η αριθμητική των ιδεών και τα μεγάλα σύνολα

9 Νοεμβρίου 1989

Wir sind das Volk.

ή μήπως

Wir sind ein Volk.*

Από τα οριστικά άρθρα στα αριθμητικά είναι, κάποτε, ένα αχανές βηματάκι. Αρκεί να κατέχεις την, όπως έγραφε κάποτε κι ο Μ. Αναγνωστάκης, αριθμητική των ιδεών.

Είναι όμως μόνο τα άρθρα και τα αριθμητικά το θέμα;

http://muller-kluge.library.cornell.edu/de/video_transcript.php?f=109

http://www.dradio.de/dkultur/sendungen/laenderreport/1031727/

* «Εμείς είμαστε ο λαός.» / «Είμαστε ένας λαός.» Το πρώτο σύνθημα κυριάρχησε στις διαδηλώσεις στην Λειψία και το Βερολίνο το φθινοπώρο του 1989. Το δεύτερο σύνθημα, μικρή μα κρίσιμη παραλλαγή του πρώτου, ακούστηκε για πρώτη φορά μαζικά στη διαδήλωση της Λειψίας στις 20 Νοεμβρίου 1989. Από την μικρή έρευνα, στην οποία στηρίζεται το ραδιοφωνικό χρονογραφήμα, που διαβάζετε στο δεύτερο λινκ, προκύπτει ότι σε όλες του τις εμφανίσεις πριν την 20η Νοεμβρίου το σύνθημα «Είμαστε ένας λαός» απευθυνόταν στις δυνάμεις ασφαλείας, καλώντας τες να συμπαραταχθούν με τους διαδηλώτες ή τουλάχιστον να μην επιτεθούν πυροβολώντας.

Σύμφωνα με τον σύγχρονο επίσημο πολιτικό λόγο το σύνθημα καθαγιάζει την «ένωση» της ανατολικής με την δυτική Γερμανία, με τον τρόπο που αυτή πραγματοποιήθηκε.

η εθνική ενότητα στην πράξη

“Πονάει η καρδιά όλων των Ελλήνων με τις εικόνες των καταστροφικών πυρκαγιών” δηλώνει ο κ. Σουφλιάς. Ας αφήσουμε στην άκρη το άκρως εύστοχο “με τις εικόνες …”. Δεν πονάει κανείς για τις πυρκαγιές τις ίδιες, οι εικόνες είναι που δημιουργούν τα καρδιακά προβλήματα.

Το κρίσιμο είναι αλλού. Η καρδιά του κ. Σουφλιά πονάει το ίδιο με την καρδιά μιας δασκάλας που μένει στους Αμπελόκηπους, έχει δυό παιδιά και πήγαινε μια-δυό φορές το μήνα εκδομή στο Βαρνάβα ή στον Άγιο Πέτρο να περπατήσει. Γιατί και οι δύο φέρουν γονίδια ελληνικά.

Η καρδιά του μεσίτη και του εργολάβου που ετοιμάζονται να ριχτούν με τα μούτρα στα «φιλέτα» που απελευθέρωσε η φωτιά πονάει ακριβώς το ίδιο με την καρδιά όσων έχουν αγωνιστεί όλη τους τη ζωή για να μη γίνει η Αττική μια απέραντη «Βωβόπολις».

Η καρδιά του κ. Μαρκογιαννάκη, νυν υπεύθυνου για την μη-κάλυψη 3000 κενών στο πυροσβεστικό σώμα πονάει ακριβώς το ίδιο με την καρδιά των συγγενών και των φίλων των εποχιακών πυροσβεστών που σκοτώθηκαν το 2007, και βλέπουν τη «θυσία τους να πηγαίνει εντελώς χαμένη», αν μας επιτρέπεται να χρησιμοποιήσουμε τέτοιες συναισθηματικά φορτισμένες εκφράσεις, ενώ δεν μιλάμε για μέλη της βαρυπενθούσας κυβέρνησης.

Ο κ. Σουφλιάς είναι σοβαρός άνθρωπος. Δεν θα μιλούσε ποτέ για ασύμμετρες απειλές, ανθελληνικά σχέδια από τους Τούρκους, τους αναρχοκομμουνιστές ή άλλους εχθρούς της φυλής. Μιλάει μόνο για ελληνικές καρδιές που πάλλονται όλες στον ίδιο ρυθμό και πονάνε όλες το ίδιο, άσχετα αν μερικές ανήκουν σε εμπρηστές, συνενόχους και ηθικούς αυτουργούς ενώ άλλες σε καμμένους.

προτεραιότητα

«Πρώτη προτεραιότητα είναι η

προστασία της ανθρώπινης ζωής και

της περιουσίας των πολιτών».

(κ. Π. Παυλόπουλος)

Είναι κι αυτό μια παρηγοριά:

να ξέρεις ότι οι δημόσιοι άρχοντες,

μέσα στις πιο αντίξοες συνθήκες,

θέτουν σαφείς και σωστές προτεραιότητες.

υγ. Ο κ. Μαρκογιαννάκης (aka «φέτος έβρεξε πολύ γιαυτό δεν παραγγείλαμε εγκαίρως πυροσβεστικά ελικόπτερα») συντάσσεται με την γραμμή του συναδέλφου του, σε μια πιο συνετή της εκδοχή: «Πρώτη προτεραιότητά μας είναι η προστασία της ανθρώπινης ζωής» επανέλαβε ο κ. Μαρκογιαννάκης από το Κέντρο Επιχειρήσεων της Πυροσβεστικής. (ώρα 20:10)

υγ2. Μιας και μιλάμε για προτεραιότητες … Μόνο που ο τίτλος μοιάζει υπερβολικά συνετός: «Πολιτική της βλακείας».  Κάπου μοιάζει να συγχέει ο συντάκτης την βλακεία με τις σαφείς προτεραιότητες.

οι νεοφιλελεύθεροι στην κρίση χαίρονται

Προειδοποίηση: το ποστ που ακολουθεί ΔΕΝ είναι επίκαιρο. Το μχ πιστεύει ωστόσο ότι δεν είναι και άκαιρο. Το ποστ που ακολουθεί αφορά τη γερμανική πολιτική σκηνή. Ίσως όμως όχι μόνο.

Το γερμανικό FDP (Frei Demokratische Partei, Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα) θα μπορούσε ελαφρά τη καρδία να χαρακτηριστεί, με βάση τη σημερινή του πολιτική γραμμή, εκφραστής του πιο γνήσιου νεοφιλελευθερισμού, που θα μπορούσε να είναι υπαρκτός. Η οικονομική κρίση του υπαρκτού, νεοφιλελεύθερης κοπής, καπιταλισμού που βρίσκεται σε εξέλιξη από το τέλος του περασμένου καλοκαιριού οδήγησε αρκετές δεξιές κυβερνήσεις να υιοθετήσουν μέτρα στήριξης τραπεζών και επιχειρήσεων, τα οποία έμοιαζαν να τις κατατάσσουν στο (μέχρι πρότινος τείνον να εξαφανιστεί) σοσιαλιστικό/κρατικιστικό ημισφαίριο της αστικής πολιτικής αρένας. Το FDP ήταν και είναι σε γενικές γραμμές αντίθετο με τα μέτρα αυτά. Πολύ περισσότερο: Όταν όλοι (δεξιοί και σοσιαλδημοκράτες (μέχρι πρότινος) νεοφιλελεύθεροι καθώς και τα αγαπημένα τους ΜΜE[1]) διακήρυσσαν περιπαθώς ότι ο καπιταλισμός, όπως τον ξέραμε τελείωσε, ότι ο νεοφιλελευθερισμός τα έφαγε τα ψωμιά του, ότι ένα νέο μοντέλο είναι αναγκαίο, το FDP (δια στόματος ενός από τα κορυφαία στελέχη του, του αναπληρωτή πρωθυπουργού της Βαυαρίας, Martin Zeil) συνέχιζε να κάνει διαπύρσιες ομολογίες πίστης στην ερωμένη, που κινδυνεύει να πεταχτεί στα αζήτητα: “ο νεοφιλελευθερισμός μας δείχνει τον (μοναδικό) δρόμο, που μπορεί να μας βγάλει από την οικονομική κρίση.”

τα σκοτάδια τους

Πότε τους σιχαίνεσαι πιο πολύ και τους απεχθάνεσαι,
όταν σκυλιάζουνε ή όταν πάνε να εξαγοράσουνε δολοφονίες και βασανιστήρια με γλοιώδεις υποσχέσεις και την προσποίηση μεγάλης ταραχής μπροστά σε ό,τι έχει καταγγελθεί ξανά και ξανά;
Και γίνεται να σου φτάνει πια η αηδία και η απέχθεια;

υγ. Homage στην Κατερίνα Γκουλιώνη.

Φοβηθείτε τους

Η οδύνη της απόστασης από αυτό που συμβαίνει στην πόλη που μας μεγάλωσε κι οι δεσμοί οικειότητας με την ορμή και την οργή που ως τώρα έμεναν κρυμμένες κάτω από την επιφάνεια, αθέατες σε όσους «δεν είχαν μάτια για να βλέπουν», οδήγησαν τη μνήμη μας σε τούτα τα λόγια, γραμμένα προτού ακόμα εμείς φτάσουμε στα “δεκαπέντε-δεκαεφτά” μας χρόνια, σ’έναν καιρό που δεν ήταν ακόμα και που είναι ήδη εδώ.

“Έληξε η αμφισβήτηση.
Αποφανατίστηκαν οι επαναστάσεις.
Καταγγέλθηκε η απάτη κάθε “πρωτοπορίας”.
Μια οργιαστική Σιγή εβλάστησε σε όλες τις ρωγμές.
Κοιτάξτε αυτούς τους νεαρούς των δεκαπέντε-δεκαεφτά χρονών.
Κοιτάξτε τους καλά.
Προσέξτε την Κατήφεια τους.

Την νευρική τους απάθεια, την σιωπή τους, την δύσαρθρη ομιλία τους, την δύσθυμη σκληρότητα τους.

Προσέξτε πόσο ακίνητος είναι αυτός ο Νέος Άνθρωπος.

Πόσον αμίλητο φόνο κουβαλάει μέσα του.
Κι αν ακόμα δεν είναι αυτοί ο Συναγερμός, θα έρθουν παιδιά και έφηβοι που θα είναι προορισμένοι για τον Νέο Λόγο.
Απλά, για τον Λόγο.

Για λέξεις που ποτέ δεν διαπράχθηκαν, για νοήματα που ποτέ δεν ορθολογήθηκαν, για εικόνες που ποτέ δεν μιλήθηκαν.
Φοβηθείτε τους.”

Γ. Χειμωνάς, 1982.