για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο

Posted in Uncategorized with tags , on Ιανουαρίου 25, 2012 by maurochali

Με τα Λάβαρα

Oh, les oiseaux qui baignent notre terre!

Si je n’ avais la foi

J’ aimerais mieux mourir,

Mais ils chantent

Et je chante avec eux.

4.12.1939

Σε ποια θάλασσα θ’ ανθέξει η ζωή μου

Σε ποια πλημμύρα;

Πάνω στη θάλασσα εγώ τραγουδώ

Μα δε χορταίνω

Πάνω στη θάλασσα ο θάνατος

Έχει παλμό δικό μου

Και τρέχει με τα λάβαρα

Όταν εγώ σωπαίνω.

Γ. Σαραντάρης (Στους φίλους μια άλλης χαράς, 1940)

υγ. Τώρα που ο Τεό έφυγε για τη δική του αιωνιότητα (πόσο μακρά ο χρόνος θα δείξει), εμείς εδώ του χρωστάμε ακόμα μια μέρα. Εκείνη τη μέρη που μπορεί να κάνει τον τροχό να γυρίσει πάλι, αύριο.

η εντεκάτη Φεβρουαρίου — στην πύλη του Βραδεμβούργου

Posted in πολιτική, πολιτική πεζοδρομίου, state of emergency on Φεβρουαρίου 15, 2011 by maurochali

Παρασκευή απόγευμα, σμάρι κοράκια να πετάν ψηλά πάνω από την σχεδόν έρημη unter den Linden, καθώς η μικρή πορεία Αιγύπτιων, Τυνήσιων και Γερμανών κατευθύνεται προς την πύλη του Βραδεμβούργου και την αμερικάνικη πρεσβεία.

Παρασκευή απόγευμα, αργά, διαδηλώνει στη λεωφόρο του Βερολίνου ένα μικρό πλήθος που όλη του η καρδιά μοιάζει να βρίσκεται στις μικρές και μεγάλες πλατείες Τεχρίρ στην Αίγυπτο και την Τυνησία.

Με συνθήματα τραγουδιστά, στα γερμανικά και τα αιγυπτιακά, — Μουμπάρακ άντε στα τσακίδια, Σολειμάν άντε στα τσακίδια, θέλουμε ελευθερία, θέλουμε να ζούμε με αξιοπρέπεια, θέλουμε ειρήνη, Μουμπάρακ άσε τις αδελφές μας, τους αδελφούς μας, τα παιδιά μας ελεύθερα — το μικρό πλήθος απευθύνεται στους λίγους περαστικούς (και αναγκαστικά στις αστυνομικές δυνάμεις που το συνοδεύουν), απευθύνεται όμως και στον εαυτό του. Κυρίως όταν η εκφωνήτρια των συνθημάτων — μια μάλλον λεπτή κοπέλα με τζίν, άσπρα σταράκια και μπέζ μαντίλα — όταν δεν την ικανοποιεί το πάθος και ο τόνος, με τον οποίο η πορεία φωνάζει το σύνθημα, το επαναλαμβάνει αλλάζοντας την έμφαση. Εκείνο ειδικά το σύνθημα με τη λευτεριά τρεις φορές τους έβαζε κάθε φορά να το λένε: Wir wollen Freiheit — Wir wollen Freiheit — Wir wollen Freiheit. Είχες την αίσθηση ότι την απωθούσε βαθιά κάθε ίχνος μηχανικής επανάληψης.

Τυπικά επρόκειτο για μια πορεία συμπαράστασης στον αγώνα του αιγυπτιακού λαού, να συγκροτηθεί με μια πολιτική πράξη ως αναγνωρίσιμο ιστορικό υποκείμενο  και να αποφασίσει ο ίδιος για την τύχη του. Και με δεδομένη την στάση της Δύσης απέναντι στην επανάσταση του αιγυπτιακού και τυνησιακού λαού μια πορεία αλληλεγγύης και συμπαράστασης είχε σίγουρα προφανή πολιτικό στόχο και νόημα ύπαρξης.

Εσύ όμως είχες την αίσθηση πως στην πραγματικότητα ήταν η άγρια νοσταλγία του μικρού πλήθους, που ένιωθε να βρίσκεται τη λάθος ώρα σε ξένο τόπο. Των ανθρώπων πού ήξεραν πολύ καλά πού έπρεπε να είναι, που ήξεραν πως, αν ήταν εκεί, μπορεί να ήταν κιόλας νεκροί,* που ήξεραν πως τίποτα άλλο δεν θα ήθελαν περισσότερο εκείνη την ώρα από το να είναι εκεί και μόνο. Έτσι σου φαινόταν εσένα. Δικό σου πρόβλημα.

Δικό σου πρόβλημα, που, αν είναι, θα το σκέφτείς αργότερα. Γιατί τώρα πρέπει να λύσεις, και μάλιστα αμέσως, ένα άλλο· τώρα που το μικρό πλήθος περνά μπροστά σου, ενώ έχεις μόλις βγει από το neues museum (κι έχεις χορτάσει αρχαία αιγυπτιακή τέχνη και θρησκεία). Θέλεις να τους ακολουθήσεις — δεν χωρεί ζήτημα — αλλά ως τι θα τους ακολουθήσεις και πώς; Τουρίστας στο Βερολίνο για ένα σαββατοκύριακο, ούτε Τυνήσιος, ούτε Αιγύπτιος, ούτε Γερμανός, ούτε τίποτα, ένας έλληνας, που δεν ξέρει γρυ αραβικά, που δεν ξέρει κανέναν στο Βερολίνο, ένας περαστικός. Πώς ακολουθεί ένας περαστικός μια ξένη πορεία;

Καταρχήν παρακολουθώντας την. Διακριτικά, στο πεζοδρόμιο, ανάμεσα σε άλλους περαστικούς που κοντοστέκονται και τις δυνάμεις της τάξης και ασφάλειας που βιντεοσκοπούν. Ανακατεύομαι βέβαια και λίγο με την πορεία, όταν για παράδειγμα ο δρόμος στενεύει δίπλα σε κάποιο εργοτάξιο — αλλά, γενικώς, η θέση μου είναι διακριτή. Με τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν και το στόμα κλειστό παρακολουθώ από κοντά μα απ’ έξω την πορεία συμπαράστασης των Αιγυπτίων στο κέντρο του Βερολίνου, άλλοτε πιο μπροστά, στην κεφαλή με τους Αιγύπτιους και του Τυνήσιους, άλλοτε — πιο συχνά — πίσω, με τους Γερμανούς συμπαραστάτες.

Και, όσο κι αν προσπαθεί το κορίτσι με την ντουντούκα μπροστά για το αντίθετο, δεν αργώ να βρω μια στάση μηχανική και βολική: το παρελθόν μου το αγωνιστικό, η κρίσιμη για την παγκόσμια ιστορία στιγμή της επανάστασης (επιτρέπεται πια να την λέμε έστι;) στην Αίγυπτο, τα τόσα χρόνια πια που ζω στη Γερμανία, η αισθητική απόλαυση που προσφέρει η σκηνή, με κάνουν έναν τέλειο εξωτερικό παρατηρητή, με το αναγκαίο μίγμα γνήσιου ενδιαφέροντος και απόστασης.

Φωνάζει η πορεία — παρατηρώ. Στέκεται η πορεία — στέκομαι κι εγώ. Απέξω.

Και για να λέω την αλήθεια, και τώρα που τα γράφω δεν καταλαβαίνω πώς έγινε και την παράτησα σε μια στιγμή τη βολική μου θέση και μπήκα κι εγώ ξένος κι άσχετος μέσα στην πορεία.

Μα δεν γίνεται να μένεις απέξω, όταν όλοι αγκαλιάζονται και χορεύουν, όταν πια δεν θέλουνε απλώς τη λευτεριά αλλά την έχουν κιόλας και την κρατούν σφιχτά στα χέρια, όταν καταλαβαίνεις (όχι χωρίς μια κάποιαν έκπληξη) ότι κάθε ικανότητά σου να κάνεις πολιτική έχει πια για πάντα αχρηστευτεί, γιατί σε μια τέτοια στιγμή εσύ έχεις απλώς βουρκώσει.

Από τη στιγμή που η είδηση, ότι Μουμπάρακ και Σολεϊμάν αποχώρησαν ενώ ο στρατός ανέλαβε τη διαχέιριση της μετάβασης, βρήκε το μικρό πλήθος της unter den linden τα γερμανικά σχεδόν εξαφανίστηκαν. Συνθήματα και κραυγές, οι ανακοινώσεις, οι θριαμβολογίες όλα στα αραβικά. Πού και πού μόνο το κορίτσι μας μετέφραζε κρίσιμες πληροφορίες.

Στο τέλος της πορείας όμως μάς την έκανε τη χάρη:

Wir sind frei — Wir sind frei — Wir sind frei.

handsoff

* Η αιγυπτιακή επανάσταση ήταν βέβαια «ειρηνική», αν εξαιρέσουμε τους εκατοντάδες νεκρούς, τους χιλιάδες τραυματίες, τους χιλιάδες συλληφθέντες, τα καμμένα κτίρια. Ο Άρης Χατζηστεφάνου αναλύει το ζήτημα μια χαρά, στο Infowar της 14ης Φεβρουαρίου.

αυτάααα

Posted in γερμανία, εφημερίδες, καθεστώς εκτάκτου ανάγκης on Μαρτίου 16, 2010 by maurochali

Η αγαπημένη μας, συντηρητική, Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ) τα λέει σήμερα (σχεδόν) όλα με μια φωτογραφία (του ddp) στο πρωτοσέλιδο.

Μεταφράζουμε (κάπως ελεύθερα) την λεζάντα:

Κατάδυση — Το 2001 μετά την ευλογία του Μητροπολίτη Παμφυλίας Χρυσοστόμου στα ναυπηγία του Kiel, ο δρόμος ήταν πια εντελώς ελέυθερος για την κατασκευή ενός συμβατικού υποβρυχίου για το ελληνικό πολεμικό ναυτικό. Το 2004 η Αθήνα παρέδιδε στατιστικές για τα στοιχεία της οικονομίας το ίδιο καλογυαλισμένες με το υποβρύχιο «Παπανικολής» κατά την πρώτη του κατάδυση. Κανείς δεν ήθελε να πιστέψει τότε ότι η συμφωνία για την παράδοση του υποβρυχίου θα κατέληγε να είναι ένας από τους ανοιχτούς λογαριασμούς μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και ημών. Το υποβρύχιο σαπίζει στην Βαλτική. Παρόλα αυτά θριαμβεύουν οι γερμανικές εξαγωγές όπλων χάρη και στην ελληνική … (*Politur γράφει η εφημερίδα, που σημαίνει «βερνίκι», «λάμψη», αλλά και τα αποσιωπητικά καλά είναι): η Αθήνα είναι ο δεύτερος καλύτερος πελάτης (σ.τ.μ. μετά την Τουρκία).

η αριθμητική των ιδεών και τα μεγάλα σύνολα

Posted in germania, ποίηση, πολιτική, πολιτική πεζοδρομίου with tags , on Νοεμβρίου 8, 2009 by maurochali

9 Νοεμβρίου 1989

Wir sind das Volk.

ή μήπως

Wir sind ein Volk.*

Από τα οριστικά άρθρα στα αριθμητικά είναι, κάποτε, ένα αχανές βηματάκι. Αρκεί να κατέχεις την, όπως έγραφε κάποτε κι ο Μ. Αναγνωστάκης, αριθμητική των ιδεών.

Είναι όμως μόνο τα άρθρα και τα αριθμητικά το θέμα;

http://muller-kluge.library.cornell.edu/de/video_transcript.php?f=109

http://www.dradio.de/dkultur/sendungen/laenderreport/1031727/

* «Εμείς είμαστε ο λαός.» / «Είμαστε ένας λαός.» Το πρώτο σύνθημα κυριάρχησε στις διαδηλώσεις στην Λειψία και το Βερολίνο το φθινοπώρο του 1989. Το δεύτερο σύνθημα, μικρή μα κρίσιμη παραλλαγή του πρώτου, ακούστηκε για πρώτη φορά μαζικά στη διαδήλωση της Λειψίας στις 20 Νοεμβρίου 1989. Από την μικρή έρευνα, στην οποία στηρίζεται το ραδιοφωνικό χρονογραφήμα, που διαβάζετε στο δεύτερο λινκ, προκύπτει ότι σε όλες του τις εμφανίσεις πριν την 20η Νοεμβρίου το σύνθημα «Είμαστε ένας λαός» απευθυνόταν στις δυνάμεις ασφαλείας, καλώντας τες να συμπαραταχθούν με τους διαδηλώτες ή τουλάχιστον να μην επιτεθούν πυροβολώντας.

Σύμφωνα με τον σύγχρονο επίσημο πολιτικό λόγο το σύνθημα καθαγιάζει την «ένωση» της ανατολικής με την δυτική Γερμανία, με τον τρόπο που αυτή πραγματοποιήθηκε.

η εθνική ενότητα στην πράξη

Posted in πολιτική, πολιτική πεζοδρομίου, καθεστώς εκτάκτου ανάγκης, state of emergency, Uncategorized with tags , , , , , on Αυγούστου 25, 2009 by maurochali

“Πονάει η καρδιά όλων των Ελλήνων με τις εικόνες των καταστροφικών πυρκαγιών” δηλώνει ο κ. Σουφλιάς. Ας αφήσουμε στην άκρη το άκρως εύστοχο “με τις εικόνες …”. Δεν πονάει κανείς για τις πυρκαγιές τις ίδιες, οι εικόνες είναι που δημιουργούν τα καρδιακά προβλήματα.

Το κρίσιμο είναι αλλού. Η καρδιά του κ. Σουφλιά πονάει το ίδιο με την καρδιά μιας δασκάλας που μένει στους Αμπελόκηπους, έχει δυό παιδιά και πήγαινε μια-δυό φορές το μήνα εκδομή στο Βαρνάβα ή στον Άγιο Πέτρο να περπατήσει. Γιατί και οι δύο φέρουν γονίδια ελληνικά.

Η καρδιά του μεσίτη και του εργολάβου που ετοιμάζονται να ριχτούν με τα μούτρα στα «φιλέτα» που απελευθέρωσε η φωτιά πονάει ακριβώς το ίδιο με την καρδιά όσων έχουν αγωνιστεί όλη τους τη ζωή για να μη γίνει η Αττική μια απέραντη «Βωβόπολις».

Η καρδιά του κ. Μαρκογιαννάκη, νυν υπεύθυνου για την μη-κάλυψη 3000 κενών στο πυροσβεστικό σώμα πονάει ακριβώς το ίδιο με την καρδιά των συγγενών και των φίλων των εποχιακών πυροσβεστών που σκοτώθηκαν το 2007, και βλέπουν τη «θυσία τους να πηγαίνει εντελώς χαμένη», αν μας επιτρέπεται να χρησιμοποιήσουμε τέτοιες συναισθηματικά φορτισμένες εκφράσεις, ενώ δεν μιλάμε για μέλη της βαρυπενθούσας κυβέρνησης.

Ο κ. Σουφλιάς είναι σοβαρός άνθρωπος. Δεν θα μιλούσε ποτέ για ασύμμετρες απειλές, ανθελληνικά σχέδια από τους Τούρκους, τους αναρχοκομμουνιστές ή άλλους εχθρούς της φυλής. Μιλάει μόνο για ελληνικές καρδιές που πάλλονται όλες στον ίδιο ρυθμό και πονάνε όλες το ίδιο, άσχετα αν μερικές ανήκουν σε εμπρηστές, συνενόχους και ηθικούς αυτουργούς ενώ άλλες σε καμμένους.

προτεραιότητα

Posted in καθεστώς εκτάκτου ανάγκης on Αυγούστου 23, 2009 by maurochali

«Πρώτη προτεραιότητα είναι η

προστασία της ανθρώπινης ζωής και

της περιουσίας των πολιτών».

(κ. Π. Παυλόπουλος)

Είναι κι αυτό μια παρηγοριά:

να ξέρεις ότι οι δημόσιοι άρχοντες,

μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες,

θέτουν σαφείς και σωστές προτεραιότητες.

υγ. Ο κ. Μαρκογιαννάκης (aka «φέτος έβρεξε πολύ γιαυτό δεν παραγγείλαμε εγκαίρως πυροσβεστικά ελικόπτερα») συντάσσεται με την γραμμή του συναδέλφου του, σε μια πιο συνετή της εκδοχή: «Πρώτη προτεραιότητά μας είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής» επανέλαβε ο κ. Μαρκογιαννάκης από το Κέντρο Επιχειρήσεων της Πυροσβεστικής. (ώρα 20:10)

υγ2. Μιας και μιλάμε για προτεραιότητες Μόνο που ο τίτλος μοιάζει υπερβολικά συνετός: «Πολιτική της βλακείας».  Κάπου μοιάζει να συγχέει ο συντάκτης την βλακεία με τις σαφείς προτεραιότητες.

οι νεοφιλελεύθεροι στην κρίση χαίρονται

Posted in germania, πολιτική, γερμανία, καθεστώς εκτάκτου ανάγκης with tags , , , , on Ιουλίου 22, 2009 by maurochali

Προειδοποίηση: το ποστ που ακολουθεί ΔΕΝ είναι επίκαιρο. Το μχ πιστεύει ωστόσο ότι δεν είναι και άκαιρο. Το ποστ που ακολουθεί αφορά τη γερμανική πολιτική σκηνή. Ίσως όμως όχι μόνο.

Το γερμανικό FDP (Frei Demokratische Partei, Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα) θα μπορούσε ελαφρά τη καρδία να χαρακτηριστεί, με βάση τη σημερινή του πολιτική γραμμή, εκφραστής του πιο γνήσιου νεοφιλελευθερισμού, που θα μπορούσε να είναι υπαρκτός. Η οικονομική κρίση του υπαρκτού, νεοφιλελεύθερης κοπής, καπιταλισμού που βρίσκεται σε εξέλιξη από το τέλος του περασμένου καλοκαιριού οδήγησε αρκετές δεξιές κυβερνήσεις να υιοθετήσουν μέτρα στήριξης τραπεζών και επιχειρήσεων, τα οποία έμοιαζαν να τις κατατάσσουν στο (μέχρι πρότινος τείνον να εξαφανιστεί) σοσιαλιστικό/κρατικιστικό ημισφαίριο της αστικής πολιτικής αρένας. Το FDP ήταν και είναι σε γενικές γραμμές αντίθετο με τα μέτρα αυτά. Πολύ περισσότερο: Όταν όλοι (δεξιοί και σοσιαλδημοκράτες (μέχρι πρότινος) νεοφιλελεύθεροι καθώς και τα αγαπημένα τους ΜΜE[1]) διακήρυσσαν περιπαθώς ότι ο καπιταλισμός, όπως τον ξέραμε τελείωσε, ότι ο νεοφιλελευθερισμός τα έφαγε τα ψωμιά του, ότι ένα νέο μοντέλο είναι αναγκαίο, το FDP (δια στόματος ενός από τα κορυφαία στελέχη του, του αναπληρωτή πρωθυπουργού της Βαυαρίας, Martin Zeil) συνέχιζε να κάνει διαπύρσιες ομολογίες πίστης στην ερωμένη, που κινδυνεύει να πεταχτεί στα αζήτητα: “ο νεοφιλελευθερισμός μας δείχνει τον (μοναδικό) δρόμο, που μπορεί να μας βγάλει από την οικονομική κρίση.”

Συνέχεια ανάγνωσης

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.