ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ (ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΩΝ) ΤΩΝ ΑΦΗΓΗΤΩΝ

photo_wuming.jpgΜεταφράζουμε κι αναδημοσιεύουμε εδώ ένα κείμενο γραμμένο από τα μέλη του διεθνούς δικτύου πολιτιστικού σαμποτάζ Wu Ming, μετεξέλιξη των Luther Blissett που έγιναν γνωστοί στη χώρα μας με την έκδοση του μυθιστορήματος «Εκκλησιαστής».

(Μετά το κείμενο ακολουθεί αναλυτικότερη παρουσίαση της εν λόγω συλλογικότητας.)

To whom it may concern:

Τι είναι ένας αφηγητής, ποια είναι τα δικαιώματα και ποιες οι υποχρεώσεις του;

Αφηγητής είναι αυτός που διηγείται ιστορίες και επανεπεξεργάζεται μύθους, δηλαδή σύνολα συμβολικών αναφορών –που τα μοιράζεται, ή τουλάχιστον τα γνωρίζει και τα συζητά μια κοινότητα. Η αφήγηση ιστοριών είναι θεμελιώδης λειτουργία κάθε κοινότητας. Όλοι λέμε ιστορίες, χωρίς ιστορίες δε θα είχαμε συνείδηση του παρελθόντος μας, ούτε και των κοινωνικών μας σχέσεων. Δε θα είχαμε ποιότητα ζωής. Όμως οι αφηγητές καθιστούν την αφήγηση ιστοριών κύρια δραστηριότητα, ειδικότητά τους. Με αυτόν τον τρόπο διαφοροποιούνται από τους άλλους όπως διαφοροποιείται εκείνος που ψυχαγωγείται κάνοντας μαστορέματα από τον μάστορα ξυλουργό.
Ο αφηγητής κατέχει, ή θα έπρεπε να κατέχει, τη θέση που έχει ο μάγος της φυλής στα αφρικανικά χωριά, ο βάρδος στην κελτική κουλτούρα, ο αοιδός στον κλασικό ελληνικό κόσμο.
Το να διηγείται κανείς ιστορίες είναι μια δουλειά ιδιαίτερη που μπορεί να έχει πλεονεκτήματα, μα παραμένει μια δουλειά τόσο ενσωματωμένη στη ζωή της κοινότητας όσο και το να σβήνει κανείς πυρκαγιές, να δουλεύει τη γη ή να βοηθά τους αρρώστους. Με άλλα λόγια, ο αφηγητής δεν είναι ένας καλλιτέχνης, μα ένας τεχνίτης της αφήγησης.

ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ
Οι αφηγητές έχουν την υποχρέωση να μη θεωρούν εαυτούς ανώτερους από τους υπόλοιπους θνητούς. Καμιά παραχώρηση δεν τους επιτρέπεται στην απαρχαιωμένη, ιδεαλιστική και ρομαντική εικόνα του αφηγητή σαν πλάσματος πιο ευαίσθητου και σε επαφή με μια ανώτερη διάσταση του είναι, ακόμα κι όταν γράφει τετριμμένες κοινοτοπίες. Σε τελική ανάλυση, οι πιο γελοίες και μπουφόνικες πλευρές του επαγγέλματος του συγγραφέα βασίζονται σε μια ξεπεσμένη εκδοχή του μύθου του καλλιτέχνη, που γίνεται «σταρ», γιατί θεωρείται κατά κάποιο τρόπο ανώτερος από τους κοινούς θνητούς, πιο ανοιχτόμυαλος, ενδιαφέρων και ειλικρινής, με μια έννοια ηρωικός, γιατί υπομένει τα «βάσανα» της δημιουργίας.
Το στερεότυπο του βασανισμένου και ταλαιπωρημένου καλλιτέχνη προσελκύει περισσότερο το ενδιαφέρον των μέσων και αποκτά μεγαλύτερη αξία ακόμα κι από το μόχθο εκείνων που ξεβουλώνουν τους βιολογικούς βόθρους: τούτο από μόνο του δείχνει πόσο διεστραμμένη είναι η υπάρχουσα κλίμακα αξιών.
Ο αφηγητής έχει υποχρέωση να μην μπερδεύει τη μυθοπλασία, που είναι η κύρια απασχόλησή του, με την επίμονη αυτοβιογράφησή του κι έναν εξεζητημένο ναρκισσισμό. Αποποιούμενος αυτές τις αντιλήψεις, ο αφηγητής μπορεί να διασώσει την αυθεντικότητα της εμπειρίας και να ζει τη ζωή του αντί να αναπαριστά ένα λογοτεχνικό χαρακτήρα.

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Ένας αφηγητής που συμμορφώνεται με την υποχρέωση να αρνηθεί τα ως άνω στερεότυπα, έχει το δικαίωμα να τον αφήσουν ήσυχο όλοι όσοι κερδίζουν το ψωμί τους προωθώντας αυτά τα στερεότυπα.
Κάθε τακτική προστασίας ενάντια σε παραβιάσεις του ιδιωτικού χώρου, οφείλει να βασίζεται στην άρνηση της ίδιας της λογικής τους. Αντίθετα, όποιος θέλει να είναι «αστέρας», να ποζάρει σε ηλίθιες φωτογραφίες και να απαντάει σε ερωτήσεις επί παντός επιστητού, δε δικαιούται να διαμαρτύρεται εναντίον των έξωθεν παρεμβάσεων.
Οι αφηγητές έχουν το δικαίωμα να μην εμφανίζονται στα ΜΜΕ. Αν ένας υδραυλικός δεν εμφανιστεί, κανείς δε θα τον κατηγορήσει για σνομπισμό.
Ο αφηγητής έχει το δικαίωμα να μη γίνει ένα εξημερωμένο κατοικίδιο στα σαλόνια και στα φιλολογικά κουτσομπολιά.
Ο αφηγητής έχει το δικαίωμα να μην απαντάει σε ερωτήσεις αν δεν τις βρίσκει σωστές (για την προσωπική του ζωή, τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, τα φαγητά που προτιμά, τις καθημερινές του συνήθειες κ.ο.κ.).
Ο αφηγητής έχει το δικαίωμα να μην είναι ειδήμων επί παντός επιστητού.
Ο αφηγητής έχει το δικαίωμα να αντιταχθεί με μια μορφή κοινωνικής ανυπακοής στις βλέψεις οποιουδήποτε (και των εκδοτών συμπεριλαμβανομένων) θέλει να του αφαιρέσει τα δικαιώματά του.

Αν τυχόν το ήθος του αφηγητή που περιγράφεται στην ως άνω διακήρυξη σας φαίνεται παρωχημένο, ρομαντικό ή τέλος πάντων δείγμα άλλων καιρών και άλλων ηθών, τότε πλανάσθε πλάνην οικτράν. Πρώτη απόδειξη γι’ αυτό είναι η ίδια η δράση αυτής της «συγγραφικής κολλεκτίβας», που υπάρχει ως τέτοια από το 1999, αλλά συνιστά μετεξέλιξη ενός πενταετούς πλάνου (1994-1999), του Luther Blissett project, που ένωσε κατά τους αυτουργούς του εκατοντάδες ανθρώπους σε ένα διεθνές δίκτυο σαμποτάζ στην παραπληροφόρηση και τη διαστροφή της πραγματικότητας από τα ΜΜΕ.

Γνωστότερος καρπός αυτής της πρώτης qlibro.jpgπεριόδου είναι το συλλογικό μυθιστόρημα Q, που κυκλοφορεί στα ελληνικά με τον τίτλο «Εκκλησιαστής» από τις εκδόσεις Τραυλός: μια μυθιστορία των αναβαπτιστών και των άλλων κινημάτων της ριζοσπαστικής μεταρρύθμισης στη Δυτική Ευρώπη του 16ου αιώνα. Ένα εξαιρετικό ιστορικό μυθιστόρημα που ξαναδιαβάζει τους «πολέμους των αγροτών» σε αυτήν την περίοδο ανάδυσης της ευρωπαϊκής νεωτερικότητας από τη σκοπιά των «από κάτω» και της ανεκπλήρωτης ουτοπίας της κοινωνικής ισότητας ως μια πρώτη πράξη της αναμέτρησης της επανάστασης και της αντεπανάστασης στην καθ’ ημάς Δύση.

marxwuming.jpgΟι Wu Ming («ανώνυμοι» ή «πέντε ονόματα» στα κινέζικα, ανάλογα με το πώς προφέρεται η πρώτη συλλαβή) απαρτίζονται από ένα κομμάτι των εμπλεκομένων στους Luther Blissett, που διατηρώντας την ιστορική τους έδρα κάπου στη Μπολόνια της Ιταλίας αποφάσισαν να επικεντρώσουν τη δράση τους σε μια μορφή «συγγραφικού αντάρτικου», προωθώντας ταυτόχρονα πολύμορφες προσπάθειες κοινής συγγραφικής δράσης σε διάφορες γλώσσες από το δικτυακό τους τόπο. Συνάμα εκδίδουν την ηλεκτρονική επιθεώρηση Giap που μαρτυρά τις ιδεολογικές τους καταβολές από τον καιρό του πολέμου του Βιετνάμ και της πολιτιστικής επανάστασης.

Μετά από την ανάπτυξη γελοίων αστυνομικού τύπου σεναρίων για την ταυτότητα των Luther Blissett, αποφάσισαν να μην κρατούν κρυφά τα ονόματά τους, επιμένοντας πάντως να μη φωτογραφίζονται και να μην ποζάρουν για κανένα ηλεκτρονικό ή έντυπο μέσο ενημέρωσης. Γράφοντας όλοι μαζί ή κατά μόνας και υπογράφοντας με το συλλογικό τους όνομα συν έναν αριθμό (wu ming 1, 2 …) επιδίδονται ακούραστα σε μια επιχείρηση διάσωσης και ανασύστασης της σύγχρονης (και όχι μόνο) επαναστατικής εμπειρίας του παγκόσμιου κινήματος με βιβλία των οποίων η θεματολογία αγγίζει την αμερικάνικη επανάσταση, τα κινήματα των μαύρων και τη free jazz στην Αμερική του ’60 και του ’70, αλλά και με μια ταινία με θέμα έναν πειρατικό ραδιοσταθμό της Μπολόνια που υπήρξε η «φωνή των δίχως φωνή» στους κοινωνικούς αγώνες της δεκαετίας του ’70. Η ταινία (σε σκηνοθεσία Guido Chiesa) αντλεί τον τίτλο της Lavorare con lentezza (Δούλευε αργά) από ένα παλιό τραγουδάκι που συμβουλεύει «δούλευε αργά δίχως να ζορίζεσαι, η δουλειά κακό σου κάνει, και σε στέλνει στο νοσοκομείο«.

Κοντά στα βραχυκυκλώματα στη λογική της παραγωγικότητας (και κυρίως στη λατρεία της ανάμεσα στους ίδιους τους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου), η ομάδα επιχειρεί μιαν ανάγνωση του μακρινού αλλά και του πρόσφατου ιστορικού παρελθόντος. Το πιο γνωστό συλλογικό τους μυθιστόρημα «54«, ήδη μεταφρασμένο σε διάφορες γλώσσες, αποτελεί μια ανασύνθεση του κόσμου του 1954, εν πολλοίς από την πλευρά εκείνων που συμμετείχαν στην επαναστατική εμπειρία των κινημάτων της αντίστασης κατά το Β’ Παγκόσμιο. (Στο μυθιστόρημα αυτό βασίστηκε και το τραγούδι «δεν υπάρχει κανένας μεταπόλεμος» των Yo Yo Mundi που ακούτε στο παραπάνω λινκ.) Μια ανάγνωση του μεταπολεμικού κόσμου ως μιας περιόδου μονόπλευρης διεθνούς σταυροφορίας ενάντια στα επαναστατικά κινήματα ανά τον κόσμο. Και συνάμα ένα κάλεσμα να ξεθαφτούν εκ νέου εκείνα τα τσεκούρια του πολέμου που αποτέλεσαν πριν και πάνω απ’ όλα τη δύναμη πυρός όλων των συλλογικών εγχειρημάτων κοινωνικής χειραφέτησης: κριτική, δημιουργικότητα, συλλογική δουλειά και φαντασία. Πιάσε τη γραφίδα σου ή τέλος πάντων ό,τι είναι εύκαιρο και πάρε το λόγο. Ταξιδεύοντας από την «επανάσταση της τυπογραφίας» στην «επανάσταση της πληροφορίας» δεν παύουν να μας θυμίζουν, ρητά όσο και έμπρακτα, την παλιά ρήση του Aragon πως «ο λόγος δε δόθηκε στον άνθρωπο: τον πήρε μόνος του».

bbb.jpg

Advertisements

13 Σχόλια to “ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ (ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΩΝ) ΤΩΝ ΑΦΗΓΗΤΩΝ”

  1. Συμφωνώ αφενώς με τον μαυροπρόβατο, αφετέρου όμως διατηρώ τις επιφυλάξεις μου αναφορικά με ένα σημείο. Αυτό των προσώπων. Τα πρόσωπα υπάρχουν και αναδεικνύονται ως τέτοια μέσω των πράξεών τους. Απρόσωπη είναι η εποχή μας, εξ ου και τα τοτέμ των διαφημίσεων, ως αντιστάθμισμα στην έλλειψη προσώπων δίπλα μας, γύρω μας.

  2. ο μπαμπάς της Μυρτώς Says:

    Να κάνω μια διόρθωση; ο Εκκλησιαστής ξεκινάει με τους Αναβαπτιστές και τις αγροτικές εξεγέρσεις στη Γερμανία της Μεταρρύθμισης, συνεχίζει όμως με τον αναδυόμενο καπιταλισμό (και κάποια εναλλακτικά κοινόβια στην Αμβέρσα του 16ου αιώνα) και τον αναδυόμενο ολοκληρωτισμό (ας τον πούμε έτσι) και την αντίσταση εναντίον του σε συμμαχία με φιλελεύθερους αστούς. Την ήττα ακολουθεί η φυγή στην Κωνσταντινούπολη, έξω από τον δυτικό κόσμο -και γι’ αυτό επενδυμένη ιδεολογικά με αντι-ευρωκεντρισμό και ιδωμένη με αισιοδοξία.

    Όλο το βιβλίο, όπως είναι προφανές, το διατρέχει μια αλληγορία για τα ριζοσπαστικά κινήματα του 20ού αιώνα: η επανάσταση που βυθίζεται στην παράνοια του ηγέτη καί τελικά ηττάται από τους εχθρούς της, ο πειραματισμός με εναλλακτικές μορφές κοινωνικής οργάνωσης εντός του καπιταλισμού χωρίς βίαιη ρήξη με αυτόν, η αντι-Μπερλουσκονική συμμαχία της κεντροαριστεράς στην Ιταλία (όσο κι αν ξενερώνετε μ’ αυτό) και εν γένει η δημοκρατική πάλη ενάντια στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, η αποδόμηση του νεωτερικού βλέμματος μέσα από το οποίο αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα και η (μεσσιανικότατη) αναζήτηση «μιας κάποιας λύσης» στους «βαρβάρους» που είναι εκτός και δεν βαρύνονται με τα αμαρτήματα της Δύσης. Συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τα συγκεκριμένα μέτωπα, συμμαχίες και αντιλήψεις, νομίζω ότι αυτά διαγράφονται σχετικά ευκρινώς στο βιβλίο.

    Το οποίο βιβλίο αξίζει σφόδρα να διαβαστεί, και όχι για να ψάχνει κανείς συνεχώς τις κρυμμένες αλληγορίες: Σκίζει από πλοκή, είναι πολύ καλογραμμένο, αν μάλιστα σκεφτεί κανείς ότι έχει γραφτεί κάθε κεφάλαιο και από άλλο χέρι.
    Έχω ακούσει πάντως ότι τα άλλα βιβλία τους δεν φτάνουν στο ύψος του Εκκλησιαστή. Όποιος θέλει να το διαπιστώσει, μπορεί να τα κατεβάσει τζάμπα από την ιστοσελίδα τους, στα ιταλικά βασικά αλλά πολλά είναι μεταφρασμένα στα αγγλικά και γαλλικά, όπως το 54 που λένε οι σύντροφοι μπλογκάρχες:
    http://www.wumingfoundation.com/italiano/downloads.shtml

    Για να μείνω στο κείμενο που μεταφράσατε: δεν είναι εντυπωσιακό πόσο μακριά βρίσκεται από τη λογική της πρωτοπορίας που λίγο πολύ στοιχειώνει κάθε ριζοσπαστική καλλιτεχνική τάση του εικοστού αιώνα; Προσωπικά μου αρέσει αυτή η ταπεινότητα, ταιριάζει και με την ιδιοσυγκρασία μου, και φυσικά εκτιμώ ιδιαίτερα το ότι διακηρύσσεται σε σύγκρουση με τα ΜΜΕ, την γκλαμουριά κλπ.
    Μήπως όμως έτσι, με την τέχνη ως λειτουργία της κοινότητας (σε ρομαντικά και προβιομηχανικά συμφραζόμενα: έχουμε πολλά να πούμε για τον μάστορα ξυλουργό και τη δουλειά του στον καπιταλισμό), μένει απέξω το πρόταγμα της πρωτοπορίας «να αλλάξει η ζωή»;
    Μπορείς όμως να τα έχεις και τα δύο;

  3. @μπαμπά της Μυρτώς

    Δεκτή η διευκρίνιση για τα τελευταία κεφάλαια του βιβλίου: μετά την ήττα και την καταστολή παρακολουθούμε ατομικές πορείες ενός «διαλυμένου στρατού» και νέες αναζητήσεις στα τυφλά κατ’ αρχήν, με τρόπο που θυμίζει πολύ το δικό μας fin de siècle. Είναι όντως μια ανάγνωση του παρελθόντος από τη σκοπιά των δικών μας πολύ σύγχρονων ερωτημάτων κι αυτό είναι κυρίως που την κάνει ενδιαφέρουσα. Όμως αν λάβουμε υπόψη μας και τη χρονική στιγμή στην οποία γράφτηκε, απηχεί μάλλον τα πρωτόλεια ερωτήματα της μετά-’89 περιόδου και λιγότερο τους λαβυρίνθους των αντι-Μπερλουσκονικών μετώπων που ακολούθησαν. Τόσο η κριτική των εκφυλισμένων επαναστάσεων και η καταφυγή των ηττημένων επαναστατών στο πιο φιλελεύθερο κλίμα π.χ των Κάτω Χωρών, όσο και η αγωνία για την πραγμάτωση μιας πραγματικής δημοκρατίας που ηττήθηκε κι από τα μέσα με την αυτονόμηση των ηγετών από τον έλεγχο της κοινότητας, δεν προβάλλονται ως «απαντήσεις» αλλά μάλλον ως ανοιχτές εκκρεμότητες, και μπορούν να διαβαστούν σαν ερωτήματα που απηχούν τις απορίες του καιρού μας (αλλά και της πολιτικής γενιάς που εκπροσωπούν οι συγγραφείς, εκείνης που αποτέλεσε τον άμεσο κληρονόμο των ηττημένων επαναστάσεων του 20ου αιώνα)… Άρα η ερμηνεία κάποιων διαπιστώσεων ως «απαντήσεων» αντιστοιχεί μάλλον στη δική σου (σεβαστή) αναγνωστική επιλογή παρά στη συγγραφική πρόθεση. Πάει καιρός από τότε που διάβασα το βιβλίο και δεν το έχω πρόχειρο, αλλά δεν θα είχε και πολύ νόημα έτσι κι αλλιώς να μπει κανείς σε συζήτηση για το νόημα των γραφών. Θαρρώ πως η αξία του επιβεβαιώνεται ήδη από το γεγονός πως πυροδοτεί στον καθένα μας διαφορετικές αναζητήσεις που μπορούμε να τις μοιραζόμαστε.

    Εξάλλου, ακριβώς αυτό το κλίμα που περιγράφεται στο βιβλίο μπορεί να θεωρηθεί και μια ανίχνευση του ερωτήματος που βάζεις στο τέλος, σχετικά με την αναγκαιότητα της δράσης των πρωτοποριών: «Μήπως όμως έτσι, με την τέχνη ως λειτουργία της κοινότητας (σε ρομαντικά και προβιομηχανικά συμφραζόμενα[…]), μένει απέξω το πρόταγμα της πρωτοπορίας “να αλλάξει η ζωή”;» Η επιλογή να συγκροτηθεί μια ομάδα, ή ένα δίκτυο που δεν διεκδικεί a priori το ρόλο της πρωτοπορίας αλλά στόχο έχει να τον κατοχυρώσει μέσα από πραγματικές πράξεις και σχέσεις που συγκροτεί στα πλαίσια μιας αληθινής κοινότητας, απηχεί προφανώς μια «φυγή προς τα εμπρός» που προσπαθεί να πάρει ένα (έστω προσωρινό) διαζύγιο με τις λογικές της πρωτοπορίας που ηττήθηκαν (ή ενσωματώθηκαν) στον 20ο αιώνα σε καλλιτεχνικό ή πολιτικό επίπεδο. Θαρρώ λοιπόν πως αντιστοιχεί περισσότερο στις αναζητήσεις που έφερε στο προσκήνιο η εμπειρία των Ζαπατίστας, ας πούμε, αλλά και η ιταλική κινηματική παράδοση των προηγουμένων δεκαετιών: δεν απεμπολεί το ερώτημα «να αλλάξουμε τη ζωή», προσπαθεί όμως να το διασώσει από τη φετιχοποίησή του, φέρνοντάς το στο σήμερα και κάνοντάς το ζητούμενο των τρεχουσών συλλογικών πρακτικών κι όχι ενός κάποιου «φωτεινού μέλλοντος» που προετοιμάζεται από κάποια πρωτοπορία.

    Έχω την εντύπωση πως η διεθνής εμπειρία που μεσολάβησε από το βιβλίο μέχρι σήμερα θέτει το ερώτημα αλλιώς (με τον παλιό τρόπο), ήτοι πώς συνδέουμε τις πρωτοπορίες με τη μαζική συλλογική δράση και την συγκρότηση των κοινωνικών υποκειμένων (βλ. τάξεων) «για τον εαυτό τους». Εδώ ανοίγει μεγάλη κουβέντα όμως…

    @exiled

    Οι τελευταίες παρατηρήσεις ίσως ανιχνεύουν μια απάντηση στο ερώτημα που βάζεις: αν εννοείς την ανάγκη να δώσουμε ονόματα στα στοιχεία της πραγματικότητας που μας περιβάλλει για να μπορούμε να την καθιστούμε αναγνώσιμη και να ορίσουμε τη θέση μας μέσα της (αντί να ετεροκαθοριζόμαστε στην κινούμενη άμμο της κοινωνίας του θεάματος), έχεις δίκιο. Και τέτοιου τύπου πρακτικές μάλλον σε αυτήν την κατεύθυνση στοχεύουν, προσπαθώντας να αποφύγουν τα δόκανα που βρίσκονται κρυμμένα σε αυτήν την κινούμενη άμμο…

    @μαύρο πρόβατο

    Κι εμείς αυτό λέμε, γι’αυτό το δημοσιεύσαμε…

  4. ο μπαμπάς της Μυρτώς Says:

    Η αλήθεια είναι ότι πάει πενταετία από τότε που διάβασα τον Εκκλησιαστή, αλλά έχω πολύ ζωντανούς τους ήρωες και την υπόθεση στο μυαλό μου. =η καλύτερη διαφήμιση για το βιβλίο.

    Όσο για την κοινότητα ή την αλλαγή της: νομίζω ότι υπάρχει μια πραγματική αντίφαση εδώ πέρα -φυσιολογικό, η ζωή είναι γεμάτη αντιφάσεις, και προχωράει μέσα από το ξετύλιγμά τους. Μπορεί να επιλυθεί θεωρητικά, ίσως, με διάφορες φόρμουλες, αλλά δεν είμαι σίγουρος για το αν αυτό έχει νόημα. Βασικά αυτό που γίνεται είναι να δίνονται διαφορετικές απαντήσεις, κάθε φορά, από διαφορετικά υποκείμενα (καλλιτεχνικά, πολιτικά ή κοινωνικά). Νομίζω ότι τα πολιτικά υποκείμενα του χώρου μας συνήθως θεωρούν καθήκον τους να έχουν μια πολύ επεξεργασμένη και οριοθετημένη άποψη για το καθετί, αυτά όμως που τελικά μετράει το τι θα απαντήσουν είναι τα καλλιτεχνικά.
    Από την άλλη, αυτό που μου κάνει πολύ συμπαθή την πρόταση των Wu Ming είναι ότι απουσιάζει εντελώς η αλαζονεία του καλλιτέχνη που θεωρεί την τέχνη (του) το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο, τόσο ισχυρή που να τον αλλάξει, τόσο αξιόλογη που πρέπει η συζήτηση να περιστρέφεται γύρω απ’ αυτήν (και την σχέση της με ό,τι άλλο).

  5. Ειλικρινά, το κείμενο αυτό είναι για μένα αποκάλυψη..
    Ξέρετε τί είναι, πράγματα που έχεις στο μυαλό σου ανάκατα να τα βλέπεις τυπωμένα και επεξεργασμένα μπροστά σου;

  6. Τις καλύτερες ευχές μου για Χρόνια Πολλά με υγεία και Καλά Χριστούγεννα !!!

  7. ο μπαμπάς της Μυρτώς Says:

    καλές γιορτές. Και επειδή υπάρχουν γερμανομαθείς στο μπλογκ, link-άρω την κάρτα των No border:
    http://www.strouxfotos.de/

  8. […] σειρά μου κάτι – ‘εχουν ήδη γράψει τα παιδιά από το Μαύρο Χάλι . Επίσης λέω να περιορίσω το κάπνισμα και να περνάω […]

  9. ο μπαμπάς της Μυρτώς Says:

    Και σ’ όποιον άρεσαν οι Wu Ming, ας ψάξει στα βιβλιοπωλεία ένα φυλλαδιάκι που έχει βγάλει η Ελευθεριακή κουλτούρα (Στους ποταμούς της Βαβυλωνίας), όπου σχολιάζουν ένα κείμενο του Λώρενς της Αραβίας για την βρετανική κατοχή στο Ιράκ το 1920 και (προφανώς) τη σημερινή αμερικάνικη κατοχή του Ιράκ

  10. @μπαμπά της Μυρτώς
    ευχαριστούμε για τις ευχές κι ανταποδίδουμε.
    Το κείμενο για το οποίο μιλάς βρίσκεται και στο εξής λινκ (για ιταλομαθείς):
    http://www.wumingfoundation.com/italiano/outtakes/fluminis.html

  11. Καταρχήν ιδού η χρησιμότητα ενός blog: να πληροφορεί για εκδόσεις που μπορεί να βρίσκονται κάτω από το μύτη σου ή (σχεδόν) μες στο σπίτι σου και τις οποίες αγνοείς. Δεν είχα υπόψη μου ούτε τη συλλογικότητα ούτε τον «Εκκλησιαστή», τον οποίο έπευσα να διαβάσω μετά τις εδώ συστάσεις. Και η αλήθεια είναι ότι είχα πολύ καιρό να διαβάσω τόσο συναρπαστικό μυθιστόρημα.
    Νομίζω πάντως ότι οι ιστορικές αναλογίες δεν αφορούν μόνο την πλευρά των εξεγερμένων. Εντοπίζονται και στην altera pars: η αντικατάσταση του Εκκλησιαστή, που συμπύκνωνε την τακτική του στο τρίπτυχο «συναίνεση- διαίρεση- καταστολή» από τα νέα εκτελεστικά όργανα του Καράφα που κινούνταν αποκλειστικά και μόνο στις ράγιες της τυφλής καταστολής οποιασδήποτε διαφορροποίησης , εμένα προσωπικά μου θύμισε την πανθομολογούμενη διαφορά τακτικής μεταξύ Άγγλων και Αμερικανών ‘επιτελών και διπλωματών'(για να το πω κομψά) αμέσως μετά το 1945 και την αλλαγή σκυτάλης: το μείγμα κυνισμού και δεξιοτεχνίας των Άγγλων(«διαίρει και βασίλευε») αντικαταστάθηκε, ειδικά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, από τη…σκέτη ωμότητα των Αμερικανών με αμφίβολα, συχνά, αποτελέσματα.
    Επίσης: η πεποίθηση των ίδιων των εξουσιαστών ότι ο Νόμος και η Τάξις (και η αέναη επιβολή αυτών) είναι ο βαθύτερος πυρήνας ενός συγκροτημένου Σχεδίου θα μπορούσε να παραπέμπει στις -όχι απαραίτητα διακηρυγμένες ρητώς- αντιλήψεις της Νέας Τάξης Πραγμάτων όπως προέκυψε μετά το τέλος της παλαιάς τάξης, η οποία είχε διαμορφωθεί στα χρόνια του Ψυχρού πολέμου.Δεν πρόκειται ασφαλώς για κάποιο μυστικό σχέδιο συνομωσίας, άλλο αν μέσα σε αυτό χωράνε προσωπικές στρατηγικές, κυνήγι του πλούτου και μπόλικη ματαιοδοξία.
    Ακόμα: ορισμένοι διορατικοί εκπρόσωποι των εξουσιαστών προκρίνουν τη γραμμή της ειρηνικής συνύπαρξης και της βήμα με βήμα προσέγγισης με τίς πιο μετριπαθείς μερίδες της άλλης πλευράς με αποτέλεσμα εντός του κυρίρχου συστήματος εξουσίας να αναπτύσσονται αντιθέσεις και να παράγονται κραδασμοί.
    Και τέλος (για να ευθυμήσουμε και λίγο κάνοντας μια χιουμοριστική μεταφορά της μυθοπλασίας στα του οίκου μας): ο Καράφα αγωνίζεται για χρόνια προσπαθώντας να εδραιώσει την ισχύ της καθολικής εξουσίας καταπνίγοντας χωρίς οίκτο τις αντίθετες φωνές, αιματοκυλίοντας τις εξεγέρσεις,σκευωρώντας, μηχανορραφώντας, γενικότερα χωρίς να διστάζει μπροστά σε τίποτα. Οι πρωταγωνιστές του έργου θεωρούν ότι οι πράξεις του Καράφα δεν έχουν στόχο τον παπικό θρόνο αλλά ότι εντάσσονται στο προαναφερθέν σχέδιο του Νόμου και της Τάξης. «Αν ήθελε να γίνει πάπας, θα το είχε κάνει» καταλήγουν προς το τέλος. Κι όμως ο ίδιος τους διαψεύδει: παίρνει το θρόνο και θέτει σε άμεση εφαρμογή το πρόγραμμά του: σοκ και δέος. Απλώς του πήρε 42 ολόκληρα χρόνια για να το πετύχει… Δυο χρόνια λιγότερα απ’ό,τι χρειάστηκε ο Μητσοτάκης(από τότε που πρωτοεκλέχτηκε βουλευτής) για να κάνει πράξη το δικό του σοκ … Ακολουθώντας όχι απαραίτητα πολύ διαφορετική πορεία…
    Εν κατακλείδι: συμφωνώ ότι αν υπάρχει συμπέρασμα, αυτό βρίσκεται στην αναζήτηση του «να αλλάξουμε ζωή» μέσα από τις σύγχρονες συλλογικές πρακτικές. Σε μια εποχή σαν τη σημερινή που τα στρατόπεδα δεν είναι τόσο ξεκάθαρα όσο αναδείχθηκαν κατά τον 20ο αιώνα αλλά που θυμίζει κάτι από την ύστερη εποχή του «Εκκλησιαστή» με τα πολλαπλά κέντρα εξουσίας,με την ιδεολογική σύγχυση, με την αδυναμία να εξακριβωθεί «ποιος είναι με ποιον», με το ξεροκέφαλο πείσμα ,τέλος,όσων επιμένουν να ονειρεύονται με τα μάτια ανοιχτά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: