δεν είναι σοβαρά πράματα αυτά

Δεν είναι σοβαρά πράματα, ενώ πνίγομαι, να μου θέλω και ξεστρατίσματα σε ιδιόκτητα / ιδιόγραφα μπλογκ. Έχω τον Αριστοφάνη μου, πρέπει να γράφω και να σβήνω μέρα-νύχτα, να το τελειώσω επιτέλους το ρημάδι το κεφάλαιο του διδακτορικού, να αναπαυθούμε αμφότεροι, εγώ κι η Ειρήνη, ἐν εἰρήνῃ και αντί γι’ αυτό … τσουπ: μαυροχαλι. Έτσι, από παρόρμηση.
Και παρόρμηση σκέτη να μην είναι, και βαθύτεροι λόγοι να υπάρχουν: εντάσεις που πρέπει να εκτονωθούν, αντιφάσεις που πρέπει να ανιχνεύσεις, προτού αποφασίσεις για το μέγα δίλημμα: πόλωση ή παραγραφή, δεν έχεις επιτέλους πια κανέναν άλλον τρόπο να κάνεις την δουλειά σου, εκεί έμενε να καταλήξεις, να ιστολογείς; Δεν είναι αυτά πράματα σοβαρά.
Και να έλεγες ότι έχεις κάτι να πεις, να πάω πάσο. Μα δεν έχεις. Τίποτα. Αρκεί η “ετικέτα” ως ένδειξη για το χάλι μου. Μαύρο Χάλι.