τι έμαθα (μέχρι τώρα) από την υπόθεση του επίμαχου μπλογκ

Σε αυτό το ποστ τα σχόλια τείνουν να γίνουν πολύ πιο ενδιαφέροντα από το ίδιο το ποστ.

Η εμπειρία μου στον χώρο των ιστολογίων είναι ελάχιστων μηνών. Η εμπειρία μου στον χώρο του δημόσια εκφραζόμενου μη-επιστημονικού λόγου είναι σημαντικά μεγαλύτερη (όχι πολύ μεγάλη), αλλά σε σχετικά παλαιότερη εποχή και με άλλα μέσα.

Η πληθώρα των επισκέψεων του προηγούμενου πόστ (το θέμα του οποίου θίξαμε καταρχάς ο ΑΝεμος και τούτο το μπλογκ, ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον) μου είναι συνειδητό ότι δεν αφορά επί της ουσίας το μπλογκ με τίτλο “μαυροχαλι”. Αφορά το μπλογκ με τίτλο: “stylιαnidκλ.π.κ.λπ.” Στο μπλογκ “μαυροχαλι” αναλογούν 20, άντε 30 αναγνώσεις ημερησίως και πολλές είναι. Και καλώς είναι έτσι.

δεν είναι σοβαρά πράματα αυτά

Δεν είναι σοβαρά πράματα, ενώ πνίγομαι, να μου θέλω και ξεστρατίσματα σε ιδιόκτητα / ιδιόγραφα μπλογκ. Έχω τον Αριστοφάνη μου, πρέπει να γράφω και να σβήνω μέρα-νύχτα, να το τελειώσω επιτέλους το ρημάδι το κεφάλαιο του διδακτορικού, να αναπαυθούμε αμφότεροι, εγώ κι η Ειρήνη, ἐν εἰρήνῃ και αντί γι’ αυτό … τσουπ: μαυροχαλι. Έτσι, από παρόρμηση.
Και παρόρμηση σκέτη να μην είναι, και βαθύτεροι λόγοι να υπάρχουν: εντάσεις που πρέπει να εκτονωθούν, αντιφάσεις που πρέπει να ανιχνεύσεις, προτού αποφασίσεις για το μέγα δίλημμα: πόλωση ή παραγραφή, δεν έχεις επιτέλους πια κανέναν άλλον τρόπο να κάνεις την δουλειά σου, εκεί έμενε να καταλήξεις, να ιστολογείς; Δεν είναι αυτά πράματα σοβαρά.
Και να έλεγες ότι έχεις κάτι να πεις, να πάω πάσο. Μα δεν έχεις. Τίποτα. Αρκεί η “ετικέτα” ως ένδειξη για το χάλι μου. Μαύρο Χάλι.