφτώ, πόσοι τις ημέρες (του πανικού) των εορταστικών αγορών έδειξαν έστω αλληλεγγύη.
    υγ. 3 Πολύ ωραίο το «ρεπό». Ευχαριστούμε.

  4. Κοίτα δεν διαφωνούμε μάλλον, τουλάχιστον όσον αφορά αυτά που περιγράφεις. Για μένα είναι προφανές. Πρέπει να σκεφτόμαστε και να λειτουργούμε σαν εργάτες και όχι σαν πελάτες. Μην αναλύσω το γιατί. Νομίζω είναι προφανές.

    Τα εισαγωγικά δεν θυμάμαι γιατί τα έβαλα. Μάλλον εννοώ κάτι σαν να «σκέφτεσαι» και τον άλλο εκεί που δουλέυει και σε εξυπηρετεί. Να μπαίνεις δηλ. λίγο στην θέση του άλλου.

    Πίστεψε με, στις γιορτές φτύσαμε αίμα… 😉

    Να σαι καλά.

  5. Σιγά μην διαφωνούσαμε στα αυτονοήτα, βααλ! Είπαμε μόνον να ξαναθυμίσουμε (και να ξαναθυμηθούμε) τα βασικά με λίγο πιο άμεσο τρόπο.
    καλό κουράγιο, με αρχι-επόπτες, επόπτες και … πελάτες. Από ό,τι είδαμε με τους τελευταίους, πέρασες στην αντεπίθεση.
    Περιμένουμε με ανυπομονησία την συνέχεια και το τέλος της «μικρής» ισοτρίας σου μίσους και αγάπης.

  6. θυμάμαι πριν δυό χρόνια συμμετείχα σε μια φωτογράφηση που ξεκίνησε Σάββατο στις δέκα το πρωί και συνεχιζόταν – με διορθώσεις και photoshopια- μέχρι τις έντεκα το βράδυ..
    ο φωτογράφος (γνωστό όνομα της πιάτσας) γύρισε και μου είπε «και να φανταστείς πως ο πατέρας μου ως και φυλακή έκανε υπερασπιζόμενος-μεταξύ άλλων- το πενθήμερο και το οκτάωρο»

    τι να λέμε τώρα…

  7. «τι να λέμε τώρα …» ή μήπως: τώρα χρειάζεται πιο πολύ από ποτέ να λέμε και να καταλαβαίνουμε τι λέμε (και γιατί ακριβώς πολλές φορές δεν κάνουμε ό,τι λέμε);

  8. Πώς μας κατάλαβες… Φυσικά και μας ενδιαφέρει. Σας έχουμε ήδη εντάξει στο blogroll μας. Κι ελπίζουμε σε μια γόνιμη επικοινωνία μαζί σας στην μπλογκόσφαιρα και όχι μόνο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: