«ποιος είσαι συ ρε, που θα μου πεις εμένα…»: το πολίτευμα του κ. Καρκαγιάννη και ο «διάλογος» για το ασφαλιστικό

Συνήθως γράφει άρθρα πολύ ξεκάθαρα ο κ. Καρκαγιάννης στην Καθημερινή. Όπως για παράδειγμα σήμερα, για το συνταξιοδοτικό: η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης είναι αναγκαία, η μείωση των συντάξεων επίσης, η μερική κατάργηση αναπηρικών συντάξεων επίσης, ο Γιαννίτσης είχε γενικά δίκιο, άλλα υπονομεύτηκε ύπουλα, η αριστερά λέει πράματα ανεφάρμοστα (όπως πάντα), η καταλήστευση των ταμείων πταίσμα μεν, αλλά αμελητέο για την ουσία της συζήτησης, αφού η επιστροφή των κλεμμένων δεν λύνει το πρόβλημα. Ένα κι ένα κάνουν δύο (αν κάποιος δεν κλέψει εν τω μεταξύ το ένα από τα δύο).

Γι’ αυτό μας κάνει ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση η τρομερή σύγχυση που πρόδιδε το σημείωμά του της Παρασκευής, με τίτλο “Χώρος εθνικού διαλόγου” και αφορμή την ανακοίνωση της ΓΣΕΕ ότι “θα συμμετέχει στον διάλογο για το συνταξιοδοτικό, αλλά μέσω των αρμοδίων Επιτροπών της Βουλής.”

Το βασικό πρόβλημα στην λογική του κ. Καρκαγιάννη, που γεννά και την πρώτη μεγάλη απορία μας, είναι ότι την μια φαίνεται να λέει κάτι αυτονόητο (και το παρουσιάζει ως μεγάλη σοφία) και την άλλη κάτι τραγελαφικό (και το παρουσιάζει ως αυτονόητο). Και στις δύο περιπτώσει δεν μπορείς να είσαι ακριβώς σίγουρος/-η τι ακριβώς λέει.

Η προτελευταία παράγραφος — πριν το κλείσιμο, όπου επιδοκιμάζεται η απόφαση της ΓΣΕΕ — λέει λοιπόν κάτι αυτονόητο:

Οι διάλογοι, ακόμα και εξαντλητικοί με τους κατά τεκμήριο ενδιαφερόμενους «φορείς» είναι χρήσιμοι και απαραίτητοι για την εφαρμογή μέτρων, αλλά η τελική και αποφασιστική αρμοδιότητα και η συνακόλουθη ευθύνη ανήκει στην εκλεγμένη κυβέρνηση έπειτα από ανοικτή συζήτηση στο Κοινοβούλιο.

Μάλιστα. Εκτός ίσως από την υπόρρητη θέση ότι μετά την ψήφιση ενός νόμου κάθε αντίδραση εναντίον του είναι παράνομη και πρέπει να καταστέλλεται υπεύθυνα από τα ΜΑΤ, όλα τα άλλα είναι μάλλον αυτονόητα: δεν θα πίστευε κανείς στα σοβαρά ότι το νομοθετικό έργο θα μπορούσε να αναλάβει η ΓΣΕΕ ή η ΟΛΜΕ την στιγμή που μέσα στο Κοινοβούλιο υπάρχουν η ΝΔ και το ΛΑΟΣ. Και ναι, οι συζητήσεις στην Βουλή είναι (ακόμα) δημόσιες. Οι αποφάσεις βέβαια δεν λαμβάνονται μέσα και από την συζήτηση, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Αυτονόητη λοιπόν η προτελευταία παράγραφος. Ναι, αλλά μόνο για κάποιον που δεν έχει διαβάσει το κείμενο που προηγείται. Για τον κ. Καρκαγιάννη αντιθέτως, που το συνέταξε, φαίνεται η παραδοχή της χρησιμότητας του κοινωνικού διαλόγου να αποτελεί ένα στιγμιαίο, σχεδόν ακραία λαϊκίστικο, άνοιγμα. Ένα απολίθωμα σχεδόν.

Διότι το άρθρο του ξεκινά με την επισήμανση ότι διάλογος πολυμερής και σύνθετος με κοινωνικούς φορεί καταλήγει σε αδιέξοδο, εκφυλίζεται, είναι «μη-διάλογος». Διότι το άρθρο του συνεχίζει με την προειδοποίηση ότι ο μόνος πολιτικά νοητός διάλογος είναι αυτός ανάμεσα σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση και όλα τα άλλα συνιστούν εκτροπή του πολιτεύματος. Διότι η κορύφωση της κριτικής του τον βρίσκει να ρωτά: “Ποια είναι η ΟΛΜΕ;” και να απαντά (σε παράφραση): άθλια μειοψηφία μειοψηφίας που δεν εκπροσωπεί κανέναν και δεν δικαιούται να «έχει αποφασιστική και καθοριστική γνώμη για ένα θέμα … που αφορά ολόκληρη την κοινωνία».

Είναι λοιπόν χρήσιμος ο διάλογος με τις άθλιες μειοψηφίες ή πολιτική εκτροπή και αναγκαστικά «μη-διάλογος»; Μην περιμένετε την απάντηση από τον κ. Καρκαγιάννη, του επιτρέπεται να τα λέει και τα δύο ταυτόχρονα. Ίσως γιατί συμπονά τις μειοψηφίες και παρασύρεται.

Την δεύτερη απορία μας την προκαλεί ο τρόπος με τον οποίο ο κ. Καρκαγιάννης παρουσιάζει την επιθυμία των άθλιων μειοψηφιών να έρθουν σε διάλογο με την κυβέρνηση. Τον “διεκδικούν”, “θέλουν να έχουν λόγο” (οι θρασύτατοι) και η κυβέρνηση, ανύποπτη για τον μέγα κίνδυνο πολιτικής εκτροπής, τους τον παραχωρεί. Κάτι σαν πονηροί ζητιάνοι, που υφαρπάζουν διάλογο, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, κάτι σαν γενναιόδωρος και αθώος ευγενής η κυβέρνηση, που αφήνει να καταληστεύουν τον χρόνο και την εξουσία της. (Μην μπερδεύεστε, η καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων είναι άλλο θέμα.)

Το ότι οι εργαζόμενοι έχουν (ακόμα) το όπλο της απεργίας, της λευκής απεργίας, της διαδήλωσης στα χέρια τους, ώστε ως ίσος προς ίσον να απαιτήσουν και να επιβάλουν πραγματικό διάλογο είναι μάλλον για τον κ. Καρκαγιάννη κατάλοιπο της απόλυτης μοναρχίας ή της δικτατορίας και η ενεργοποίηση αυτού του δικαιώματος ισοδυναμεί μάλλον με καταλύση του πολιτεύματος. Οπότε αποσιωπώντας μάλλον κάνει και χάρη στους εργαζόμενους. Και φυσικά ούτε σκέψη ότι η κυβέρνηση οφείλει να οργανώσει έτσι τον κοινωνικό διάλογο ώστε και την πολυμέρεια και την συνθετότητά του να την εκμεταλλευτεί, ώστε το προτεινόμενο σχέδιο νόμου να υπηρετεί τα συμφέροντα της πλειοψηφίας. (Τι κουταμάρες λέμε, ποιας πλεοψηφίας; Είπαμε: άθλιες μειοψηφίες μειψοηφιών.)

Δεν είναι βεβαίως η πρώτη φορά που η Καθημερινή δηλώνει ή αφήνει να εννοηθεί ότι οι συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργαζομένων είναι πρόβλημα για το πολίτευμα της χώρας. Και δεν είναι τυχαίο ότι στο εν λόγω άρθρο του κ. Καρκαγιάννη η λέξη “δημοκρατία”, “δημοκρατικός” δεν υπάρχει πουθενά, σε αντίθεση με την λέξη “πολίτευμα” και “κοινοβουλευτισμός”. Δεν ξέρουμε τι ακριβώς σημαίνει αυτό για το πολίτευμα που ονειρεύεται ή έχει στο μυαλό του ο καλός δημοσιογράφος. Ξέρουμε μόνο ότι με δημοκρατία δεν μοιάζει, ούτε καν με κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Φτάνοντας στο τέλος όσων (μάλλον οργισμένοι) γράφαμε, και σκεπτόμενοι τα εξωφρενικά που διατυπώνει ο κ. Καρκαγιάννης καταλάβαμε επιτέλους ότι ο παλαίμαχος δημοσιογράφος μας αποδεικνύει σε τελική ανάλυση ότι είμαστε γέροι, πολύ γέροι μπροστά του.

Ο κ. Καρκαγιάννης, επιδεικνύοντας απράμιλλο νεοφιλελεύθερο σφρίγος, νιώθει ότι επιτρέπεται πια να πει δυνατά μια αλήθεια γνωστή, που όμως η (θεσμική και πολιτική του) θέση μέχρι πρότινος δεν θα του επέτρεπε να διατυπώσει, τουλάχιστον όχι έτσι· πως δηλαδή ο «κοινωνικός διάλογος» γίνεται ούτως ή άλλως για τα μάτια του κόσμου, για πολιτικές που αποφασίζονται από «άλλους» κοινωνικούς εταίρους, ίσως πιο μειοψηφικούς αλλά όχι λιγότερο αντιπροσωπευτικούς των συμφερόντων άλλων κοινωνικών τάξεων. Ακόμα κι ο «πολύς» Μητσοτάκης έλεγε, τότε με την ΕΑΣ, πως «είμαστε διατεθειμένοι να συζητήσουμε για όλα, ακόμα και γι’αυτά στα οποία δεν είμαστε διατεθειμενοι να υποχωρήσουμε». Σήμερα όμως ακόμα κι η απάτη του κοινωνικού διαλόγου, καθίσταται γι’αυτούς χαμένος χρόνος, που μπορεί να οδηγήσει σε φιάσκο τύπου Γιαννίτση ή (ας πούμε) δημοψηφισμάτων για το Ευρωσύνταγμα. Επικίνδυνα πράγματα για το πολίτευμα. Γιατί στόχος του πολιτεύματος, όπως το θέλει να είναι ο κ. Καρκαγιάννης, είναι προφανώς η ολοκληρωτική απάλειψη του λαϊκού παράγοντα από την πολιτική ζωή , ακόμα κι αν πρόκειται για την «υποψία» λαϊκού παράγοντα που είναι οι μειοψηφικές μειοψηφίες των συνδικαλιστικών ηγεσιών.

Advertisements

7 Σχόλια to “«ποιος είσαι συ ρε, που θα μου πεις εμένα…»: το πολίτευμα του κ. Καρκαγιάννη και ο «διάλογος» για το ασφαλιστικό”

  1. μη διαβάζεις αστικές φυλλάδες, κάνει κακό στην ψυχική υγεία.

    στα σοβαρά τώρα, έτσι κι αλλιώς αυτή δεν είναι η δουλειά τους; παπαγαλάκια.

    τελικά δεν «φυλάνε τ’αφεντικά τους» μόνο οι μπάτσοι -υπάρχουν κι άλλοι… αυτοί μάλλον τα γλύφουν βέβαια, αλλά οκ.!

  2. Ναι, βέβαια έχεις δίκιο. Γνωστά πράγματα γενικώς. Και τι άλλον να περιμένεις κανείς από Καρκαγιάννηδης και Παπαχελάδες. Αυτό που έχει ενδιαφέρον όμως είναι ότι γίνονται όλο και πιο θρασείς, όλο και πιο επιθετικοί. Απροσχημάτιστα. Και καθώς ακροβολίζονται στα κλαδιά του το καθένα πριν την μάχη του ασφαλιστικού, έχει ίσως μια σημασία να παρακολουθείς τι ακριβώς κάνουν.
    (Εσύ Κρότκαγια διαβάζεις μόνο ΠΡΙΝ, Εποχή και Ριζοσπάστη;)

  3. 😆

    Πριν και Ριζοσπάστη δεν έχω αγοράσει ποτε (έχω διαβάσει ευκαιριακά!).
    Εποχή αγόραζε ο πατέρας -και διάβαζα επίσης ευκαιριακά.
    Τώρα ο πατέρας αγοράζει Αυγή (αντιλαμβάνεσαι τη δεξιά στροφή ε?) και την ξεφυλλίζω κι αυτην.

    Πηγές ενημέρωσης: Πασοκοτυπία και Σκάι! (και ενίοτε Αλαφουζιάδα τις κυριακές, έχει καλά πολιτιστικά!)

    πώς με βρίσκεις? typical, έτσι;

  4. Ναι, «παράτυπη», δεν θα σε χαρακτηρίζαμε επ’ ουδενί. Αν και όποιος έχει ζήσει τις μεταλλάξεις του Σκάι από την εποχή του Τράγκα με τα πρωινά του εγερτήρια ενάντια στον «Λιγδιάρη» («η κυρία Βάσω μου λέει ότι είμαι κάθαρμα και αλήτης. Νάστε καλά, κυρία Βάσω μου, καλή μέρα νάχετε»), στην συμπολίτευση και αντιπολίτευση στον Σημίτη μέχρι την μετάλλαξη σε παράρτημα της Ρηγίλλης, και παραμένει στον Σκάι, ε, δεν μπορεί να είναι ακριβώς typical. Το λέμε εξ ιδίας πείρας.
    (Θεωρούμε, σχεδόν αυθαίρετα, ότι ακούγατε Σκάι ήδη από το 1991. Αν όχι, αγνόήστε το σχόλιο και διορθώστε μας.)
    Για την Αλαφουζιάδα τι να πούμε; Κάποιους από εμάς τουλάχιστον μας πειράζει ιδιαίτερα η μετάλλαξη των τελευταίων χρόνων και η κάθετη πτώση του επιπέδου σε όλα τα επίπεδα. Ακόμα και τα πολιτιστικά έχουν φτωχύνει απελπιστικά. Καλούς δημοσιογράφους έχει ακόμα (όλο και λιγότερους), αλλά το όλον μας φαίνεται πνιγηρό.
    Υ.Γ. Αντιλαμβάνεστε ότι αφήνουμε ασχολίαστη την δεξιά στροφή.

  5. 😆

    ΝΑΙ σε όλα -και ναι, άκουγα Σκάι από τότε που ιδρύθηκε, πρέπει να ήμουν στο Γυμνάσιο ακόμα.

  6. Ο Λύκος της Στέππας Says:

    Παρ’όλη την απογοητευτική αλλά τετριμμένη (και διεθνώς: πιο χαρακτηριστική, αν και όχι συγκρίσιμη από πλευράς απήχησης, η περίπτωση του Ζυλί της Libé) κατάληξη ενός ανθρώπου ο οποίος έφθασε να γράφει άρθρα κατά παραγγελία των αυθεντών της πολιτικής του μηχανισμού που τον είχε φυλακίσει και βασανίσει στο παρελθόν, θα τολμούσα να υποστηρίξω ότι ο κ. Κ. (όχι του Μπέρτολτ, μη συγχίζεστε) δεν πρωτοτυπεί ιδιαίτερα. Απλώς μεταφέρει στο γραπτό μια αντίληψη που έχει εφαρμοσθεί έργω, διαπαραταξιακά, από τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας. Θυμάμαι, π.χ.., τον έμμεσο «διάλογο» του προβαλλόμενου επ’εσχάτοις ως Παμμέγιστου Πολιτικού Σοφού® κ. Σημίτη με τους συνταξιούχους–πιο συγκεκριμένα, των ροπάλων των ΜΑΤ του κ. Σημίτη με τους συνταξιούχους· να με συμπαθάτε για το «λαϊκισμό», κιόλας.

  7. Ο Λύκος της Στέππας Says:

    (Και ναι, ξέρω, ό,τι θυμάμαι χαίρομαι, η συζήτηση αυτή είχε τελειώσει μήνες πριν.)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: