“5000 εθελοντικές αποχωρήσεις”

Το έκτακτο χτεσινό Διοικητικό Συμβούλιο της RENAULT ανακοίνωσε πως τα κέρδη της αυξήθηκαν κατά 34% μέσα σε ένα χρόνο, και πως ο κύκλος εργασιών της εταιρείας ανήλθε μοναχά για το πρώτο εξάμηνο του 2008 στο μυθικό ποσό των 21 δισεκατομυρίων ευρώ. Στην ίδια συνεδρίαση, το ΔΣ της Renault προέβλεψε παράλληλα πως, δοθείσης της οικονομικής κρίσης, μετά την θεαματική εκτατική ανάπτυξη της εταιρείας και την άνοδο των πωλήσεών της που την έχει φέρει στην 4η θέση των κατασκευαστών αυτοκινήτων ανά τον κόσμο, οι πωλήσεις πρόκειται να πέσουν την προσεχή περίοδο. Για να προετοιμαστεί, το ΔΣ της Renault εξήγγειλε ένα πρόγραμμα 5 με 6 χιλιάδων “εθελοντικών αποχωρήσεων από την επιχείρηση μέχρι τα μέσα του 2009″.

“Είναι ένα μέτρο ισορροπίας ανάμεσα στους πόρους και τις αποδόσεις της επιχείρησης, κι είναι καλύτερα να το κάνουμε τώρα, που νιώθουμε μόλις τον άνεμο να δυναμώνει, παρά όταν η θύελλα θα μας έχει πια προλάβει“,

λέει ο Γενικός της Διευθυντής Carlos Ghosn.
Στην ίδια συνεδρίαση, το ΔΣ της Renault, λάνσαρε το νέο μοντέλο του Megane που είναι το πλεόν ευπώλητο της εταιρείας. Όμως, επειδή η “επιδείνωση του οικονομικού περιβάλλοντος είναι χειρότερη από εκείνο που περίμενε και ο πλέον απαισιόδοξος” το σχέδιο μειώνει δραστικά το προσωπικό σε όλες τις εργοστασιακές μονάδες που βρίσκονται σε γαλλικό έδαφος. Μια από αυτές, στο Sandouville, κλείνει τελείως καθώς το μοντελο που παραγοταν εκεί δεν πουλάει. Η Renault με επικεφαλής τον “κύριο” Ghosn  έχει επεκτείνει τα τελευταία χρόνια τη δράση της αγοράζοντας τη Dacia καθώς και το 44% της Nissan (της οποίας την παραγωγή αναδιοργάνωσε εκ βάθρων). Τα αυτοκίνητα χαμηλού κόστους που παράγονται στη Ρουμανία ή στην Ασία πουλιούνται πιο εύκολα από τα πιο “πολυτελή” αυτοκίνητα που παράγουν τα ακριβά εργατικά χέρια στην Ευρώπη: καιρός λοιπόν να ξεφορτωθεί η εταιρεία αυτό το περιττό βαρίδι που ενοχλεί την απογείωση των δεικτών της.

Τούτη η ιστορία, δεν αποκαλύπτει  τη ληστρική επιδίωξη του κέρδους, ή την περιφρόνηση των ανθρωπίνων ζωών που μπλέκονται στον “κύκλο εργασιών” της επιχείρησης: αυτά δεν είναι δα και τίποτα καινούριο, ιδιαίτερα στη Γαλλία όπου η “μεταφορά” παραγωγικών μονάδων είναι μια τακτική που ακολουθείται σταθερά εδώ και τρεις δεκαετίες.  Ανοιγει όμως ένα νέο κεφάλαιο στη σύγχρονη ταξική πάλη, με τη χρήση της “διεθνούς οικονομικής κρίσης” σαν εργαλείο “μετακύλησής” της όπως έλεγαν παλιότερα στις πλάτες των εργαζομένων, και δη σε μια ανθούσα επιχείρηση. Εγκαινιάζει με κυνισμό μια περίοδο κατά την οποία το διεθνοποιημένο κεφάλαιο θα προσπαθεί να μετατρέπει την κρίση του σε εργαλείο για τη μεγαλύτερη εκμετάλλευση των εργαζομένων στη δυτική “μητρόπολη” αλλά και στα ανατολικά Ελντοράντο όπου τρέχουν τώρα για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους.

Είναι μια ιστορία που μολις αρχίζει αφού στις 18 τρέχοντος, το ΔΣ της επιχείρησης θα ανακοινώσει κι άλλο κύκλο “εθελοντικών αποχωρήσεων” για τα ευρωπαϊκά εργοστάσια της επιχείρησης αυτή τη φορά. Οι εργαζόμενοι και (ακολουθωντας) τα επίσημα σωματεία ανακοινώνουν ήδη κινητοποιήσεις. Σε τούτη την κρίσιμη στροφή, η αλληλλεγγύη στους υπό απόλυση εργαζομένους της Renault θα είναι η πρώτη  σε έναν κύκλο αναμετρήσεων που μόλις ανοίγει,  “πριν καλά-καλά ξεσπάσει η θύελλα” που λέει κι ο “κύριος” Ghosn, που φαίνεται να ξεχνάει πως θύελλες θερίζει όποιος σπέρνει ανέμους.

68

Φεύγει, μίσεψε κι αυτός ο Μάης. Η αριθμητική του χρόνου τον προίκισε με τον αριθμό σαράντα από τα χρόνια που τον χωρίζουν από το 68. Που υπήρξε κάτι σαν τον ιδρυτικό μύθο της γενιάς μας.

Το να ζεις στη Γαλλία μπορεί να φαίνεται καλή τύχη από μακριά, από κοντά όμως δεν ήταν πάντα τόσο ευχάριστο: οι εφημερίδες γέμισαν με αφιέρωματα, όλα μαυροκόκκινα κι όλα εγκωμιαστικά, για την “πολιτιστική άνοιξη του 68″ και για έναν ακόμα θρίαμβο της νιότης, της πρωτοβουλίας, της επινοητικότητας, της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Παραδίπλα, μπουτίκ εσωρούχων διαφήμιζε τη θερινή της πραμάτεια με το σύνθημα “κάτω από την άσφαλτο υπάρχει αμμουδιά”. Κυριλέ πατισερί του Saint Germain-des-Près πουλούσαν σοκολατένια ομοιώματα “παβέ” σε τσουχτερές τιμές για να θυμίσουν, από την ανάποδη ίσως, τις ένδοξες ημέρες. Πέρα από το Ρήνο, ο πάλαι ποτέ “κόκκινος Ντάνι”, γκριζαρισμένος επικίνδυνα πια, διακήρυσσε το τέλος του Μάη.

Το νέο αντικαπιταλιστικό κόμμα στη Γαλλία (και όχι μόνο…)

Το 17ο Συνέδριο της LCR που πραγματοποιήθηκε πριν από λίγες μέρες κοντά στο Παρίσι ήταν ένα από τα μαζικότερα της ιστορίας της αλλά πιθανότατα και το τελευταίο, αφού η απόφαση προβλέπει την αυτοδιάλυση της οργάνωσης στην προοπτική της συγκρότησης ενός νέου πλατιού αντικαπιταλιστικού κόμματος.

Η LCR (Κομμουνιστική Επαναστατική Λίγκα) είναι μια οργάνωση που αριθμεί περί τα 3.500 μέλη, ενώ ο υποψήφιός της στις Γαλλικές βουλευτικές εκλογές πιστώθηκε το 4,1% των ψήφων, το υψηλότερο ποσοστό της Αριστεράς στα αριστερά των σοσιαλιστών (περιττός ίσως αυτός ο πλεονασμός μα οι Γάλλοι επιμένουν ακόμα σε αυτήν τη γλωσσική διαστροφή). Σε συνθήκες γενικευμένης δεξιάς στροφής με όλες τις εκδοχές της παλιάς κομμουνιστικής (σταλινικής ή τροτσκιστικής) και οικολογικής Αριστεράς να συνθλίβονται από το θιασώτη του συνδυασμού ακραίου φιλελευθερισμού και κράτους καταστολής Σαρκοζύ κι από την άχρωμη και δεξιά “σοσιαλιστική” πρόταση της Ρουαγιάλ, η LCR ήταν η μόνη εκδοχή της αριστεράς που δεν συρρικνώθηκε στο όριο μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας. Πολλοί είπαν πως αιτία γι’ αυτό ήταν η φιγούρα του νέου και δημοφιλούς υποψηφίου της Ολιβιέ Μπεζανσενό, ταχυδρόμου στο επάγγελμα. Ο πραγματικός λόγος είναι μάλλον πως η Λίγκα εξέφρασε μια ξεκάθαρη αντίληψη σύγκρουσης με τους βασικούς άξονες της αστικής πολιτικής, σε όλη τη γραμμή των διεκδικήσεων των κινημάτων που συγκλόνισαν τη χώρα όλα τα τελευταία χρόνια. Κι ακόμα, γιατί το έκανε σε ανοιχτή ρήξη με όλες τις λογικές αριστερής συνδιαχείρισης σε κυβερνήσεις, υπουργεία ή δημοτικές αρχές.

ανωφελιμισμού εγκώμιον: για την σύγχρονη Πανεπιστημιακή έρευνα

Με το κείμενο που μεταφράζουμε κι αναδημοσιεύουμε εδώ διαφωνούμε σε αρκετά σημεία, το βρίσκουμε όμως εξαιρετικά ενδιαφέρον, γιατί αποτυπώνει την κατάσταση της επιστημονικής έρευνας στη Γαλλία, και μάλιστα σε κάποιον από τους τομείς στους οποίους πλήττεται λιγότερο από τη μεταρρύθμιση της δημόσιας έρευνας που προωθείται τα δυο τελευταία χρόνια. Είναι γραμμένο υπό μορφή Lettre de motivation -βασικό ζητούμενο για την ανεύρεση εργασίας στη Γαλλία, όπου μαζί με το βιογραφικό του κανείς οφείλει να εξηγήσει γιατί τον ενδιαφέρει και τί μπορεί να προσφέρει από το πόστο στο οποίο ζητάει να προσληφθεί. Σημειώνουμε τέλος πως ο αποστολέας είναι αστρονόμος και η επαγγελματική διαστροφή των αστρονόμων, που όπως κι οι ποιητές, καταγίνονται με τα “απώτατα όρια” (του κόσμου και της ψυχής αντιστοίχως), μας είναι ιδιαίτερα συμπαθής.

Γαλλία: 38 (από 25) τα κατειλημμένα πανεπιστήμια, συνεχίζεται η απεργία

 

UPDATE2, 15/11, Και η σημερινή μέρα σαν τη χτεσινή στη Γαλλία:
Παρά την προσπάθεια του γραμματέα της CGT να κλείσει την απεργία και να ανοίξει το δρόμο στις διαπραγματεύσεις ανά επιχείρηση, και το κάλεσμα της CFDT να προσέλθουν τα σωματεία στο τραπέζι, όλες οι συνελεύσεις των σιδηροδρομικών και των εργαζόμενων στο μετρό ήταν μαζικές και μέχρι τις 5 το απόγεμα πήραν απόφαση για συνέχιση της απεργίας. Παράλληλα, σε μια επίδειξη δύναμης, οι εργαζόμενοι στην EDF (γαλλική ΔΕΗ) της Ρουέν, έκοψαν για λίγες ώρες το ρεύμα επιλεκτικά στη γειτονιά όπου εδρεύουν όλες οι επιχειρήσεις “αιχμής”, δηλώνοντας ρητά πως είναι σε θέση να ελέγξουν ή να μπλοκάρουν ανά πάσα στιγμή την οικονομική ζωή της χώρας. Ο Thibault (ΓΓ της CGT) πιεσμένος από τη βάση, αλλά και από τη δράση των ριζοσπαστικών σωματείων SUD που έχουν ισχυρές δυνάμεις στους σιδηροδρόμους, τα “μάζευε” το μεσημέρι λέγοντας πως η κυβέρνηση πρέπει να κάνει κι αυτή υποχωρήσεις. Παρά το τσουχτερό κρύο, οι διαδηλώσεις ήταν μαζικές σε όλη τη χώρα (Παρίσι, Λυών, Μασσαλία, Τουλούζ, Λιλ, Ρουέν και αλλού), με τη συμμετοχή κι άλλων σωματείων μισθωτών, ανέργων, φοιτητικών συλλόγων αλλά και μαθητών με κεντρικό σύνθημα “Étudiants, lycéens, chômeurs et salariés, c’est tous ensemble qu’il faut lutter” (Φοιτητές, μαθητές, άνεργοι και μισθωτοί, όλοι μαζί θα αγωνιστούμε). Μ’άλλα λόγια, ξανά το φάντασμα του ‘95 στοιχειώνει τους εφιάλτες των κυβερνώντων: ένα κοινό πλαίσιο διεκδικήσεων που αφορά την απόσυρση του νόμου και την αύξηση των κονδυλίων για τα Πανεπιστήμια, την αύξηση μισθών και τα 37,5 χρόνια εργασίας για σύνταξη σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα αρχίζει ήδη να διαμορφώνεται στο δρόμο και τις γενικές συνελεύσεις.

ΜΚΟ-απαγωγείς παιδιών ή η χρεωκοπία του “ανθρωπισμού”

ΤΣΑΝΤίλα: η “Κιβωτός της Ζωής”

Άνω-κάτω η Γαλλία αυτές τις μέρες από την είδηση της σύλληψης από τις αρχές του Τσαντ των μελών της οργάνωσης “Κιβωτός της Ζωής” (“Arche de Zoé”), για απαγωγή και εμπορία παιδιών με πρόσοψη “children rescue”, ήτοι τη διάσωση παιδιών από τη φρίκη του πολέμου του Νταρφούρ στη μεθόριο του γειτονικού Σουδάν με το Τσαντ. Οι λεβέντες της εν λόγω οργάνωσης που ιδρύθηκε πριν από τρία χρόνια (από πυροσβέστες και θιασώτες των ράλυ 4Χ4) με τις ευλογίες της γαλλικής κυβέρνησης με στόχο να οργανώσει ανθρωπιστικές αποστολές στα θύματα του τσουνάμι, πιάστηκαν κατά την επιβίβασή τους στο αεροπλάνο μαζί με 104 παιδιά που δήθεν “εκκένωναν” από τις επικίνδυνες ζώνες. Η κυβέρνηση του Τσαντ υποστήριξε πως στόχος τους ήταν να πουλήσουν τα ίδια τα παιδιά σε παιδεραστικά κυκλώματα έναντι ισχυρού ανταλλάγματος ή τα όργανά τους στα δίκτυα εμπορίας οργάνων για μεταμοσχεύσεις. Οι ίδιοι παρουσίασαν, προς υπεράσπισή τους, στοιχεία σύμφωνα με τα οποία είχαν πάρει απλώς επιταγές κάποιων δεκάδων χιλιάδων ευρώ από “ανάδοχες οικογένειες” που θα υιοθετούσαν τα παιδιά.