η εθνική ενότητα στην πράξη

“Πονάει η καρδιά όλων των Ελλήνων με τις εικόνες των καταστροφικών πυρκαγιών” δηλώνει ο κ. Σουφλιάς. Ας αφήσουμε στην άκρη το άκρως εύστοχο “με τις εικόνες …”. Δεν πονάει κανείς για τις πυρκαγιές τις ίδιες, οι εικόνες είναι που δημιουργούν τα καρδιακά προβλήματα.

Το κρίσιμο είναι αλλού. Η καρδιά του κ. Σουφλιά πονάει το ίδιο με την καρδιά μιας δασκάλας που μένει στους Αμπελόκηπους, έχει δυό παιδιά και πήγαινε μια-δυό φορές το μήνα εκδομή στο Βαρνάβα ή στον Άγιο Πέτρο να περπατήσει. Γιατί και οι δύο φέρουν γονίδια ελληνικά.

Η καρδιά του μεσίτη και του εργολάβου που ετοιμάζονται να ριχτούν με τα μούτρα στα «φιλέτα» που απελευθέρωσε η φωτιά πονάει ακριβώς το ίδιο με την καρδιά όσων έχουν αγωνιστεί όλη τους τη ζωή για να μη γίνει η Αττική μια απέραντη «Βωβόπολις».

Η καρδιά του κ. Μαρκογιαννάκη, νυν υπεύθυνου για την μη-κάλυψη 3000 κενών στο πυροσβεστικό σώμα πονάει ακριβώς το ίδιο με την καρδιά των συγγενών και των φίλων των εποχιακών πυροσβεστών που σκοτώθηκαν το 2007, και βλέπουν τη «θυσία τους να πηγαίνει εντελώς χαμένη», αν μας επιτρέπεται να χρησιμοποιήσουμε τέτοιες συναισθηματικά φορτισμένες εκφράσεις, ενώ δεν μιλάμε για μέλη της βαρυπενθούσας κυβέρνησης.

Ο κ. Σουφλιάς είναι σοβαρός άνθρωπος. Δεν θα μιλούσε ποτέ για ασύμμετρες απειλές, ανθελληνικά σχέδια από τους Τούρκους, τους αναρχοκομμουνιστές ή άλλους εχθρούς της φυλής. Μιλάει μόνο για ελληνικές καρδιές που πάλλονται όλες στον ίδιο ρυθμό και πονάνε όλες το ίδιο, άσχετα αν μερικές ανήκουν σε εμπρηστές, συνενόχους και ηθικούς αυτουργούς ενώ άλλες σε καμμένους.

ο (νέος) “δημοκρατικός” ολοκληρωτισμός

“Η σημερινή κυβέρνηση θεωρεί θεμελιακή κατάκτηση την αξιοποίηση των «Ατομικών Δικαιωμ­άτω­ν». Είναι κατάκτηση κάθε ευνομούμενης και κοινωνικής δημοκρατίας. Όμως αυτά δεν πρέπει να λειτουργούν σε βάρος της κοινωνικής ολότητας και του δημοσίου συμφέροντος. Η προστασία συνεπώς των ατομικών δικαιωμάτων δεν μπορεί να φθάνει μέχρις αναιρέσεως των αντικειμενικών συμφερόντων της κοινωνίας, όπως αυτά κάθε φορά προσδιορίζονται από το Σύνταγμα και τη νομοθετική λειτουργία, ως υπέρτατης έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας.”

Όχι, το παραπάνω απόσπασμα ΔΕΝ είναι μετάφραση κάποιου διατάγματος του τέλους της δημοκρατίας της Βαϊμάρης στα 1933, ούτε και κάποιου “σταλινικού” πογκρόμ των διαφωνούντων με το καθεστώς κατά τις δίκες της Μόσχας. Είναι η προχτεσινή ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου “Δικαιοσύνης” σχετικά με τις κάμερες παρακολούθησης των διαδηλωτών και την παραίτηση (δες 1, 2, 3) των μελών της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Και μάλλον ό,τι αποκαλυπτικότερο για αυτήν την υπόθεση.

Μετά 90 έτη: επιστροφή στους τόπους του “εγκλήματος”

90 χρόνια μετά κι ακόμα “αμερόληπτοι” μελετητές, ορκισμένοι εχθροί και φίλοι συνάμα αναζητούν το νόημα εκείνων των “δέκα ημερών που συγκλόνισαν τον κόσμο”, που διαπέρασαν σα ρίγος κι άλλαξαν μονομιάς τις διαχωριστικές γραμμές και τα σύνορα των στρατοπέδων, τα οποία εκείνο των καιρών έστελναν τα παιδιά τους στην Πρώτη Μεγάλη Σφαγή του αιώνα που αποχαιρετήσαμε. Αντί γι’άλλη αναδρομή, ανάμεσα στις πολλές εγχειριδιακού τύπου politically correct αναδρομές που είμαστε βέβαιοι πως θα δημοσιευτούν αυτές τις μέρες, είπαμε σε τούτο το ποστ ν’ακολουθήσουμε εκείνο το ρίγος που ίσως σήμερα να μοιάζει σε πολλούς μακρινή ανάμνηση, καθώς είμαστε πεισμένοι πως είναι εξίσου ισχυρή, ακόμα, η ανατριχίλα που προκαλει σε θεούς, αρχόντους βασιλιάδες.