δεν χρειάζεται συνεργούς ο άνθρωπος …

Όταν μετά το οριακότατο αποτέλεσμα των τελευταίων γερμανικών εκλογών εξετάζονταν επί εβδομάδες όλα οι πιθανοί χρωματικοί συνδυασμοί και οι προσδοκώμενοι κυβερνητικοί συνασπισμοί έφεραν γουστόζικα ονόματα όπως «κυβέρνηση-τζαμάϊκα» ή «κυβέρνηση-φανάρι» είχα εκπλαγεί. Φορέας της νοοτροπίας «ο τόπος χρειάζεται ισχυρή κυβέρνηση» απορούσα γιατί το πάλευαν τόσο, ενώ θα μπορούσαν ευκολότατα να ξαναπαίξουν «εκλογές». Από την άλλη οι γερμανοί φίλοι μου, με τους οποίους μοιραζόμουν αυτή την έκπληξη, έμεναν εξίσου απορημένοι, με αντιμετώπιζαν ως πολιτικά υπανάπτυκτο και κάποιος , ο για τα δικά μου μέτρα μάλλον απολίτικος Chr., μου πέταξε: «Καλά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που όποτε κάποιος λαός ψηφίζει άμεσα τον βάζουν να ξαναψηφίσει και να ξαναψηφίσει μέχρι να βγει το αποτέλεσμα που έχουν σχεδιάσει. Καλά εκεί. Αλλά τουλάχιστον μέσα στην χώρα είναι αναγκασμένοι να κάνουν τα πάντα για να σεβαστούν το αποτέλεσμα. Αν ένας λαός όντως θέλει κυβέρνηση συνεργασίας, πώς θα το δηλώσει; Εξάλλου οι εκλογές στοιχίζουν πολύ.»

Με κόλλησε στον τοίχο ο «απολίτικος» Chr. και δεν μπορούσα παρά να συμφωνήσω. Μου είχε μείνει όμως το άχτι. Τόσο βλαμμένο είμαι;

Σήμερα πετάω από χαρά. Μετά από δυό χρόνια ξέρω ότι δεν είμαι καθόλου μα καθόλου βλαμμένο. Γιατί η πρωθυπουργάρα μας δίνει μαθήματα πολιτικού πολιτισμού, δείχνει ότι πονάει πραγματικά την χώρα, σέβεται τους πολίτες της και διαγράφει κάθε προοπτική μετεκλογικής συνεργασίας με άλλα κόμματα. Μπορεί τα γερμανικά κόμματα να συγκλίνουν τόσο πολύ μεταξύ του που να μπορούν όλοι να πάνε με όλους. Τέτοιες πολιτικές παρτούζες όμως μακριά από τον Σεμνοτάπεινο. Γιατί οι διαφορές μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είναι αβυσσσσαλλλλέες, ο Καραφερεντζέρης άγνωστη λέξη για την ΝΔ, δεν μιλάμε για τον Παπαθεμελή. Θα μπορούσε η ΝΔ να κάψει σε μία μόνο χρονιά όσα εκτάρια καίγονταν άλλες φορές σε τρεις αν συγκεβερνούσε με ΠΑΣΟΚους, τρελλούς και παλαβούς για κραταιά δασική υπηρεσία; Θα είχε ο Πολύδωρας τέτοιες επιτυχίες με τους πραίτωρές τους, αν τον ενοχλούσε όλη την ώρα κάνας αγράμματος και αδαής Χρυσοχοϊδης; Ας μην συζητήσουμε για ασφαλιστικό και παιδεία. Πώς να θίξεις τέτοια ζητήματα, αν έχει μουστακαλοφόρους με ζιβάγκο στην ίδια σου την κυβέρνηση;

Άλλοι βρήκαν το ντιπέιτ βαρετό, ανούσιο, άλλοι τα βάζουν με τα χρονικά του πλαίσια (ποιος τα ορίζει αλήθεια; και γιατί οι δημοσιογράφοι που γκρινιάζουν δεν λένε απλώς: με τέτοιους όρους δεν ερχόμαστε;), εγώ πάλι είμαι ευτυχής· γιατί ξαναβρήκα τις ορίζουσες του πολιτικού μου πολιτισμού: την γη την καίει ένας και την παραδίδει καμμένη στον άλλον. Την καίει μόνος του, με την ησυχία του, την δική του μέθοδο, τους δικούς του ανθρώπους βρε αδερφέ. Και ο άλλος που την παραλαμβάνει καμμένη για να την ξανακάψει πρέπει επίσης μόνος του να την παραλάβει. Και αν οι καμμένοι αποφασίσουν, έτσι για άλλαγη ή από περιέργεια απλώς, να αναγκάσουνε τον εμπρηστή να έχει και συνεργό, αυτός θα προσβληθεί και θα βάλει τους καμμένους να ξαναδιαλέξουν. Καθαρά πράματα. Τις παστρικές δουλειές τις κάνει ένας μόνος του, δε χωρεί δεύτερος.

Υ.Γ. Πήρα την σημερινή Ελευθεροτυπία να την τρίψω στην μούρη του Chr. (ξέρει και νέα ελληνικά), να μάθει τι σημαίνει πολιτικός πολιτισμός.

Υ.Γ. 2 (9. Σεπτ. 2007): Βλ. και το άρθρο του κ. Καλλίτση στην Καθημερινή της Κυριακής.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: