Οι οσιομάρτυρες του φασισμού

acusamos.jpgΣτις 31 Οκτωβρίου το ισπανικό Κοινοβούλιο ψήφισε μετά από πολύμηνες διεργασίες το νόμο για την αποκατάσταση της ιστορικής μνήμης. Εγκαταλείποντας την ιδιότυπη πολιτική της λήθης πάνω στην οποία θεμελιώθηκε η μεταπολίτευση, το ισπανικό κράτος για πρώτη φορά αποκηρύσσει επίσημα τον φρανκισμό και αποκαθιστά τη μνήμη των θυμάτων του εμφυλίου και του φρανκικού καθεστώτος. Μεταξύ άλλων ο νόμος κηρύσσει έκνομες τις αποφάσεις των δικαστηρίων του Φράνκο εναντίον δημοκρατικών πολιτών, προβλέπει την απομάκρυνση όλων των συμβόλων του φρανκισμού από δημόσιους χώρους και υποχρεώνει την τοπική αυτοδιοίκηση να χρηματοδοτήσει και να διευκολύνει τον εντοπισμό και την εκσκαφή των ομαδικών τάφων των θυμάτων της δικτατορίας.

Η νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης Θαπατέρο ξεσήκωσε, όπως αναμενόταν, αντιδράσεις ένθεν και ένθεν. Διχαστικό χαρακτήρισε το νομοσχέδιο το Λαϊκό Κόμμα και το καταψήφισε, πιο τολμηρό θα το ήθελε η Αριστερά που εντούτοις το υπερψήφισε. Η μεταπολιτευτική συναίνεση που θεμελιώθηκε πάνω στη λήθη παραχωρεί τη θέση της σ’ έναν εμφύλιο γύρω από τη μνήμη. Κι ενώ η ισπανική Πολιτεία αποκαθηλώνει τα σύμβολα του φρανκισμού, η Καθολική Εκκλησία -που πιστή σε μια μακραίωνη παράδοση εξουσίας και ιεράς εξέτασης είχε ταχθεί απροκάλυπτα υπέρ του Φράνκο- ανανεώνει το δικό της συμβολικό οπλοστάσιο: Στις 28 Οκτωβρίου το Βατικανό πραγματοποίησε τη μαζικότερη ταυτόχρονη οσιοποίηση στην εκκλησιαστική ιστορία ανακηρύσσοντας οσιομάρτυρες 498 ιερείς, μοναχούς και λαϊκούς καθολικούς που σκοτώθηκαν από δημοκρατικούς κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, «φιλήσυχους άντρες και γυναίκες που πλήρωσαν με τη ζωή τους την πίστη τους στο Χριστό».


Αντίποινα στην πολιτική Θαπατέρο με την Εκκλησία να επιλέγει στρατόπεδο στον εμφύλιο της μνήμης; «Τουναντίον», επιμένει ο καταλανός επίσκοπος Joan Enrik Vives, «η οσιοποίηση εντάσσεται σε μια προσπάθεια συμφιλίωσης, αφού οι μάρτυρεςnacionales.jpg έχουν συγχωρέσει τους θύτες τους»! Πολιτική χειρονομία; «Κάθε άλλο», διαβεβαιώνει η Καθολική Εκκλησία, που ως γνωστόν δεν έχει καμία σχέση με τέτοιου είδους κοσμικές πρακτικές. Το γεγονός ότι οι 498 «φιλήσυχοι» χριστιανοί «μαρτύρησαν» εκτός από την πίστη τους στο Χριστό και την πίστη τους στο στρατηγό Φράνκο (η ίδια η ισπανική Επισκοπική Σύνοδος αναγνωρίζει ότι πρόκειται για οπαδούς του Φράνκο), το γεγονός αντίστροφα ότι κανένας δημοκρατικός ιερέας ή πιστός δεν έχει προταθεί ποτέ για οσιοποίηση δεν υποδηλώνει -προφανώς- καμιά πολιτική προτίμηση. Αντιθέτως επιβεβαιώνει την πάγια πολιτική ουδετερότητα της Καθολικής Εκκλησίας, που σε εκατοντάδες πιστούς της δημοκρατικών φρονημάτων επιφύλαξε μια πολύ καλύτερη τύχη: τους αρνήθηκε ακόμα και το δικαίωμα της χριστιανικής ταφής.

Τι, λοιπόν, κι αν αφαιρεθούν από τις εκκλησίες οι αναμνηστικές πλάκες που μνημονεύουν και τιμούν τους θιασώτες του Φράνκο που «δολοφονήθηκαν από τη Μαρξιστική Επανάσταση» και «έπεσαν υπέρ Ισπανίας και Θεού»; Οι ίδιοι αυτοί κύριοι και κυρίες θα συνεχίσουν να μνημονεύονται και να τιμώνται, αυτή τη φορά ως οσιομάρτυρες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Μ’ αυτή την προκλητική επιχείρηση διαχείρισης του παρελθόντος η Καθολική Εκκλησία, γνωστή κατατρεγμένη, αυτοαναγορεύεται σε θύμα, «θυμάται» το μαρτύριό της και καθαγιάζει εαυτήν και την πολιτική της.

Από τη λαμπρή τελετή δεν θα μπορούσε να απουσιάζει ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ με το αλάθητο. (Άλλωστε στην Καθολική Εκκλησία ο Πάπας έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στις υποθέσεις αγιοποίησης.) Προτού παποποιηθεί ο κύριος Ράτσιγκερ είχε βέβαια υποπέσει σε ένα-δυο ολισθήματα: μέλος της νεολαίας του Χίτλερ στην εφηβεία του, «επειδή δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς», υπηρέτησε το 1943 στη γερμανική αεράμυνα, επειδή -υποθέτουμε- δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Αποστολή της μονάδας του ήταν η προστασία ενός εργοστασίου της BMW, που κατασκεύαζε μαχητικά αεροσκάφη απομυζώντας την εργατική δύναμη των κρατουμένων του Νταχάου. Αφού εξελέγη Πάπας, ο Βενέδικτος ΙΣΤ φρόντισε να αποτινάξει από πάνω του κάθε σκιά αντισημιτισμού επισκεπτόμενος το Μάιο του 2006 το Άουσβιτς και αναφωνώντας συγκλονισμένος: «Πού ήταν ο Θεός εκείνες τις μέρες; Γιατί σώπασε; Πώς επέτρεψε αυτή τη σφαγή;» Δεν φαίνεται, ωστόσο, να αναρωτιέται πού βρισκόταν ο Θεός τη μέρα που τα γερμανικά αεροσκάφη, με τα οποία οι Ναζί εξόπλιζαν τον Φράνκο, ισοπέδωναν την Γκουέρνικα. Ο Θεός ήταν προφανώς εκεί, το ίδιο και οι άρτι οσιοποιηθέντες εντεταλμένοι του. Πραγματοποιούσαν το θέλημά του επί της ισπανικής γης.

Ο πατήρ Martinez Laorden, που δυστυχώς επέζησε του εμφυλίου κι έτσι έχασε την ευκαιρία να οσιοποιηθεί, κήρυττε το 1936: «Θα πιστεύατε ότι ως παπάς οφείλω να αναφωνήσω λόγια μετάνοιας και συγχώρεσης. Όμως όχι! Πόλεμος στον πόλεμο μέχρι που η τελευταία τους ρίζα να ξεριζωθεί!» Όταν τους επόμενους μήνες εκτελέστηκαν 60 δημοκρατικοί κληρικοί, ο παρ’ ολίγον όσιος δήλωνε άνευ φόβου Θεού ότι «ήταν λίγοι»… Ο Alberto Alvarez γράφει στην ιστοσελίδα του BBC: «Ο παππούς μου δολοφονήθηκε από τους στρατιώτες του Φράνκο, επειδή ένας από αυτούς τους καινούριους ‘αγίους’ τον υπέδειξε με το δάχτυλό του. Ο παππούς μου δεν κράτησε ποτέ όπλο. Το μοναδικό του έγκλημα ήταν ότι δεν πήγαινε ποτέ στην εκκλησία.» Ένας άλλος εκ των 498 «αγίων», ο Gabino Olaso Zabala, είχε διατελέσει στα νιάτα του βασανιστής. Το 1896, κατά τη διάρκεια της αντιαποικιοκρατικής εξέγερσης στις Φιλιππίνες, όπου βρέθηκε ως μισσιονάριος, βασάνισε μεταξύ άλλων τον Φιλιππινέζο ιερέα Dacanay. Η γραπτή μαρτυρία του τελευταίου τέθηκε υπόψη του Βατικανού και δεν αμφισβητήθηκε (βλ. National Catholic Reporter).

«Οι άνθρωποι που τιμά το Βατικανό», σημειώνει στην ιστοσελίδα του BBC ο William Garcia, «είναι εγκληματίες πολέμου, όχι θύματα… Όταν τα φασιστικά στρατεύματα μπήκαν στο χωριό της γιαγιάς μου στην Ανδαλουσία τις πρώτες βδομάδες του πολέμου, ο καθολικός ιερέας ήταν αυτός που πρόδωσε τους ντloeuvred.jpgόπιους στους εισβολείς. Τους έδωσε έναν κατάλογο με τα ονόματα όλων των κατοίκων του χωριού, έτσι ώστε να γνωρίζουν αν κάποιος είχε διαφύγει ή κρυφτεί. Τους είπε ποιοι ήταν οι ‘ταραξίες’, οι αριστεροί, οι διανοούμενοι, οι συνδικαλιστές, ποιοι δεν πήγαιναν τακτικά στην εκκλησία, ποιοι δεν είχαν βαφτίσει τα παιδιά τους. Δεν χρειάστηκε πολλή ώρα για να συλλάβουν οι φασίστες όλους αυτούς τους ανθρώπους, μαζί με όποιον άλλο δεν τους άρεσε η φάτσα του. Τους εκτέλεσαν ομαδικά στην κεντρική πλατεία του χωριού.»

Την ώρα της τελετής οσιοποίησης χιλιάδες πολίτες διαδήλωναν στη Ρώμη κρατώντας στα χέρια τους αντίγραφα της Γκουέρνικα. Ο λαός δεν ξεχνά…

Advertisements

19 Σχόλια to “Οι οσιομάρτυρες του φασισμού”

  1. μάλιστα. πάντα αυτός δεν είναι ο ρόλος της εκκλησίας άλλωστε;

  2. Πολύ καλή η συλλογή των πληροφοριών. Όλοι γνωρίζαμε λίγο ως πολύ την πολιτική ταυτότητα της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Αλλά αυτή τη φορά ξεπέρασαν την ιστορία τους. Είναι εντυπωσιακό να παίρνουν τέτοια πολιτική θέση επίσημα (τα τελευταία εκατό χρόνια τουλάχιστον, ίσως και από τότε που σταμάτησε η καύση μαγισσών).

  3. Στον Ισπανικό εμφύλιο η εκκλησία είχε απροκάλυπτα πάρει το μέρος του Φρανκισμού. Βέβαια, για να κρατάμε και το ίσο είχε και πολλά θύματα κι όχι πάντα δικαίως. Οι εκκλησίες αποτελούσαν το στόχο όλων των εξεγέρσεων στην Ισπανία από το 19ο αιώνα τουλάχιστον, από μια άποψη δεν πρωτοτύπησαν οι Δημοκρατικοί το ’36 – ’39.
    Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι η οσιοποίηση θυμάτων – έστω αδίκως – πολιτικών γεγονότων είναι απροκάλυπτα πολιτική ενέργεια, η οποία μάλιστα στοχεύει στην δι’αυτού του τρόπου ποινικοποίηση της ιστορικής μνήμης: άντε μετά ο μη άθεος Ισπανός να μη μεροληπτήσει σε βάρος των δημοκρατικών που έκαναν τα αίσχη με τους αγαθούς παπάδες και τις καλόγριες..
    Πάντως καλά ξυπνητούρια για τους Ισπανούς, 30 χρόνια μετά τη μεταπολίτευσή τους, κι αφού σιγουρεύτηκαν ότι – σχεδόν πια – κανείς από τους πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής δεν ζεί, θυμήθηκαν να πουν «κακό πράγμα» ο φασισμός.

  4. Η ισοπέδωση και η επανεγγραφή της ιστορίας είναι πάγια παγκόσμια τακτική του πολιτικού κατεστημένου. Αν δεν μαντρώσεις τα αρνιά μπορεί να σου φύγουν 😉

  5. @κροτκαγια
    Μάλιστα, καλή μας Κροτ. Αυτός ήταν πάντα. Τη δουλειά τους κάνουν κι αυτοί…

    @exiled
    Σ’ ευχαριστούμε, exiled, για όλα… Κι εμείς εντυπωσιαστήκαμε, προπαντός εξοργιστήκαμε, κι αυτή η οργή ήταν που πυροδότησε την ερευνητική μας διάθεση και τη δημιουργία αυτού του post. Φτάσαμε στο σημείο να περνάμε δύο ώρες της ημέρας μας στο site του Βατικανού. Τέτοια λύσσα…

    @regimientocinqo
    Καλώς ήρθες, regimientocinqo! Αν κάποιος μελετήσει την ιστορία της Εκκλησίας στην Ισπανία, δεν είναι να απορεί που όλες οι εξεγέρσεις στράφηκαν εναντίον της. Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο είναι μάλλον μεθοδολογικά δύσκολο να διακρίνει κανείς τα «αθώα» από τα » ένοχα» θύματα. «Για να κρατάμε όμως το ίσο», που λες κι εσύ -αν αυτό είναι πράγματι ζητούμενο και μάλιστα εφικτό- αρκεί κανείς να μνημονεύσει τους χιλιάδες δημοκρατικούς καθολικούς που εκτελέστηκαν από τον Φράνκο. Όσο για το τελευταίο σου σχόλιο, αυτές τις μέρες χαζεύουμε ένα βιβλίο για τις πολιτικές διαχείρισης της μνήμης στην Ισπανία (Μνήμη και λήθη του Ισπανικού Εμφυλίου, Paloma Aguilar Fernadez). Μπορεί να σ’ ενδιαφέρει…

    @jim_hellas
    Πράγματι, η ιστορία γράφεται από τους νικητές. Ευτυχώς, όμως, που στο πλάι του κυρίαρχου λόγου εξακολουθεί να λειτουργεί και να αντιστέκεται η συλλογική μνήμη των ηττημένων. Κι έτσι πολλά «αρνιά» (;) συνεχίζουν να δραπετεύουν…

  6. Για μια ακομη φορά ο ρολος της εκκλησίας σαφής και προδιαγεγραμμένος.
    Εμπεριστατωμένο κειμενο και με παραμέτρους
    ριτς

  7. Γεια χαρά!
    Κύτταξε το Regimiento Quinto (το 5ο Σύνταγμα) ήταν ο στρατιωτικός σχηματισμός των κομμουνιστών στον Ισπανικό Εμφύλιο. Δεν διάλεξα το όνομα στην τύχη..
    Αν έγραψα κάποια πράγματα για τους παπάδες κλπ. είναι κυρίως γιατί θέλησα κάπως να βάλω κάποια ιστορικά στοιχεία στην κουβέντα, να υπαινιχτώ τέλος πάντων από πουορμώμενοι η Ισπανική εκκλησία και οι καθολικοί παίρνουν τέτοιες πρωτοβουλίες.
    Το ποιος είχε το δίκιο στην Ισπανία είναι για μένα δεδομένο..
    Σαφώς χιλιάδες δημοκρατικοί εκτελέστηκαν από το Φράνκο. Σαφώς και κανένα έγκλημα σε βάρος της εκκλησίας δεν συγκρίνεται με τα «πρωινά περίπολα» της Φάλαγγας.
    Το πιο σημαντικό σήμερα είναι η επιχείρηση ποινικοποίησης της ιστορικής μνήμης όπως σημείωσα, κι έτσι σ’ευχαριστώ για το βιβλίο που συστήνεις – κυκλοφορεί στα ελληνικά ελπίζω;

  8. Μόνο και μόνο να παρακολουθήσεις το Salvador (που έδωσε η ‘Ελευθεροτυπία’ με 1 ευρώ παραπάνω) είναι κατανοητό τί ρόλο βάραγε η εκκλησία…Κι ας μην αναφέρεται σχεδόν καθόλου στον καθολικισμό.

    Υ.Γ.τα κινήματα σε Ιταλία-Ισπανία ήταν έντονα αντι-κληρικαλιστικά.

  9. @ritsmas
    Σ’ ευχαριστούμε, ριτς, για την επίσκεψη. (Για να μην μαντέψεις λάθος αυτή τη φορά, σήμερα συνομιλείς με γυναίκα -η οποία προφανώς προσυπογράφει μέχρι κεραίας το σχόλιο που σου έκανε ο αρσενικός συν-μπλόγκερ της.)

    @regimientocinqo
    Δεν σε παρεξήγησα, regimientocinqo, και ζητώ συγγνώμη αν σου δόθηκε αυτή η εντύπωση. Το μόνο που πράγματι παρεξήγησα ήταν το όνομά σου: Μη γνωρίζοντας ισπανικά θεώρησα ότι συνομιλώ με την πέμπτη φάλαγγα! Κι εντούτοις έκανα την υπέρβαση και σε καλωσόρισα στο ίδιο μου το σπίτι. Πόσες υπερβάσεις πια να κάνω κι εγώ μέσα σε μια μέρα; Χάρη σε σένα από σήμερα γνωρίζω τα πάντα για το πέμπτο σύνταγμα. Το βιβλίο που σου έλεγα έχει μεταφραστεί στα ελληνικά από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. Ελπίζω να τα ξαναπούμε…

    @ζπ
    Μετά το σχόλιό σου έσπευσα να βρω κι εγώ το Salvador. Θα το δω απόψε.

  10. Πάρα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, και πολύ χρήσιμες οι πληροφορίες. Η αλήθεια μάλιστα είναι πως το άρθρο αυτό είναι τόσο καλογραμμένο, και τόσο καλοερευνημένο, που αναπόφευκτα κάνει τον αναγνώστη να αναρωτηθεί αν πρόκειται πράγματι για σύγγραμα του ιστοδεσπότη «maurochali» ή αν πρόκειται για αντιγραφή από κάποιο άλλο έντυπο όπως «o Ιός της Κυριακής». Κάποια παράθεση των πηγών από τις οποίες αντλήθηκαν οι πληροφορίες καθώς και το εικονογραφικό υλικό βοηθά στο ξεδιάλυμα τέτοιου είδους υποψιών.

  11. @ Διαγόρας ο Μήλιος

    Κι εμείς που νομίζαμε ότι όλοι είμαστε αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου… Φαίνεται όμως, Διαγόρα, ότι εσύ έχεις ενστερνιστεί το αντεστραμμένο πρόταγμα του σύγχρονου ολοκληρωτισμού ότι όλοι είμαστε ένοχοι μέχρι να αποδείξουμε την αθωότητά μας. Το πιο εξοργιστικό στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι ως βασικό τεκμήριο ενοχής λαμβάνεται η αρτιότητα ενός κειμένου. Ας είναι…
    Όχι για να άρουμε τις υποψίες σου, αλλά επειδή πιθανόν να ενδιαφέρει ορισμένους επισκέπτες αυτού του ιστολογίου, παραθέτουμε τις βασικές πηγές που χρησιμοποιήσαμε:
    1) Τα άρθρα που αναρτήθηκαν στην ιστοσελίδα του BBC (news.bbc.co.uk) στις 28, 29 και 31 Οκτωβρίου. Εκεί εντοπίσαμε και τις προσωπικές μαρτυρίες – αφηγήσεις που παραθέτουμε αναγνωρίζοντας ρητά την πηγή μας.
    2) Η σχετική αρθρογραφία στην Ελευθεροτυπία (16/7, 21/10 και 4/11). Δεν έχουμε υπόψη μας σχετικό δημοσίευμα του ΙΟΥ. Αν υπήρχε (πριν την ανάρτηση του post), θα το είχαμε σίγουρα αξιοποιήσει, γιατί τον-τους εκτιμάμε ιδιαίτερα.
    3) Η σχετική αρθρογραφία στην Καθημερινή (12/10, 30/10, 31/10, 1/11, 4/11). Τα περισσότερα από τα εν λόγω κείμενα είναι αναδημοσιεύσεις ξένων άρθρων (New York Times, Economist κ.λπ.)
    4) Ερευνώντας το παρελθόν του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ επισκεφτήκαμε πολλές ιστοσελίδες, εκ των οποίων η πιο διαφωτιστική είναι μάλλον η ακόλουθη: atheism.about.com/od/benedictxvi/i/RatzingerNazi.htm
    5) Ο λόγος που εκφώνησε ο Πάπας στο Άουσβιτς τον Μάιο του 2006 φιλοξενείται στη συλλογή «Great Speeches Collection» της ιστοσελίδας http://www.historyplace.com
    6) Τις πληροφορίες για τον πρώην βασανιστή και νυν όσιο Gabino Olaso Zabala τις αντλήσαμε από το ηλεκτρονικό φόρουμ της εφημερίδας National Catholic Reporter (ncrcafe.org/node/1373), όπως άλλωστε ρητά αναφέρουμε.
    Τέλος, το εικονογραφικό υλικό (πρόκειται για αφίσες των δημοκρατικών από την περίοδο του ισπανικού εμφυλίου) το βρήκαμε στην ακόλουθη διεύθυνση: orpheus.ucsd.edu/speccoll/visfront/index.html
    Ζητάμε συγγνώμη που το κείμενό μας ήταν «καλογραμμένο και καλοερευνημένο». Δεν θα το ξανακάνουμε…

  12. Έξοχα.

    Κοιτάχτε, δεν είναι ζήτημα ενοχής ή αθωότητας, είναι ζήτημα ακεραιότητας της δουλειάς και –αν θα μου επιτρέψετε τον όρο– παρουσιασιμότητας. Με άλλα λόγια, τώρα με αυτές τις διευκρινίσεις εγώ μπορώ να βάλω σύνδεσμο προς αυτό το άρθρο στο δικό μου ιστολόγιο. Πριν, δεν μπορούσα.

    Σας στέλνω λοιπόν τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς μου, και σας ικετεύω να μην αρπάζεστε.

  13. […] by Διαγόρας ο Μήλιος on 2007-11-22 Μη χάσετε το άρθρο «Οι οσιομάρτυρες του φασισμού»  στο ιστολόγιο […]

  14. @ Διαγόρας ο Μήλιος

    Σ’ ευχαριστούμε πολύ για την παράθεση του κειμένου μας στο blog σου. Χαιρόμαστε πολύ που σου άρεσε.
    Κατά τα άλλα… Δεν αρπαζόμαστε. Επειδή όμως μοιραζόμαστε την ευαισθησία σου σε θέματα λογοκλοπής, χθες νιώσαμε τουλάχιστον προσβεβλημένοι όταν με επιχείρημα την επάρκεια ενός κειμένου μας (συ είπας…) άφησες να πλανάται στον αέρα η μομφή της αντιγραφής. Θα μπορούσες απλώς να μας ζητήσεις να παραθέσουμε τους ηλεκτρονικούς συνδέσμους των πηγών που χρησιμοποιήσαμε. Το απρόσωπον του διαδικτύου απαιτεί, νομίζουμε, κάποια λεπτότητα προκειμένου να αποφεύγονται τέτοιου είδους παρεξηγήσεις. Και η δική σου διατύπωση κάθε άλλο παρά προσεκτική ήταν.
    Προφανώς το ζήτημα έχει λήξει. Σου στέλνουμε κι εμείς τους αγωνιστικούς μας χαιρετισμούς και σε ευχαριστούμε και πάλι…

  15. Κάτι ανάλογο δεν προσπαθεί να κάνει και ο Χριστόδουλος στην χώρα μας; Ως που βγήκαν φαινόμενα σαν αυτά που περιγράφω σε δικό μου post στο blog μου.

  16. Αυτό που ζήτησε ο Διαγόρας ήταν -επιτρέψτε μου την έκφραση- δεοντολογικό και ουδόλως μεμπτό ή επιλήψιμο.

    Όταν χτυπάς τα θέσφατα, τα αξώματα, τα ιδεολογήματα, τις συναισθηματικές αυταπάτες του μέσου πολίτη, πρέπει να είσαι πλήρως εξοπλισμένος: ορθολογισμός, ταξιθετημένη σκέψη, και κυρίως, πηγές και βιβλιογραφία.
    Εγώ στο blog μου, αυτό εφαρμόζω, και, πιστέψτε με, όταν θέλεις να πεις κάτι σημαντικό, πρέπει να το αποδεικνύεις.

    Πολύ χρήσιμες πληροφορίες στο παρόν θέμα.
    Το ζήτημα λοιπόν είναι να επιλέξουμε κάποιο στρατόπεδο,ή, να ευχηθούμε ώστε οι Ισπανοί να συμφιλιωθούν με το παρελθόν τους, όχι φυσικά με το να αγιοποιούν ή να δαιμονοποιούν.

    Εγκλήματα, δολοφονίες και ωμότητες διέπραξαν και οι δύο, και το λυπηρό είναι ότι στο δημοκρατικό στρατόπεδο τα συντροφικά μαχαιρώματα έμειναν χαραγμένα για πάντα.

    Ως ηθικό δίδαγμα κάθε πολέμου (εμφυλίου ή μη, δεν έχει σημασία) πρέπει να είναι ότι η χρήση βίας δεν πρέπει να εξυψώνεται σε ιδεολογία, διότι τότε δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ότι ο Στάλιν υπήρξε ένας κόκκινος Χίτλερ…

    doctor

  17. Ελάτε γιατρέ μου…
    Κι ο Churchill που βομβάρδισε τη Δρέσδη (…και την Αθήνα) τί χρώματος Χίλτερ ήταν;

  18. @ Akamas

    Καλησπέρα, Akamas. Μπήκαμε στο blog σου και προσπαθήσαμε να εντοπίσουμε το post στο οποίο αναφέρεσαι, αλλά δεν τα καταφέραμε. Η αλήθεια είναι ότι ο internet explorer «encountered problems» σε κάθε μας επίσκεψη και μας πέταγε έξω, οπότε η έρευνά μας δεν ήταν η πλέον ενδελεχής. Μήπως μπορείς να μας βοηθήσεις λίγο περισσότερο;

    @ doctor

    Σας ευχαριστούμε κι εσάς για το μάθημα (παρότι, πιστέψτε μας, δεν το χρειαζόμαστε).
    Επί της ουσίας τώρα… Σε έναν κόσμο που οι κοινωνικές ανισότητες βαθαίνουν και η ταξική πάλη καλά κρατεί όλοι μας επιλέγουμε στρατόπεδο άλλοτε ρητά και άλλοτε ανομολόγητα. Ο λόγος της συμφιλίωσης και της συναίνεσης είναι ο λόγος που προκρίνουν οι κυρίαρχοι προκειμένου να διατηρήσουν και να εμπεδώσουν την εξουσία τους. Ακόμα και ένας ιστορικός όπως εσείς επιλέγει κι αυτός μ’ έναν τρόπο στρατόπεδο. Όσο κι αν επικαλείται την «ουδετερότητα» και την «αντικειμενικότητα» προσεγγίζει το παρελθόν με βάση τα ερωτήματα που θέτει το παρόν και η θέση του μέσα σ’ αυτό. Και αυτή η θέση εκ των πραγμάτων δεν είναι ουδέτερη.
    Όπως άλλωστε δεν είναι ουδέτερη και η βία, πολλώ δε μάλλον η συλλογική βία. Γράφετε ότι η βία δεν πρέπει να εξυψώνεται σε ιδεολογία. Αν εννοείτε ότι δεν πρέπει να θεοποιείται per se (θέση με την οποία προφανώς συμφωνούμε), υποπίπτετε στο αντίστροφο «αμάρτημα» μιας άνευ όρων δαιμονοποίησής της (κι αυτό ενώ λίγο νωρίτερα μας έχετε αποτρέψει από τέτοιου είδους προσεγγίσεις). Αν πάλι εννοείτε ότι πρέπει να αντιμετωπίζεται αποϊδεολογικοποιημένα, προβαίνετε σε μια καθ’ όλα ιδεολογική χειρονομία, γιατί η βία δεν είναι ουδέτερη (όπως δεν είναι ουδέτερη η αποϊδεολογικοποίησή της ούτε κι εσείς που την αποϊδεολογικοποιείτε). Η βία έχει κοινωνικά, πολιτικά και ιδεολογικά συμφραζόμενα, που η κριτική ανάγνωση τόσο του παρόντος όσο και του παρελθόντος δεν μας επιτρέπει να αγνοούμε. Πιο απλά, σε μια βίαιη αντιπαράθεση ενδέχεται κάποιοι να έχουν δίκιο και κάποιοι να έχουν άδικο…
    Δεν είμαστε σταλινικοί. Δεν είμαστε σταλινικοί γιατί -μεταξύ άλλων- οι πρώτοι που εισέπραξαν τη βία του καθεστώτος του ήταν η ίδια η πρωτοπορία της Ρώσικης Επανάστασης. Η θέση αυτή δεν μας εμποδίζει να αναγνωρίζουμε ότι ο Στάλιν υπήρξε ο ηγέτης της χώρας που έδωσε πάνω από 20.000.000 νεκρούς στον αντιφασιστικό αγώνα των λαών. Γι’ αυτό και η κυρίαρχη πλέον στη βιβλιογραφία ταύτιση Στάλιν και Χίτλερ μας ενοχλεί ως -αν μη τι άλλο- ανιστορική και απολίτικη. Θαρρούμε, λοιπόν, πως χωρίς να το θέλετε διολισθαίνετε κι εσείς σε ό,τι ονομάζετε «θέσφατα, αξιώματα, ιδεολογήματα και συναισθηματικές αυταπάτες του μέσου πολίτη», στο βαθμό που αναπαράγετε άκριτα μια εξίσωση του συρμού δίχως να επιστρατεύετε τον ορθολογισμό σας και την ταξιθετημένη σας σκέψη.

    @ regimientocinqo

    Πες τα ρε σύντροφε!

  19. Τον Χριστόδουλο τον ξεχάσαμε και τα συλλαλητήρια για τις ταυτότητες; Τον Κωστάκη Καραμανλή μετά της συζήγου του που υπέγραφε στα γόνατα προεκλογικά και μετά έκανε την πάπια; (βεβαίως κανείς δεν μπήκε στον κόπο να τον ρωτήσει όταν εγινε πρωθυπουργος τι θα κάνει για το θεμα!!!). Τη δήλωση του archibishop για την νίκην της δεξιάς του Κυρίου μετά τις εκλογές; Τον πακτωλό χρημάτων που ακολούθησαν αυτή τη δήλωση ως επιδοτήσεις από το κράτος για τα «έργα» της εκκλησίας;Τον μακαρίτη που διάβαζε επί χούντας και νόμιζε ότι το εατ εσα ήταν εντευκτήριο;

    ΚΟΝΣΕΡΒΟΚΟΥΤΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: