ΠΙΣΣΑ ΚΑΙ ΠΟΥΠΟΥΛΑ!

Αηδία, απέχθεια και μίσος! Πριν γράψουμε αυτό το ποστ, αναρωτηθήκαμε αν αξίζει τον κόπο να δώσουμε έστω και την ελάχιστη συνέχεια στον όζοντα έμετο που δημοσίευσε ο γνωστός και μη εξαιρετέος Γ. Μαρίνος στο “Βήμα της Κυριακής”, αλλά τέτοια δυσωδία δεν αντέχεται να μείνει αναπάντητη! Είναι η πρώτη, εδώ και πολλές δεκαετίες ίσως, απόπειρα ποινικοποίησης της αριστεράς ως τέτοιας από τις σελίδες του mainstream αστικού και δη “προοδευτικού” τύπου. Ούτε λίγο ούτε πολύ, όποιος είναι αριστερός ή ασκεί κριτική στο κρατούν κοινωνικό καθεστώς, είναι ή θα καταλήξει νομοτελειακά ναρκομανής, ληστής ή άλλου τύπου εγκληματίας του κοινού ποινικού δικαίου.

“ποιος είσαι συ ρε, που θα μου πεις εμένα…”: το πολίτευμα του κ. Καρκαγιάννη και ο “διάλογος” για το ασφαλιστικό

Συνήθως γράφει άρθρα πολύ ξεκάθαρα ο κ. Καρκαγιάννης στην Καθημερινή. Όπως για παράδειγμα σήμερα, για το συνταξιοδοτικό: η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης είναι αναγκαία, η μείωση των συντάξεων επίσης, η μερική κατάργηση αναπηρικών συντάξεων επίσης, ο Γιαννίτσης είχε γενικά δίκιο, άλλα υπονομεύτηκε ύπουλα, η αριστερά λέει πράματα ανεφάρμοστα (όπως πάντα), η καταλήστευση των ταμείων πταίσμα μεν, αλλά αμελητέο για την ουσία της συζήτησης, αφού η επιστροφή των κλεμμένων δεν λύνει το πρόβλημα. Ένα κι ένα κάνουν δύο (αν κάποιος δεν κλέψει εν τω μεταξύ το ένα από τα δύο).

Γι’ αυτό μας κάνει ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση η τρομερή σύγχυση που πρόδιδε το σημείωμά του της Παρασκευής, με τίτλο “Χώρος εθνικού διαλόγου” και αφορμή την ανακοίνωση της ΓΣΕΕ ότι “θα συμμετέχει στον διάλογο για το συνταξιοδοτικό, αλλά μέσω των αρμοδίων Επιτροπών της Βουλής.”

“και τώρα μπορείτε να πάτε να …” από τον κ. Στυλιανίδη; ή άγριος χουλιγκάνος ο νέος υπουργός παιδείας;

Μόλις είδα την λίστα με τους νέους υπουργούς της (ξανά σεμνοτάπεινης ή μήπως τώρα πιο θαρρετής;) νέας κυβέρνησης. Τουλάχιστον στο Παιδείας (αυτή την πατέντα με το “θρησκευμάτων” δίπλα στο “παιδείας” πραγματικά την θαυμάζω· δεν είναι η μόνη θα πεις: το “ΥΠΕΧΩΔΕ” είναι το πιο πυκνοδιατυπωμένο παράδοξο. Η φυλή είχε πάντα μια κάποια αδυναμία στους τραγέλαφους), τουλάχιστον λοιπόν στο Παιδείας, ο “Θατσερούλης ο Μπουχέσας” (το κοπιράιτ στον Τζ. Πανούση) πάει για σκληρή συμπλοκή.

κυβέρνηση ποιητών και όχι τεχνοκρατών

Λυπάμαι βαθιά που δεν είμαι στην Ελλάδα και δεν θα ψηφίσω. Γιατί είμαι αποφασισμένος. Η Νέα Δημοκρατία είναι το κόμμα μου. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που απέρχεται απαρτίζεται από ποιητές, πραγματικούς ποιητές, που στα δύσκολα δεν μπορούν να επιστρατεύσουν τίποτα άλλο από τα όπλα της τέχνης τους. Και μας λυτρώνουν.

η γοητεία του μεταφυσικού και οι μεταφυσικές γοητείες

Η λέξη πρέπει να έχει μέλι, να κολλάει στα χείλια, να πρέπει οπωσδήποτε να ανακαλύψεις «μεταφυσικές» εκεί που απλά πράγματα κάνουν ήσυχα-ήσυχα και ολοφάνερα την δουλειά τους. Ο κ. Παπαχελάς χρεώνει σήμερα στην Καθημερινή μία χώρα (την Ελλάδα) με έναν (ακόμα) ογκόλιθο: «Είμαι πάντως πολύ πιο βέβαιος ότι αυτός ο τόπος έχει όντως τη δική του μεταφυσική γοητεία, έστω και αν δεν την καταλαβαίνουμε και δεν τον σεβόμαστε.» Έχει γλαφυρά παρουσιάσει στο δεκαπενταυγουστιάτικο άρθρο του πώς παιδικά και νεανικά βιώματα καθορίζουν το τι αντιλαμβανόμαστε ως οικείο και απολαυστικό, ως «δικό μας», έχει γράψει για πράγματα απλά, όπως ότι η Άϊντα στην Μετροπόλιταν και ο ριζωμένος στο «υποσυνείδητο» και πρόχειρος να ανασυρθεί Ζαμπέτας στο αυτοκίνητο με μια παρέα ομογλώσσων προσφέρουν διαφορετικού είδους απόλαυση και συγκίνηση και ονομάζει ακριβώς αυτά τα πράγματα «ανεξήγητα». Για να έρθει μετά η μεταφυσική να κάνει την δουλειά της, την μόνη που ξέρει να κάνει εδώ και αιώνες. Φούσκες, μπουρμπουλήθρες που παριστάνουν βαθιές, αδιαπέραστες για το νου «αλήθειες». Φούσκες και μπουρμπουλήθρες που εμποδίζουν την όραση και διαστρεβλώνουν απλές εγκεφαλικές και πολιτισμικές διεργασίες, που παρασιτούν σε ανθρώπους, σε λέξεις, σε χώρες. Γιατί; Ανεξήγητο.